13 jours, 13 nuits (2025)

Recensie 13 jours, 13 nuits CinemagazineRegie: Martin Bourboulon | 112 minuten | actie, biografie, drama, thriller, oorlog | Acteurs: Roschdy Zem, Lyna Khoudri, Sidse Babett Knudsen, Christophe Montenez, Sina Parvaneh, Yan Tual, Fatima Adoum, Shoaib Saïd, Sayed Hashimi, Benjamin Hicquel, Jean-Claude Muaka, Luigi Kröner, Nicolas Bridet, Athena Strates, Azizullah Hamrah, Masuod Fanayee, Jawad Shayan, Belayed Akridiss

’13 jours, 13 nuits’ gaat over de val van Kabul in augustus 2021, toen Amerikaanse troepen de Afghanistan verlieten en de hoofdstad overgenomen werd door de Taliban. Duizenden Afghanen zochten hun toevlucht tot de Franse ambassade, de laatste plek waar ze nog veilig kunnen zijn. De film is gebaseerd op het boek met dezelfde titel van Mohamed Bida, politiecommandant en plaatsvervangend interne veiligheidsattaché bij de Franse ambassade in Afghanistan. Mo, zoals hij in de film genoemd wordt, maakte niet alleen de dramatische gebeurtenissen van zeer dichtbij mee, maar was ook (mede)verantwoordelijk voor de redding van honderden vluchtelingen. Een held dus, maar maakt dat ’13 jours, 13 nuits’ tot een heldenepos?

In de film van Martin Bourboulon speelt Roschdy Zem de rol van Mo en hij draagt elke scène met overtuiging. We leren Mo kennen als een eigenwijze, maar zeer empatische man, zo iemand die je je leven toe zou vertrouwen. Hij is vindingrijk en heeft door zijn jarenlange ervaring – zijn pensioen nadert met rasse schreden – geleerd out of the box te denken. Daardoor handelt hij niet rigide, zoals enkele van zijn collega’s die erop staan de regels te volgen, of dat nu levens gaat kosten of niet, maar met een hoe-kan-het-wel-mentaliteit.

Zijn vriendschap met de jonge Eva (Lyna Koudri), een Frans-Afghaanse vrouw die met haar moeder wil vluchten, stelt hem in staat met de Taliban te onderhandelen. Mo onderkent maar al te goed het gevaar dat zij hiermee loopt. De angst en paniek die Eva voelt is tastbaar in de nagelbijtende scènes waarin ze als tolk tussen Mo en de Taliban fungeert. Maar ook de gevoelens van wanhoop en doodsangst van de vluchtende bevolking – er zijn werkelijk honderden, zo niet duizenden figuranten gebruikt – vaak van bovenaf gefilmd, kruipen onder je huid.

Tegen alle verwachtingen in krijgt Mo het voor elkaar om vervoer naar het vliegveld te regelen voor de mensen die hij de ambassade heeft binnengelaten. Zelfs de vluchtelingen die nog niet geïdentificeerd zijn worden door inzet van een journaliste (gespeeld door Sidse Babett Knudsen) en wiens onverzettelijkheid zich kan meten met dat van Mo, een bus ingeladen en vertrekken. Het wordt een ijzingwekkende rit en dan zijn we nog niet eens op het vliegveld, waar uiteindelijk een lid van ISIS-K in Abbey Gate talloze levens verwoest bij een zelfmoordaanslag.

Ondanks dat de geschiedenis bekend mag worden geacht, is ’13 jours, 13 nuits’ spannend van begin tot eind. Natuurlijk schotelen de makers de gebeurtenissen iets filmischer voor dan ze in werkelijkheid zijn voorgevallen. Daarbij komt dat het een Franse productie is, dus de Franse helden schitteren sowieso in dit – ja, laten we het maar een heldenepos noemen (al komen niet alle Fransen er goed vanaf). Maar juist door te focussen op de kleine, menselijke details betrekt de regisseur de kijker in een mum van tijd bij deze recente geschiedenisles.

Monica Meijer

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 23 april 2026