A Prince – Un prince (2023)

Regie: Pierre Creton | 82 minuten | drama | Acteurs: Antoine Pirotte, Pierre Creton, Vincent Barré, Manon Schaap, Françoise Lebrun, Chiman Dangi, Pierre Barray, Yves Edouard, Maxime Savouray, Olivier Cheval, Evelyne Didi, Bruno Martin, Marie-Odile Daubeuf, Nicolas Rosa, Amélie Grancher, Jean-Marc Aubert | Originele stemmencast: Grégory Gadebois, Mathieu Amalric

Eens in de zoveel tijd komt er een film tevoorschijn met een compleet nieuwe visie op de wereld, maar wordt die visie helaas niet genoeg erkend. Zo is ‘A Prince’ van regisseur en boer Pierre Creton literair, sprookjesachtig, poëtisch en erotisch, maar weinig gezien.

In deze film volgen we een jongeman in de twintig genaamd Pierre-François (Antoine Pirotte), die een opleiding besluit te volgen om hovenier te worden. Eenmaal student ontmoet hij oude mannen met wie hij romantische en seksuele relaties aangaat die hem helpen ontwikkelen als persoon. In plaats van nadruk te leggen op de schok van dit leeftijdsverschil, is de film meer geïnteresseerd in het verkennen van hoe Pierre-François zichzelf ziet tegenover deze oudere mannen, en vice versa. De jongeman zoekt een soort compensatie voor een gebrek aan werkelijke vaderfiguren, maar de oude mannen worden zelf heftig geconfronteerd met de vergankelijkheid van hun lichamen tijdens het seksueel contact met de jongere generatie. Op geduldige wijze zien we de thema´s van zelfontwikkeling, ouderdom en vergankelijkheid zich uitspelen op een manier die geen vulgair onderscheid wil maken tussen generaties, maar juist wil zien wat ze voor elkaar kunnen betekenen. Hierin is het een zeer romantische en optimistische film, omdat het de liefde niet wil laten beperken door tijd, leeftijd of dood, maar als iets wat op zichzelf net zo krachtig als deze dingen kan zijn.

Dit poëtische verhaal wordt niet zomaar verteld via dramatische scènes, acties of dialoog, maar via drie verschillende voice-overs van drie verschillende personages die we volgen in de film. Het beeld en de tekst zeggen ons vaak verschillende dingen, maar de combinatie van de twee zorgt voor een volledige vertelling die telkens verrassend aanvoelt. Vaak zien we iets gebeuren en geeft de voice-over ons de extra ‘clue’ om de emoties te voelen, andere keren wordt dat omgekeerd. Deze unieke vertelstijl maakt de film tot een zeer harmonieuze en intrigerende ervaring waarbij we zowel volledige toegang hebben tot ieders intieme gedachten, als hun lichamelijke en spirituele ervaringen.

Terwijl we luisteren naar de monologen zien we beelden van handen die elkaar bijna toereiken, naakte lichamen, planten en penissen, honing en hout. Elk beeld is prachtig vormgegeven, vaak statisch en haarscherp. De digitaliteit van de beelden heeft iets weg van documentaires, maar de composities zijn vaak zo uniek en creatief dat de beelden nooit ter plekke gevonden konden zijn. Desalniettemin is het zo dat de film simpelweg ’levend’ aanvoelt, nooit enkel duidelijk geregisseerd, nooit enkel zomaar gefilmd; het ‘bestaat’ simpelweg.

Deze film zal mogelijk te traag en bizar zijn voor velen, maar voor wie een interesse heeft in avant-garde film en radicale queer cinema valt er veel te waarderen. Los van een paar betreurenswaardige oriëntalistische elementen en af en toe alsnog te sterke vulgariteit is ‘A Prince’ een van de meest ‘pure’ films van de jaren 2020; een volledig unieke, persoonlijke en emotionele visie op wat film kan zijn, van een regisseur die geen vrees heeft over wat men van deze visie zou vinden.

Thomas Eremia

Waardering: 4