Ter promotie van de gedramatiseerde natuurdocumentaire ‘Chimpanzee’ is Alastair Fothergill twee dagen neergestreken in Nederland. De regisseur, producent en documentairemaker heeft in de loop der jaren een meer dan indrukwekkend cv opgebouwd, waarop onder meer grote natuurtitels als ‘Planet Earth’, ‘Earth’, ‘African Cats’, ‘The Blue Planet’, ‘Frozen Planet’ en ‘Deep Blue’ prijken. Het decor voor ons interview kan niet veel toepasselijker zijn: met een beetje fantasie wanen we ons in de tropische kas van de Amsterdamse Hortus Botanicus toch een beetje in een weelderige miniatuurjungle.

Ter promotie van haar nieuwste documentaire ‘Die Kinder vom Napf’ is Alice Schmid in Amsterdam. De documentairemaakster maakte vroeger al films over oorlogskinderen, over misbuik en andere heftige onderwerpen, maar nu heeft ze haar eigen stadje met de vrolijke jeugd gefilmd. Ik sprak haar in de lobby van het College hotel, op een koude dag in november, althans, Schmid vertelt dat het in Zwitserland warmer is! De zestig plusser heeft een dikke trui aan en een zwierige rok en haar haren zitten in een lange vlecht. ‘Die Kinder Vom Napf’ is een film die Schmid altijd al heeft willen maken. Het persoonlijke project gaat over het gebied waar ze vlakbij is opgegroeid en nu nog woont.

Tijdens World Cinema Amsterdam mocht het filmminnend publiek alvast kennismaken met het indrukwekkende speelfilmdebuut van Umut Dag. Begin september gaat ‘Kuma’ landelijk in première. ContactFilm brengt ‘Kuma’ uit in de filmtheaters. De Oostenrijkse regisseur, ooit in de leer bij Michael Haneke en productie-assistent bij het Oscarwinnende ‘Die Fälscher’, zet op indringende wijze het verhaal neer van Ayse, een jong Turks meisje dat uitgehuwelijkt wordt aan Hasan, een met zijn familie in Wenen wonende jongeman. De focus ligt vooral op de relatie die zich ontwikkelt tussen de moeder van Hasan en de bedeesde bruid. Tijdens het festival spraken wij met Umut Dag en Begüm Akkaya, de actrice die de rol

In onze - op dat moment - snikhete hoofdstad tijdens World Cinema Amsterdam begeven we ons samen met filmmaker Kim Nguyen op een terrasje bij het Hilton Hotel om te praten over Kims film, die, zo bleek later, door het publiek van dat festival gekozen werd tot de beste film. Dat was niet de eerste prijs die deze filmfestivallieveling ten deel viel. In Berlijn, waar ‘Rebelle’ in competitie zat, ontving actrice Rachel Mwanza de Zilveren Beer en was Kim genomineerd voor een Gouden Beer. Tijdens het Tribeca Festival kreeg de film de prijs voor ‘Best Narrative Feature’ en viel Rachel wederom in de prijzen. Maar wie is Kim eigenlijk?

De Griekse regisseur Yorgos Lanthimos laat zijn provocatieve kunstfilm ‘Dogtooth’ volgen door het intense ‘Alps’. Opnieuw seks en geweld en opnieuw aangrijpende acties van aparte personages. In het vernieuwde Eye een gesprek met de filmmaker over zijn visie op cinema: ‘ik besluit niet van tevoren een schokkende film te maken’. Onder een enkel raam zit in een baken van zonlicht de Griekse regisseur; het is een van de weinige plaatsen waar de warmte in ons land aan het zuiden moet denken, al prefereert Lanthimos het internationale gedachtegoed. Geen grenzen, kaders of makkelijke uitwegen; ieder die zijn films heeft gezien zal het herkennen.

Voor de promotie van zijn nieuwste film, ‘The Mill and the Cross’, bezoekt de Poolse multimediakunstenaar en dichter Lech Majewski Amsterdam. In een hotelkamer in het luxueuze Conservatorium Hotel spraken wij uitgebreid met een gedreven en enthousiaste Majewski over deze film en zijn liefde voor de echte kunst.

Regisseur Ruben Östlund oogt ontspannen midden in de hectiek van het IFFR. Zijn houding is er een die gelijk staat aan zijn derde film ‘Play’, die na vele festivals Rotterdam aandoet. Met enthousiasme praat hij over zijn vak: ‘het zijn de onvolkomenheden tijdens het filmen die me zo aantrekken’.

