Aquaman (2018)

Recensie Aquaman CinemagazineRegie: James Wan | 144 minuten | actie, avontuur | Acteurs: Jason Momoa, Amber Heard, Willem Dafoe, Patrick Wilson, Nicole Kidman, Dolph Lundgren, Yahya Abdul-Mateen II, Temuera Morrison, Ludi Lin, Michael Beach, Randall Park, Graham McTavish, Leigh Whannell

Na zijn verschijning in ‘Justice League’ werd het tijd om Aquaman zijn eigen film te geven. Regisseur James Wan duikt met de kijker in een nieuwe onderwaterwereld, naar het mythische Atlantis. Dit doet hij op een behoorlijk originele manier, waarin Wans achtergrond in horrorfilms (‘The Nun’ (2018) en de ‘Saw’-franchise) goed te herkennen is. Het resultaat is een, op het eerste gezicht, relatief originele superheldenfilm. Helaas weet de plot onvoldoende stand te houden om deze originele poging tot een succes te maken.

Zoals benoemd heeft Wan een nieuwe wereld geschapen voor deze film. De onderwaterwereld is oogstrelend, en toont een rijke geschiedenis waar het ontwerpteam duidelijk veel tijd aan heeft besteed. De geschiedenis van Atlantis is terug te zien in de omgeving van de stad, wat maakt dat de wereld tot leven komt. Ook verdient hoofdrolspeler Jason Momoa veel lof voor de invulling van zijn rol. Toegegeven, het is gemakkelijk om iemand met zijn voorkomen te zien als een halfgod, maar hij weet zich in deze rol met flair en een gezonde dosis humor prima staande te houden.

Helaas zijn dit slechts lichtpuntjes in een verder vrij vlakke film. Het minst acceptabele aspect van ‘Aquaman’ is het feit dat de filmmakers de kijkers zelden serieus nemen. Zo wordt de basis van de plot in één van de eerste dialogen volledig tentoongespreid door een personage. Het gevolg is dat de kijker de rest van de film geheel voorgekauwd aangeboden krijgt. Niet bepaald positief voor de beleving. Ook wordt er scheutig gestrooid met informatie, die uiteindelijk zo overdadig is dat het onnatuurlijk wordt. Het is logisch op momenten dat er een karakteruitleg komt als deze in een nieuwe situatie komt, waar een ander personage al bekend mee is. Zo zijn er leuke interacties tussen Arthur (Jason Momoa) en Mera (Amber Heard), als de beide personages kennis maken met elkaars werelden. Op momenten dat beide karakters bekend zijn met achtergrondinformatie is het echter compleet onnatuurlijk als deze informatie uitgebreid uit de doeken wordt gedaan. Het aantal keren dat dergelijke scènes voorbij kwamen, waarin de info dus alleen voor het publiek bedoeld is en geen functie heeft voor de karakters, ligt veel te hoog.

Daarnaast gebeurt er zoveel in deze film, dat het wellicht beter was geweest om ‘Aquaman’ op te delen. In de meest uitgeklede basis zit de plot als volgt in elkaar: De helden moeten een voorwerp zoeken dat hen kan helpen om een ander voorwerp te zoeken waarmee de wereld gered kan worden van een allesvernietigende oorlog. Allereerst hebben de twee verschillende zoektochten al een herhalend karakter, waardoor dit plot zelfs in de meest beknopte versie langdradig aan zou voelen. Vervolgens wordt er een dusdanig grote hoop side-plots en backstory toegevoegd, dat de kijker wordt overladen met informatie. Dit maakt het geheel onoverzichtelijk en daardoor teleurstellend.

James Wan heeft met ‘Aquaman’ een dappere poging gedaan tot het maken van een originele film, waar hij op visueel vlak zeer goed in geslaagd is. Het verhaal is echter zo rommelig en overdadig dat het geheel niet overtuigend is. Het is te hopen dat de DCEU (het filmuniversum waar films als ‘Aquaman’, ‘Batman v. Superman’ en ‘Wonder Woman’ onderdeel van zijn) de filmkwaliteit snel verbetert, want het publiek zal dezelfde fouten niet veel vaker vergeven.

Teun van der Maas

Waardering: 2.5

Bioscooprelease: 13 december 2018