Backrooms (2026)

Regie: Kane Parsons | 111 minuten | horror, science fiction, thriller | Acteurs: Chiwetel Ejiofor, Renate Reinsve, Mark Duplass, Finn Bennett, Lukita Maxwell, Avan Jogia, Robert Bobroczkyi, Ember Ambrose, Krista Kosonen, Philip Granger, Katharine Isabelle, Peter New, Sarah Hayward, Natalie Moon, Calix Fraser, Sawyer Fraser, Patrick Baynham, Rhiannon Roberts

A24 waagt opnieuw een ambitieuze sprong in horror, het genre waarmee de studio mee uitgroeide tot een herkenbare naam in moderne cinema. Met ‘Backrooms’ brengt het daar bovenop ook een uitzonderlijk project. Niet alleen schrijft de film geschiedenis als het grootste debuut dat ooit onder de vlag van A24 uitkomt, de regie ligt in handen van YouTouber Kane Parsons. Op slechts twintigjarige leeftijd is hij de jongste filmmaker ooit die een A24-speelfilm regisseert. Dat maakt deze horrorfilm, die zijn oorsprong vindt in virale internetmythologie, des te opmerkelijker. De grote vraag is dan ook: rechtvaardigt ‘Backrooms’ alle hype, of komt deze beter tot zijn recht op zijn online geboorteplaats dan op het grote doek?

Wanneer meubelverkoper Clark een verborgen doorgang ontdekt in de kelder van zijn winkel, belandt hij in de Backrooms, een eindeloos labyrint van verlaten ruimtes waar de grenzen tussen werkelijkheid, herinnering en nachtmerrie vervagen. Terwijl zijn therapeut Mary naar hem op zoek gaat, worden beiden steeds dieper meegesleurd in een wereld die niet alleen hun verstand, maar ook hun diepste trauma’s op de proef stelt.

Een korte spoedcursus voor wie nog nooit van de Backrooms heeft gehoord. Het fenomeen ontstond in 2019 toen op een internetforum een foto verscheen van een ogenschijnlijk eindeloze ruimte met gele muren, TL-verlichting en een versleten tapijt. Rond dat beeld ontstond een internetmythologie over doolhoven van liminale ruimtes buiten onze werkelijkheid. In 2022 blies de toen zestienjarige Kane Parsons het concept nieuw leven in met een found-footagevideo op YouTube, die wereldwijd miljoenen weergaven verzamelde. Het succes was zo groot dat A24 besloot het internetfenomeen naar het witte doek te brengen. Parsons kreeg de unieke kans om zijn eigen creatie zelf naar een speelfilm te vertalen.

Daarbij krijgt hij steun van enkele meesters uit het horrorgenre, met onder meer James Wan (‘Insidious’, ‘The Conjuring’), Osgood Perkins (‘Longlegs’) en Shawn Levy (“Stranger Things”) als producenten. Een toch wel bijzondere bijeenkomst van filmmakers. Het werk van Parsons in samenwerking met deze makers oogt subliem. De productie is sterk verzorgd, met ruimtes die zo geloofwaardig zijn vormgegeven dat je het gevoel krijgt er zelf doorheen te kunnen struinen. Samen met scenarist Will Soodik is gewerkt aan een volwaardig verhaal dat voldoende narratieve diepgang heeft om een volledige speelfilm te vullen. Thema’s als trauma, verlies en obsessieve patronen vormen daarbij de belangrijkste bouwstenen.

Daarnaast wordt er afgewisseld tussen traditionele media en found footage. Vooral de verwerking van het found-footagemateriaal voegt een aanzienlijke dosis spanning toe. Er wordt bewust weinig prijsgegeven, waardoor er veel aan de verbeelding van de kijker wordt overgelaten. Juist die terughoudendheid zorgt voor een aanhoudend gevoel van dreiging. De cinematografie van Jeremy Cox is ronduit sterk. Veel van de beelden buiten de Backrooms om richten zich op stedelijke wijken, strakke lijnen en hoekige kantoorgebouwen. Die visuele keuzes dragen bij aan de geïndustrialiseerde monocultuur die Parsons gevoelsmatig wilt uitstralen. Dat versterkt de thematiek, ook wanneer het verhaal de film tekort schiet.

In de derde akte begint het script enigszins te wankelen. Hoewel ‘Backrooms’ uitblinkt als abstracte gelaagde horrorervaring die veel ruimte laat voor interpretatie, botst dat soms met de nadruk op de psychologische ontwikkeling van de personages. De film wil zowel een abstracte denkoefening als een verklaarbaar karaktergedreven drama zijn. Die twee ambities vinden niet altijd een evenwicht. De film verliest dan ook een deel van zijn magie wanneer de spanning eenmaal plaatsmaakt voor expositie. Als de eindcredits beginnen te rollen blijft vooral het gevoel hangen dat de spanning, de ambiguïteit en de karakterontwikkeling uiteindelijk niet volledig impact maken.

Gelukkig blijft het acteerwerk de volledige speelduur overtuigen. Vooral Renate Reinsve (‘The Worst Person in the World’) krijgt hier een rol te spelen die sterk afwijkt van het werk waarmee ze doorbrak. Ze grijpt die kans met beide handen. Chiwetel Ejiofor (’12 Years a Slave’) is minstens even sterk als de getormenteerde Clark. Het zijn prestaties die je mag verwachten van twee Oscar-genomineerde acteurs, maar daarom niet minder indrukwekkend zijn. Des te knapper is dat Kane Parsons, ondanks zijn jonge leeftijd, zijn cast met opvallend veel zekerheid weet te begeleiden. Ook de score van Parsons samen met Edo Van Breemen is een grote troef. Hun muziek maakt van de Backrooms meer dan een locatie; het wordt een personage op zich.

Met ‘Backrooms’ bewijst Kane Parsons dat hij meer is dan de maker van een virale YouTube-hit. De film levert een visueel indrukwekkende en sfeervolle horrorervaring af, gedragen door sterk acteerwerk en een uitstekende score. Hoewel de derde akte wat van zijn focus verliest door de aanvaring tussen abstracte horror en karakterdrama, blijft dit een opvallend zelfverzekerd speelfilmdebuut dat de hype grotendeels waarmaakt. Het is mooi dat jonge filmmakers met frisse ideeën en een eigen stem het vertrouwen krijgen van studio’s en producenten. Het horrorgenre verkeert momenteel in uitstekende gezondheid, en uiteindelijk profiteert het publiek daaraan mee.

Rolán Bouzas Wensing

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 28 mei 2026