Babygirl (2024)

Regie: Halina Reijn | 115 minuten | drama, misdaad | Acteurs: Nicole Kidman, Harris Dickinson, Antonio Banderas, Sophie Wilde, Esther McGregor, Vaughan Reilly, Victor Slezak, Leslie Silva, Gaite Jansen, Robert Farrior, Bartley Booz, Anoop Desai, Mary Ann Lamb, Gabrielle Policano, Gabriela Torres, Izabel Mar, Max O’Herlihy, Michael Kirchmann, Mareau Hall, Dolly Wells, Tess McMillan, Skylar Matthews, Molly Price, Maryann Urbano, Maxwell Whittington-Cooper

In 2019 verschijnt ‘Instinct’, een Nederlandse film met de twee grootste sterren die ons kikkerland rijk is, te weten Carice van Houten en Marwan Kenzari. Drie jaar later in 2022 komt ‘Bodies Bodies Bodies’ uit, een film van gelauwerd productiehuis A24 met veelbelovende acteurs als Amandla Stenberg en Rachel Sennott. In 2024 volgt een sterrencast in ‘Babygirl.’ Halina Reijn timmert als regisseuse vastberaden aan de weg en staat aan de vooravond van een mooie carrière in Hollywood.

In ‘Babygirl’ zien we hoe een vrouwelijke CEO van een groot bedrijf op zoek is naar een trigger om haar (seksuele) leven wat frisse energie in te blazen. Ze leidt in de kern een gelukkig leven met een lieve man en twee kinderen. Toch lijkt ze een vleugje spanning te missen die een abstracte leegheid in haar op kan vullen. Als ze stagiair Samuel ontmoet, blijkt hij na verloop van tijd dat missende stukje in haar leven. Ze krijgt een intense affaire met hem die alles op scherp zet en die het thema machtsposities flink aan de kaak stelt.

Hoe wordt een succesvolle vrouw die eigenlijk alles al heeft nog geprikkeld? In de openingsscène zien we hoe Romy een orgasme faket bij haar man om het vervolgens zelf af te maken. Het zet direct de toon voor de vleselijkheid van deze film. Enkel over deze sequentie zouden mensen al uren kunnen discussiëren. Mannen pronken graag met het idee dat ze met zelfs één vingerknip een vrouw tot een orgasme kunnen brengen, terwijl vrouwen wel beter weten.

Als Samuel zijn intrede maakt, worden de kaarten grondig geschud. Het is een jonge jongen die naast zijn stage nog bij een bar werkt. Hij heeft her en der wat tatoeages en is in elk geval niet op zijn mondje gevallen. Als brutale, jonge hond baant hij zich een weg naar Romy, wier hoofd op hol wordt gebracht. Hij is mysterieus, koeltjes en intelligent. Samuel heeft graag de controle en pretendeert dan ook de touwtjes in handen te hebben tijdens zijn escapades met Romy.

Romy geeft in het begin de indruk een controlfreak te zijn. Er is echter een duidelijk keerpunt. Als zij voor het eerst op een hotelkamer terechtkomt met Samuel, houdt ze zichzelf en hem voor dat het ‘spelletje’ waarmee ze begonnen zijn niet uitgespeeld kan worden. Hier denkt Samuel duidelijk anders over en na een kort pleidooi gaat Romy toch overstag. Wie de poppenspeler is en wie de pop? Het lijkt een spel van stuivertje wisselen, van golvende bewegingen. Want wie is nou in de ban van wie? En hebben we als kijker de taak om een kant te kiezen?

In al deze dramatiek is er juist ook een plek voor humor. ‘Poesje mauw, kom eens gauw, ik heb lekkere melk voor jou.’ Je zou op voorhand niet denken dat dit kinderliedje in je opkomt, maar het kan bijna niet anders dan dat dit riedeltje je hersenpan binnen banjert. Andere metaforen voor machtsspelletjes zitten in hondenkoekjes en een gesloten auto. Op speelse wijze zet Reijn het verhaal kracht bij.

Ieder dialoog werkt door in een volgende situatie en dat maakt het tempo van ‘Babygirl’ ontzettend aangenaam. Er zitten af en toe wat lichte hints naar absurdisme die de film ten goede komen en onvoorspelbaarheid meegeven aan het geheel. Meerdere memorabele scènes zorgen voor een spannende sfeer en laten je volop meedenken met alle psychologische spelletjes.

Naast de veelzeggende thematiek zou je bijna vergeten dat Reijn een ware sterrencast aan dit project wist te binden. Niemand minder dan Nicole Kidman kruipt in de huid van Romy. Het is echt ontzettend prijzenswaardig wat Kidman laat zien. Al vaker stelde ze zich kwetsbaar op, denk aan bijvoorbeeld de serie “Big Little Lies”, maar hier geeft ze écht alles. De seksscènes zijn één ding, maar de manier waarop zij met haar mimiek en blik haar karakter zoveel gelaagdheid meegeeft is razend knap.

Tegenspeler Harris Dickinson toont aan een veelzijdige acteur te zijn die krachtig tegenspel geeft. In onder andere ‘Triangle of Sadness’ en ‘Scrapper’ liet hij zijn talent al doorschemeren, maar met deze rol zet hij zichzelf definitief op de kaart. Het deelnemersveld lijkt al tjokvol, maar een Oscar-nominatie zou echt op zijn plek zijn voor de Engelsman.

Hiernaast zien we met Antonio Banderas nog een andere oude rot in het vak. Er is een specifieke scène waarin zijn talent door de plinten knalt. Er sudderen constant innerlijke strubbelingen bij hem. Zo wordt Romy aangesproken op haar veelvuldige telefoongebruik, maar haar daadwerkelijk aanvallen durft hij niet. Totdat ook zijn grenzen zijn bereikt en er iets knapt. Banderas voelt vaak als een ondergewaardeerd acteur, maar hij laat in ‘Babygirl’ zijn beste kant zien.

Reijn heeft werkelijk een ingenieuze, gelaagde film gemaakt die het hele spectrum aan emoties voorbij laat komen. Het is feministisch zonder belerend te zijn en vertelt over zelfacceptatie. Het doet denken aan erotische thrillers uit de jaren 90, maar in de kern nog meer aan ‘Sunset Boulevard’ uit 1950. Zo blijkt dat thema’s van toen ook in de 21ste eeuw niet aan kracht inboeten.

Als Nederlanders mogen we best een beetje trots zijn op Halina Reijn. Ontegenzeggelijk zijn wij een kritisch volkje, maar er mag ook ruimte zijn voor complimenten. Het is razend knap hoe zij in gestaag tempo naam maakt in Hollywood. ‘Babygirl’ is een film die ongetwijfeld nog jaren in onze geheugens gegrift blijft.

Sjoerd Crins

Waardering: 4.5

Bioscooprelease: 2 januari 2025
VOD-release: 10 april 2025