After the Hunt (2025)

Regie: Luca Guadagnino | 139 minuten | misdaad, drama, thriller | Acteurs: Julia Roberts, Ayo Edebiri, Andrew Garfield, Michael Stuhlbarg, Chloë Sevigny, Lio Mehiel, David Leiber, Thaddea Graham, Will Price, Christine Dye, Lailani Olan, Nora Garrett, Frankie Ferrari, Burgess Byrd, Sadie Scott, Ariyan Kassam

Luca Guadagnino laat zich als filmmaker niet vastpinnen op een bepaalde stijl. 2024 is daar misschien wel het beste voorbeeld van. ‘Challengers’ was een vlot, seksueel romantisch drama met flitsende montage, gedurfde camerahoeken en een opzwepende techno-soundtrack, terwijl ‘Queer’ zich juist ontvouwde als een intens, hallucinatoir en melancholisch portret van verlangen en existentiële leegte. Twee uitersten in twee films van één regisseur. En dat in een en hetzelfde jaar. Het onderstreept Guadagnino’s veelzijdigheid. Behalve dat beide films romantische elementen delen en een soundtrack van Trent Reznor en Atticus Bird hebben, zijn ze elkaars tegenpolen. Voor ‘After the Hunt’ is het dus de vraag: welke Guadagnino krijgen we? De sensuele van ‘Challengers’, de introspectieve van ‘Queer’, of een geheel nieuwe versie?

Alma (Julia Roberts) is professor filosofie aan Yale. Samen met haar assistent Hank (Andrew Garfield) hoopt ze op een vaste aanstelling. Dat plan dreigt in duigen te vallen wanneer een van Alma’s beste studenten, Maggie (Ayo Edebiri), een collega beschuldigt van grensoverschrijdend gedrag. Alma draagt zelf ook een geheim met zich mee en moet keuzes maken die haar carrière en reputatie op het spel zetten.

Met ‘After the Hunt’ probeert Guadagnino de MeToo-discussie opnieuw aan te wakkeren. De film zet niet alleen Alma en Maggie tegenover elkaar, maar ook de boomer- en Gen Z-mentaliteit. Daarbij verwijst “boomer” naar de popculturele betekenis van het woord. Guadagnino zet het zwijgen over misstanden om de eigen positie te beschermen tegenover een generatie die weigert stil te blijven.

Op papier een interessant uitgangspunt, waar je als filmmaker vele kanten mee uit kan. Zeker in een filosofische setting. Toch blijft onduidelijk wat Guadagnino precies wil zeggen met die botsing. ‘After the Hunt’ probeert te balanceren tussen morele nuance en complexiteit, maar verzandt vooral in besluiteloosheid. De film werpt grote vragen op over macht, verantwoordelijkheid en integriteit, maar durft nergens echt kleur te bekennen. De ambiguïteit waarmee Guadagnino speelt, mist richting en overtuiging, waardoor het verhaal meer weg heeft van quasi-intellectueel gepraat dan van een echte morele of emotionele strijd. ‘After the Hunt’ lijkt niet zozeer geïnteresseerd in het voeren van een discussie, maar vooral in het uitdragen van de schijn ervan.

Dat quasi-intellectuele gebrabbel klinkt overigens ook door in de scènes waarin Alma daadwerkelijk lesgeeft. Wat bedoeld lijkt als scherpe academische discussie, komt eerder over als het soort oppervlakkige wijsheden dat je op de subreddit r/philosophy zou vinden dan als college aan Yale. Een filosofieprofessor hoeft haar studenten tenslotte niet uit te leggen wie Foucault is of wat een politiestaat inhoudt.

Guadagnino’s matte regie lijkt ook te hebben afgegeven op Reznor en Bird, normaal gesproken een van zijn betrouwbaarste troeven. De soundtrack die ze hier afleveren is misschien wel hun zwakste tot nu toe. De nummers zijn op zichzelf niet slecht, maar sluiten zelden goed aan op de scènes waarin ze zijn geplaatst. De muziek werkt vaak toe naar een crescendo dat in beeld nooit wordt ingelost, waardoor een merkwaardige kloof ontstaat tussen klank en emotie. Wat overblijft is een score die probeert spanning te creëren waar het scenario die zelf niet levert, en zo vooral de leegte benadrukt die Guadagnino niet weet te vullen. Gelukkig is het acteerwerk wel voldoende, met hier een daar een broodnodig lichtpuntje. Met name Garfield en Michael Stuhlbarg (die de partner van Alma speelt).

Een onderwerp als MeToo verdient meer dan alleen intellectuele afstand en mooi geformuleerde twijfel; het vraagt om emotie, betrokkenheid en lef. Guadagnino poneert echter liever quasi-intellectuele analyses dan dat hij zijn publiek iets laat voelen. Daardoor blijft ‘After the Hunt’ hangen in pretentie en theorie, een film die over morele verantwoordelijkheid wil praten zonder haar ooit echt te tonen. Maar laten we eerlijk zijn: dat is een kant van Guadagnino die we nog niet hadden gezien, dus hij bewijst maar eens te meer veelzijdig te zijn.

Jelco Leijs

Waardering: 2

Speciale vertoning: Leiden International Film Festival 2025
Bioscooprelease: 16 oktober 2025