All Kinds of Love (2023)

Regie: Casper Sejersen | 4 minuten | korte film | Acteurs: Tilda Swinton

In ‘All Kinds of Love’ draagt actrice Tilda Swinton op kenmerkend afstandelijke wijze, alsof het een Wes Anderson bijrol betreft, een gedicht over allerlei vormen van liefde voor, van een koe voor gras tot aan een priester die het liefst mensen in de hel ziet. Regisseur Casper Sejersen heeft Swinton op eigenaardige wijze vastgelegd. Soms heeft ze ook een snorretje, want een androgene knipoog mag natuurlijk niet ontbreken als het om Eros en Swinton gaat.

Op de maat van een licht hypnotiserende montage bestaat de kortfilm van nauwelijks vier minuten uit zeer gestileerde beelden waarin Swinton zich voortbeweegt tussen verscheidene fotomodelachtige poses. Af en toe maakt de actrice dansbewegingen die versierd zijn met elementaire animatie. Ook is voor dit project met de actrice het beeld wederom een mix van verschillende cameratechnieken, van strak en gedetailleerd tot aan obscuur en wazig. Niettemin straalt Swinton zowel de inhoud als de stijl met schijnbaar gemak uit.

Het gortdroge stukje poëzie komt uit de koker van Claes Oldenberg, een in Zweden geboren Amerikaanse beeldhouwer die furore maakte in de popart scene. Zijn levenswandel heeft bovendien een Nederlands tintje. Oldenbergs tweede huwelijk was met de kunsthistoricus Coosje van Bruggen. Dertig jaar lang (Bruggen overleed aan borstkanker in 2009) maakte het koppel grote sculpturen in openbare ruimten over de hele wereld waaronder ‘Flying Pins’ (2000) in Eindhoven. De sculpturen zijn meestal doodgewone objecten uit het moderne leven maar passen, opgeblazen tot absurde proporties, met zekere genegenheid in de omgeving waar ze zijn neergedaald. Net als het gedicht zijn deze werken van Oldenberg liefdevol logisch, soms absurd en uiteindelijk circulaire in wie geeft en krijgt.

Het ultragestileerde ‘All Kinds of Love’ is wederom een bewijs dat Swinton geen project, hoe bescheiden ook in schaal, aan haar neus laat voorbijgaan waarin experiment met beeld en geluid centraal staat. De ene uiting is soms minder geslaagd dan de ander maar altijd zoekt ze naar de schoonheid in lelijkheid en andersom. Het is ook nooit echt één van de twee, dit geldt nog het meest voor het ongrijpbare van de liefde.

Roy van Landschoot

Waardering: 3

Speciale vertoning: Tilda Swinton Ongoing – Eye Filmmuseum, 28 september 2025 — 8 februari 2026