Agua fría de mar (2010)

Regie: Paz Fábrega | 80 minuten | drama | Acteurs: Luis Carlos Bogantes, Lil Quesada Morúa, Montserrat Fernández

Na de korte films ‘Temporai’ uit 2006 en ‘Cuilos’ uit 2008, vond filmmaakster Paz Fábrega de tijd rijp voor een lange speelfilm. Haar debuutfilm ‘Agua fría de mar’ begint vredig met een tafereel aan het strand begeleid met alleen de geluiden van de ruisende zee. Het kleine meisje Karina is bezig met het maken van zandsculpturen. Haar creaties worden abrupt verwoest door een flinke golf zeewater. Ze staat daarna rustig op en tuurt naar de andere kinderen die spelen in de zee. Vader pakt haar op en samen gaan ze in de zee. Het duo oogt vrolijk, wat wordt versterkt door de subtiele instrumentale muziek.

Het is alsof de koude zeestroming figuurlijk toeslaat zodra Karina met haar vader bij de rest van het gezin is aangekomen. De stemming van het meisje verandert op slag als haar broers jaloers gadeslaan hoe ze een paar slokken bier mag van hun vader. De broers gaan naar het strand om een kampvuur te maken, waarna ze stiekem alleen ertussen uit glipt. In het pikkedonker lijkt ze doelloos rond te zwerven. Plots zie je haar als een donker hoopje achter hoog gras liggen en komen twee koplampen van een jeep in de verte in beeld. De auto werpt een licht op de plek waar het meisje zich bevindt. Karina blijft rustig liggen en tuurt naar de auto. Eén van de inzittenden, Mariana, signaleert beweging in het struikgewas. Ze gaat samen met haar vriend Rodrigo kijken.

Karina vertelt aan Mariana een verontrustend verhaal waarom ze is weggelopen en wil niet terug. Mariana overtuigt haar vriend ervan dat het meisje in de auto moet overnachten. Het stel maakt een geïmproviseerd bed van een stoel waarop Karina kan slapen. Maar Karina blijft niet lang liggen, ze slaapt liever in de open lucht. Mariana en Rodrigo besluiten daarop het meisje vanuit de auto in de gaten te houden en brengen zelf de nacht door in hun personenwagen. Morgen zullen ze wel uitzoeken hoe ze het meisje kunnen helpen. Maar het kind is nergens te bekennen als Mariana en Rodrigo wakker worden…

De titel ‘Agua fría de mar’ betekent vrij vertaald ‘de koude zeestroming’. In de film komt deze koude zeestroming letterlijk aan de orde, als je het meisje Karina over het strand ziet lopen en de talloze giftige zeeslangen verspreid liggen. Door het koele water gaan de reptielen naar het strand en is het niet veilig om te gaan zwemmen. Maar figuurlijk zie je ook de koelte bij de stemmingen van de beide vrouwelijke hoofdpersonen Karina en Mariana. Beide meiden lijken zich gevangen en zeer alleen te voelen. Mariana verveelt zich behoorlijk in haar hotelkamer terwijl ze wacht tot Rodrigo terugkomt. Karina is geïsoleerd als ze voor straf afgezonderd in de tent moet toekijken hoe haar ouders en broers samen eten.

Hoewel de twee vrouwen uit totaal verschillende milieus komen en nogal van leeftijd verschillen, slaagt filmmaakster Fábrega erin om de symbolische overeenkomsten te tonen van Karina en Mariana. Beide willen ze schijnbaar ‘iets’ ontvluchten. Karina gaat zonder iets te zeggen alleen op pad naar het strand. Maar ook Mariana verlaat de hotelkamer en laat Rodrigo in het ongewisse waar ze naar toe wandelt.

Ondanks de creatieve beeldopnames en het aandoenlijke kleine meisje, is ‘Agua fría de mar’ erg saai. De betekenis van de vertelling wordt nergens echt duidelijk. Je blijft gissen naar wat de filmmaakster je wil vertellen. Waarom voelt Mariana zich zo ellendig? Waarom verloopt de relatie tussen haar en haar moeder niet lekker? Dit laatste merk je alleen via een vaag telefoongesprek en eerder als Rodrigo ernaar verwijst. Verder werkt Fábregas de toespeling die Karina doet over seksueel misbruik ook niet verder uit.

Omdat je maar weinig van ze te weten komt, blijven de personages vlak en oninteressant. Fábrega toont mooie plaatjes en gebruikt veel symboliek, maar dat kan de film niet van de ondergang redden. Het ontbreekt de film aan inhoud en het voelt daarom aan als een koude douche.

Ans Wijngaarden