A Family (2026)

Regie: Mees Peijnenburg | 90 minuten | drama | Acteurs: Pieter Embrechts, Aberi Harushaimana, Celeste Holsheimer, Livia Lamers, Carice van Houten, Finn Vogels

Wat als je als kind moet kiezen tussen twee ouders – en daarmee jezelf verliest?

‘A Family’ is een emotionele snelkookpan over parentificatie: kinderen die de lasten dragen van een conflict dat niet van hen is. Een film die voortdurend suggereert dat er iets ergs staat te gebeuren – maar waarin die ontlading uitblijft.

We ontmoeten Nina (16) en Eli (14) naast elkaar voor de rechter. Ze moeten beslissen bij wie ze willen wonen, en of ze het aankunnen om niet meer samen te zijn. Nina zegt dat het haar niet uitmaakt. Haar lichaam verraadt iets anders. Voor Eli is het een mokerslag. Alsof hij niet alleen de breuk van zijn ouders moet dragen, maar nu ook zijn zus verliest – de enige die nog naast hem stond.

In die openingsscène zit meteen de belofte én het probleem van de film. ‘A Family’ wordt in twee perspectieven verteld: eerst Nina, daarna Eli. Dezelfde gebeurtenissen keren terug, verschoven in blik. Wat bedoeld is als verdieping, voelt al snel als herhaling – niet omdat de perspectieven botsen, maar omdat ze elkaar nauwelijks tegenspreken. Je kijkt niet meer om te voelen, maar om te controleren wat anders is – en dat is zelden genoeg.

Die herhaling zit niet alleen in de vorm, maar ook in de inhoud. De ouders ruziën – over tijd, over afspraken, over wie waar recht op heeft – maar na een paar scènes heb je het mechanisme door. Ze ruziën – maar niet vanuit een verschil, eerder vanuit een functie. Wat ontbreekt, is een reden die we kunnen voelen. Waarom zijn ze zo? Wat is er gebeurd? De film roept die vraag voortdurend op, maar beantwoordt haar nooit. Daardoor blijft het conflict op afstand. We zien dat het pijn doet, maar niet waar die pijn vandaan komt.

Daar komt bij dat Nina’s wereld – vrienden, relaties, alles wat bij die leeftijd hoort – de kern vertroebelt. Haar pijn vermengt zich met adolescentie en verliest scherpte, terwijl de film juist draait om iets eenvoudigers en harders: kinderen die klem zitten tussen twee ouders. Tegelijk geeft Celeste Holsheimer haar een overtuigende lichamelijkheid; veel speelt zich af in haar blik, in hoe ze zich door ruimtes beweegt.

Maar juist dat vertrouwen in wat er al is, ontbreekt. Het script duwt te vaak richting drama. Scènes lijken te zeggen: hier moet het gebeuren. Een moment tussen Nina en haar vriendin, dat begint als speels en plots omslaat, voelt niet als iets wat ontstaat, maar als iets wat wordt ingezet. Hetzelfde geldt voor Eli’s uitbarsting wanneer Nina bier drinkt. De film geeft signalen, maar geen motief. Je blijft zoeken naar betekenis die niet komt. En toch – juist wanneer de film loslaat – gebeurt er iets.

Na een ruzie met haar moeder zien we Nina op school, lachend, bewegend, ogenschijnlijk licht. De camera blijft dicht op haar gezicht, de wereld daarbuiten wordt ruis. De emotie van eerder is niet weg, maar zit nog in haar lichaam. Hier observeert de film, in plaats van te sturen. Hier werkt hij. In die momenten – in een blik, een stilte, een lichaam dat iets probeert weg te drukken – toont ‘A Family’ zijn ware kracht.

En nergens wordt dat zo voelbaar als bij Eli. Hij kijkt, zwijgt, absorbeert. Hij is de jongste, de meest breekbare, maar ook degene die alles draagt. In een zwembad, tussen leeftijdsgenoten die nog lijken te leven zonder gewicht, staat hij er verloren tussen. Alsof hij al een stap buiten zijn eigen jeugd heeft gezet. Finn Vogels speelt hem met een ingetogenheid die de film zelf niet altijd durft te vertrouwen. Hij is de brug tussen iedereen – en tegelijkertijd volledig alleen.

Aan het eind koopt Nina friet voor hem. Een klein gebaar, maar het echoot iets pijnlijks: liefde die wordt vervangen door compensatie. Zoals hun ouders doen. Eli eet nauwelijks. Hij wil geen friet. Geen cadeaus. Wat hij wil, krijgt hij niet.

‘A Family’ probeert iets te forceren wat er al is. En juist daardoor verliest het soms zijn kracht. Maar wie denkt dat de film niet raakt, heeft het mis. Niet door wat hij vertelt, maar door wat er tussendoor zichtbaar wordt.

Martijn Smits

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 2 april 2026