Nicolas Provost is zichtbaar vermoeid door het hele perscircus wat rondom het IFFR plaatsvindt. Hij wil weer korte films maken, en niet dagenlang uitleggen wat de betekenis is achter verschillende scènes. Een lone wolf, zo is de Belg het beste te typeren, die af en toe met prachtige zinsneden strooit: ‘Ik probeer ruimte te vinden die ik in kan vullen met mijn poëzie.’

Met ‘Les géants’ maakte Bouli Lanners een echte auteursfilm over drie tieners die hun zomer doorbrengen in Wallonië. Zijn cinema wordt alom geprezen, maar de imposante schrijver en regisseur bekijkt alles liever vanaf een afstandje: ‘Ik blijf bang om te falen.’

Alleskunner Gust van den Berghe maakte tot nu toe twee films en stond met beide in het Quinzaine des Réalisateurs programma van Cannes. Zijn debuut, ‘En waar de sterre bleef stille staan’ is een oer-Vlaamse variant op het verhaal van de Drie Koningen, intens door visuele narrativiteit en het zachtaardige karakter van de acteurs met het Syndroom van Down. Een meesterwerk van een voormalig balletdanser.

De jonge Ecuadoriaans-Colombiaanse regisseur Ajelandro Landes, opgegroeid in Brazilië en werkzaam in Argentinië, had niet direct verwacht dat zijn eerste fictiefilm film ‘Porfirio’ in Europa zo succesvol zou zijn, maar echt verbaasd is hij ook niet.

In 'Pieds nus', een nieuwe film van Franse filmmaakster Fabienne Berthaud, speelt de veelzijdige Ludivine Sagnier de rol van Lily, een simpel meisje dat samen met haar oudere zus Clara (een verrassend goed spelende Diane Kruger) een nieuw bestaan op zal moeten bouwen wanneer hun moeder plotseling overlijdt.

De internationaal bejubelde regisseur en kunstenaar Apichatpong Weerasethakul (Thailand, 1970) was met zijn film ‘Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives’ winnaar van de Gouden Palm op het Cannes Filmfestival in 2010. Een verrassing voor velen, maar wanneer je de film gezien hebt, kun je de uitspraak van juryvoorzitter Tim Burton alleen maar begrijpen. “You always want to be surprised by films and this film did that for most of us.”

Met zijn nieuwste film 'Submarino' keert de Deense regisseur Thomas Vinterberg (laten we het maar gewoon zeggen: die van 'Festen') terug naar waar het tien jaar geleden allemaal begon: emotioneel getroebleerde jonge mensen en hun zoektocht naar zingeving onder grimmig gesternte. Vinterberg – onlangs gescheiden en een jonge vader - is na zijn meesterdebuut en een paar wisselend ontvangen internationale producties rijper geworden, als filmmaker en als mens. Heeft een film een happy end nodig? “Niet als er sprake is van cynisch sentimentalisme. Wel als teken van hoop.”

De Turkse filmmaker Semih Kaplanoglu won in 2010 de Gouden beer met ‘Honey’, de derde – of is het de eerste? – film in zijn Yusuf-trilogie. In de Yusuf-trilogie, die naast ‘Honey’ bestaat uit ‘Milk’ (‘Süt’) en ‘Egg’ (‘Yumurta’) leren we Yusuf, een Turkse dichter, kennen, in verschillende levensfasen. De drie films zijn deels gebaseerd op Semih’s eigen jeugd en ervaringen. Bij zijn bezoek aan Amsterdam krijgen we de mogelijkheid eens met deze bevlogen cineast om tafel te gaan zitten. “Als ik geen filmmaker zou zijn geworden, was ik dichter geworden, net als Yusuf.”

Amsterdam, Eye Film Instituut, maandag 3 mei 2010 ‘Lost Persons Area’ is de eerste langspeelfilm van de Vlaamse regisseur Caroline Strubbe, die met haar twee korte films, ‘Melanomen’ (1992) en ‘Taxi Dancer’ (1996) veel erkenning kreeg, zowel in eigen land, als internationaal. Vijf jaar lang schreef ze maar liefst aan het project. “De film is heel organisch gegroeid,” vertelt Caroline in een persoonlijk gesprek met ons. De regisseur/schrijver heeft ideeën te over. “Soms zou je willen dat je een USB stick kunt inplanten, zodat je de input die je gedurende de dag krijgt makkelijk kunt bewaren,” lacht ze. Het aanbrengen van...