Bij de dvd van de neohippie kunstfilm 'Pepperminta' (2009) van de Zwitserse kunstenares Pipilotti Rist zit ook een dvd met extra's; een van die extra's is de minidocu 'The Colour of Your Socks'. De minidocu belooft een jaar uit het leven van Pipilotti te zijn, maar het zou net zo goed een maand kunnen zijn, want veel verscheidene zaken uit Pipilotti's leven krijgen we niet te zien. De docu toont ons een aantal momenten uit de draaidagen voor de film 'Pepperminta', verder enkele installaties zoals een reusachtige sofa en een piepkleine gillende vrouw onder een gat in het tapijt, en vooral veel voorbereidingen voor haar multimedia installatie 'Pour Your Body Out' (2009) in The Museum for Modern Art in New York

Er wringt wat, in deze documentaire over een vroegere Rotterdamse poetser (lees: kraanmachinist) die nu in zekere zin met lullen zijn geld verdient. Dat zit hem niet zozeer in de gedegen maar voorspelbare opbouw en wat fantasieloze afwisseling van plaatjes en praatjes waarvoor regisseur-scenarist-producent Hans Heijnen heeft gekozen. Het is Lee Towers zélf. Want wat heeft Lee, waar Sinatra de maffia had, en Hazes zijn bier? Lee heeft een diepe baritonstem, waarmee hij de hits van anderen vertolkt. Verder lijkt Lee hier vooral een vriendelijke zanger die per Mercedes de Nederlandse feestzalen afreist. En dat al decennia. We zien een gelukkig getrouwde man, een harde werker, een schat van een opa.

Tomi Ungerer (1938, Straatsburg) is een wereldberoemde tekenaar die vooral bekend is van zijn prijswinnende prentenboeken, maar nog veel meer betekend heeft voor de kunstwereld. In ‘Far Out Isn't Far Enough: The Tomi Ungerer Story’ krijgt de sympathieke man de ode waar hij recht op heeft. Met respect voor zijn onderwerp en liefde voor zijn iconische kunstuitingen heeft de Amerikaanse Brad Bernstein een prachtig portret gemaakt van een tekenaar die iedereen in zijn hart zou moeten sluiten. Voor wie dat al gedaan heeft, is het niet alleen een feest van herkenning - al zijn werk komt aan bod, van zijn kinderboeken tot zijn advertenties, van zijn anti-Vietnamoorlog posters tot zijn provocatieve erotische kunst,

Afrika is het op een na grootste werelddeel op aarde en zeker in natuurlijk opzicht een continent van superlatieven: de even weelderige als ondoordringbare jungles van West-Afrika en het Congobekken, de weidse en met grote grazers bezaaide graslanden van de Serengeti, de zandvlakten en woeste rotslandschappen van de Sahara en de Namib, de rauwe wildernis van de Kalahari en de stormachtige Kaapkusten van Zuid-Afrika, het zijn allemaal plekken waar de natuur zich in haar mooiste en extreemste gedaanten ontvouwt. Ook de Afrikaanse dierenwereld is op wereldschaal nagenoeg ongeëvenaard en een lust voor de ogen en oren van oprechte natuurliefhebbers.

De zorg voor de allerkleinsten is in het dierenrijk met name bij zoogdieren van levensbelang. Waar dieren als insecten, veel vissen, amfibieën en de meeste reptielen eerder investeren in kwantiteit (de juveniele dieren zijn snacks voor heel wat prooidieren, maar het produceren van veel nageslacht zorgt er meestal wel voor dat minstens een paar jongen het halen), investeren veel moederzoogdieren bijna al hun tijd en energie in het grootbrengen van slechts enkele jongen. Juist omdat zoogdieren als olifanten of walvissen slechts een kalf per keer krijgen en veel roofdieren (bijvoorbeeld katachtigen en beren) een handvol welpen per worp produceren, is het van groot belang