Achter de wolken (2016)

Regie: Cecilia Verheyden | 103 minuten | drama | Acteurs: Chris Lomme, Jo de Meyere, Katelijne Verbeke, Charlotte De Bruyne, Lucas Van den Eynde, Hugo Van den Berghe, Karel Vingerhoets, Charlotte Anne Bongaerts, Jonas De Vuyst, Andy Van Kerschaver, François Beukelaers, Arbi El Ayachi, Sebastian Badarau, Marcel Van Passel

Een mooi vertrekpunt voor ‘Achter de wolken’ ligt al buiten de film zelf. Het verhaal is ontstaan als toneelstuk van Michael De Cock, geschreven voor Chris Lomme en Jo De Meyere, die het samen meer dan 140 keer speelden. Die geschiedenis laat zich voelen in elke scène: de chemie tussen de twee is gemakkelijk en warm, alsof je inderdaad kijkt naar twee oude bekenden.

De film opent melancholisch en intiem. Regen speelt in het begin een sterke rol en zegt veel over het hoofdpersonage Emma, een creatieve scène waarin zij met bijna kinderlijke verwondering vreugde voor haar zieke man wil creëren. Na zijn overlijden is het verdriet voelbaar, maar niet verstikkend. De toon is zacht, liefdevol, en doordrenkt met haar overleden man zijn levensmotto dat alles benaderd moet worden met “de verwondering van de eerste keer”. Dat idee lijkt het blijvende thema dat door de film heen loopt en geeft betekenis aan kleine gebaren, stiltes en ontmoetingen.

Het verhaal van ‘Achter de wolken’ volgt Emma, die op de uitvaart van haar man een oude geliefde tegenkomt, Gerard. Ondanks het nog aanwezige verdriet van het afscheid nemen, is het direct voelbaar dat Gerard iets losmaakt in Emma en ga je mee in haar nieuwsgierigheid. Na wat afspraakjes, worden oude gevoelens weer aangewakkerd alsof ze weer terug zijn in de tijd.

Waar de kleindochter van Emma haar lijkt te steunen in dit avontuur, begrijpt haar dochter niet waar Emma mee bezig is. En ondertussen worstelt Gerard met zijn eigen angst: zal Emma hem opnieuw verlaten? De vraag die blijft hangen gedurende de gehele film is: krijgt deze liefde, ondanks de voorbijgegane tijd, dan toch nog een kans?

Emma wordt neergezet als nieuwsgierig, warm en licht melancholisch, met een fijn komisch randje. Chris Lomme speelt haar met een vanzelfsprekende elegantie: een personage dat eenzaam is zonder onrustig te worden, zoekend zonder te forceren. De familierelaties voegen gelaagdheid toe. De band met haar dochter Jacky staat onder spanning, waar beide het verdriet van hun verlies centraal staat. Waar Emma open blijft, lijkt Jacky zich juist ongezien te voelen, wat een herkenbare familiedynamiek is, al komt het acteerwerk hier soms wat stijver over. De relatie met de kleindochter daarentegen is open en zacht, en biedt lucht en vertrouwen binnen het verhaal.

Thematisch draait ‘Achter de wolken’ om onafgewerkte liefde en de mogelijkheid tot afsluiten zonder gepusht te worden. Rouw en verlangen bestaan naast elkaar, zonder elkaar te ondermijnen. Ook qua stijl en techniek is de film ingetogen: het tempo is rustig en voorzichtig. Af en toe schuilt de film nog zichtbaar in zijn theatrale oorsprong, wat voor mooie dialogen zorgt, maar soms daardoor iets van snelheid lijkt te missen.

De muziek ondersteunt de sfeer met zorg. De viool in het begin geeft gewicht, terwijl latere pianomomenten juist vertrouwen oproepen. De afwisseling met stilte en geen muziek, geven ook juist weer diepgang in het moment en in het verhaal. Uiteindelijk voelt ‘Achter de wolken’ als een liefdevol en open gesprek waar de kijker bij mag aanschuiven: warm en zonder haast. Een film voor romantici die graag realistisch blijven, en voor wie schoonheid schuilt in het kleine en het onuitgesprokene.

Liselotte van der Vaart

Waardering: 3.5