Agarrame fuerte (2024)

Regie: Ana Guevara, Leticia Jorge | 74 minuten | drama | Acteurs: Chiara Hourcade, Victoria Jorge, Eva Dans, Fernando Amaral

Met ‘Agarrame fuerte’ maakte het Uruguayaanse regisseursduo Ana Guevara en Leticia Jorge een kleine film van 71 minuten over een groot en zwaar thema: hoe de levenden met de scherven achterblijven na het overlijden van een dierbare. Toch zijn het niet alleen maar scherven die in het rond vliegen in ‘Aggarame fuerte’. Er sprankelt ook hoop in de herinnering aan een dierbare.

Een groepje vriendinnen ziet elkaar bij de begrafenis van Elena (Vicky Jorge) die zeer plotseling uit het leven is gerukt, jong kind en man achterlatend. Het valt iedereen zwaar, met name Adela (Chiara Hourcade). Tijdens haar grote verdriet reist Adela als in een dagdroom af naar hun vaste vakantieadresje. Even later sluit de jonge moeder Luci (Eva Dans) met haar baby aan. De herinnering aan deze vakanties samen is zo sterk, haast bedwelmend, dat de overledene en levenden moeizaam realiseren dat dit de laatste keer is.

Tijdens de begrafenisscène straalt dit drama strak realisme uit. Er is veel herkenbaar gebabbel en de nodige processie. Maar eenmaal aangewaaid op het vakantieadres verandert ‘Agarrame fuerte’ in een magisch realistisch spel met herinnering en tijd. Af en toe is dat spelletje net zo absurd als in het werk van Quentin Dupieux. Echter de traan heeft bij regie-duo Guevara en Jorge een grotere plek dan de lach. Toch is de film hoopvol. Aan de hand van de bovennatuurlijke kracht van de herinnering leeft de overleden Elena verder in haar vriendinnen. Zolang iemand herinnert bestaan de doden onder de levenden. In ‘Agarrame fuerte’ is er geen sterk onderscheid tussen deze werelden en is een begrafenis gewoonweg een stramme markering in het passeren van de tijd.

Iedereen op de productie levert goed werk af maar ‘Agarrame fuerte’ zelf wil niet helemaal landen. De prettig kleinschalige film is begrijpelijk licht en zwaar ineen. Het fladdert als een vlinder van bloem naar bloem. Echter af en toe zo achteloos dat het makkelijk ontglipt aan de aandacht van de kijker. Ook is het als een feestje waarop je officieus uitgenodigd bent. Je kan zomaar van het feestje worden gegooid. Zoiets kan boeiend en ongemakkelijk spannend zijn maar even zozeer een afstandelijk en koud. Dit lijkt juist het tegenovergestelde van wat de makers willen bereiken.

Roy van Landschoot

Waardering: 3

Bioscooprelease: 24 juli 2025 (Previously Unreleased)
VOD-release: 14 augustus 2025 (Eye Film Player)