Solan & Ludwig: De grote kaasrace – Solan og Ludvig: Herfra til Flåklypa (2015)

Recensie Solan & Ludwig: De grote kaasrace CinemagazineRegie: Rasmus A. Sivertsen | 78 minuten | animatie, familie | Nederlandse stemmencast: Mitchell van den Dungen Bille, Dennis Willekens, Hero Muller, Rutger le Poole, Lucas Dietens, Frank Hoelen, Finn Poncin, Just Meijer, Fred Meijer, Jan Nonhof, Joost Claes, Jürgen Theuns, Has Drijver

Een dikke vijfduizend bezoekers zagen de voorgaande ‘Solan & Ludwig’ film rond kerst 2014 in de Nederlandse bioscoop. ‘Solan en Ludwig en de sneeuwmachine’ was een bescheiden commercieel succes. Maar vrijwel iedereen die hem zag was het er over eens dat de Noorse stopmotionproduktie van hoge kwaliteit was. In ‘Solan & Ludwig: De grote kaasrace’ zien we de overmoedige eend Solan en diens beste vriendje, de angstige egel Ludwig terug. Natuurlijk is de slimme uitvinder Reodor – eigenlijk een vaderfiguur voor het stel – ook weer van de partij.

En gelukkig is het een fijn weerzien. De personages hebben nog niets van hun charme verloren. Solan heeft nog altijd het motto ‘eerst praten dan nadenken’ hoog in het vaandel en de aandoenlijke Ludwig is in alles zijn tegenpool, maar hun vriendschap is overtuigend en oprecht. De gedetailleerde sets en prachtig gevormde figuurtjes (door het Nederlandse Pedri Animation in Ankeveen gemaakt!) zijn een lust voor het oog. Elk van de inwoners van Flåklypa en Slidre ziet er totaal anders uit. En dat is een verademing na al die CGI-films waarin het gros van de inwisselbare personages voorzien is van hetzelfde glanzende kapsel en dezelfde amandelvormige ogen.

Omdat het verhaal van ‘Solan & Ludwig: De grote kaasrace’ gaat over een wedstrijd, waarbij een spannende race gehouden wordt tussen de twee rivaliserende dorpen Flåklypa en Slidre – met een onverwacht hoge inzet – waren er veel verschillende sets nodig. Dat vergde bijzonder veel creativiteit van de setbouwers. Maar ook de voertuigen en andere uitvindingen waarmee de race gehouden wordt, zijn inventief. De animatiefilm barst uit zijn voegen van de grappige details.

Een op kinderen gerichte film waarin een wedstrijd de hoofdmoot vormt, die kan niet anders dan voorspelbaar zijn, maar toch houdt Rasmus A. Sivertsen, die ook al het vorige ‘Solan & Ludwig’ avontuur regisseerde, het spannend en humoristisch. ‘De grote kaasrace’ valt beslist niet als een formulefilm te bestempelen. Natuurlijk wordt er met een vergrootglas gekeken naar de kinderachtige rivaliteit die tussen de (volwassen!) personages heerst en leren ze wat de echte waardevolle zaken in het leven zijn. De relatief korte speelduur wordt echter effectief benut: er is geen moment om je te vervelen, maar tegelijkertijd ademt de film een nostalgische sfeer – heerlijk voor de meekijkende volwassenen dus. Heel knap zijn er ook referenties naar de hedendaagse cultuur in verweven, zoals social media. De onderliggende kritiek op hebzucht, macht en de media is dan weer tijdloos, maar nog altijd even relevant. En zo kunnen de figuurtjes, die oorspronkelijk door de in 2002 overleden Kjell Aukrust bedacht en getekend zijn, nog generaties mee.

Wie zelf wel eens met Lego-, Playmobil- of zelfgemaakte kleipoppetjes in de weer is geweest om een stopmotionfilmpje van enkele seconden te maken (met één van de talloze apps kan een beetje handige kleuter al met een iPad een amateuristisch filmpje in elkaar zetten), weet hoe ongelooflijk veel tijd het kost. Stop motion is één van de animatietechnieken die alleen al vanwege het eindeloze geduld respect vraagt voor de maker. Als het eindresultaat dan ook nog eens zo fraai en vermakelijk is als ‘Solan & Ludwig: De grote kaasrace’, dan is een diepe buiging het minste wat de filmmakers verdienen. Hulde!

Monica Meijer