Allégorie citadine (2024)

Regie: JR, Alice Rohrwacher | 21 minuten | drama, fantasie, korte film | Acteurs: Naïm El Kaldaoui, Lyna Khoudri, Leos Carax, Félix Martinez, Jade Barkati Martial, Lucie Fenwick, Amélie de Figueiredo, Alexia Giordano, Tramayne Johnson-Pauillac, Maharu Kumakawa, Sakiko Oishi, Emilie Pria, Alexia Lunel, Anicet Boule, Bertrand Quoniam, Hiep Tran Nghia, Sarah Henochsberg, Victor Bonnel

Wat als de beelden die we de werkelijkheid noemen slechts schimmen op de muur van een grot zijn, door een fanatieke fantasmagorist opgevoerd achter onze geketende blik? Wat zou er gebeuren moest iemand die grot ontvluchten en de ware beelden van de aboslute werkelijkheid aanschouwen? Zou die de andere gevangenen bevrijden met zijn waarheid? En bovenal: zou er überhaupt in geloofd worden? Plato’s allegorie van de grot is wellicht het oudste en meest bekende filosofische vraagstuk. Misschien is het ook wel het simpelste. Volgens Alice Rohrwacher en JR is het althans kinderspel. (Of het daarom simpel is, is een andere kwestie.) In hun collaboratie die ‘Allégorie citadine’ is gaan heten, brengen ze de stoffige grot naar de grote stad om dezelfde vragen over illusie en revolutie, maar ook magisch-realistisch antwoord te bieden dat warmer aanvoelt dan het vuur dat het ontlopen wil.

De kortfilm introduceert een jonge moeder die te laat is voor een balletauditie onder regie van – niet toevallig, aangezien die zich ook vaker uitlaat over beeldcultuur – Leos Carax. Het ballet zou Plato’s allegorie van de grot gaan afbeelden, zo legt de regisseur de jonge Jay uit. Jay weet te ontvluchten uit de grot waar de allegorie opgevoerd gaat worden. Wat dan gebeurt, is voor wie de grot uit wil komen om het zelf zien. Een ding is alvast zeker: uitzoeken wat het allemaal betekent geeft nog meer voldoening dan het effectief zien. ‘Allégorie citadine’ slaagt er wonderwel in de allegorie een allegorie te houden en vermijd zo een plat antwoord ten voordele van de meerduidigheid van het beeld. Het durft de prangendste vraag van onze hedendaagse kijkcultuur stellen en daarbij z’n eigen waarde en waarheid bevragen. Kan cinema (nog) ontketenen? Of is het de keten?

Arthur Vandermoere

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 7 augustus 2025 (samen met ‘C’est pas moi’) (Previously Unreleased)