Black Phone 2 (2025)

Regie: Scott Derrickson | 115 minuten | horror | Acteurs: Mason Thames, Ethan Hawke, Madeleine McGraw, Jeremy Davies, Miguel Mora, James Ransone, Arianna Rivas, Demián Bichir, Anna Lore, Simon Webster, Maev Beaty, Jacob Moran, Chase B. Robertson, Jazlyn Wong-lee, Julien Norman, Graham Abbey, Shepherd Munroe, Dexter Bolduc

Hoe kan het onverwacht rinkelen van een telefoon zorgen voor het vullen van de gaten in herinneringen aan gebeurtenissen die er misschien wel nooit geweest zijn?

‘Black Phone 2’ is het vervolg op ‘Black Phone’, waarin een aantal kinderen op mysterieuze wijze verdwijnt in een gewone Amerikaanse wijk in de jaren zeventig. Hoofdpersoon Finney (Mason Thames) wordt ook ontvoerd door ‘The Grabber’ (Ethan Hawke), en krijgt via een telefoon boodschappen door van andere overleden kinderen, met aanwijzingen om te ontsnappen.

Deel twee speelt zich af in de jaren tachtig. Finney en zijn zusje Gwen (Madeleine McGraw) zijn vier jaar ouder en hun alcoholverslaafde vader is inmiddels op het rechte pad. Na bijna drie alcoholvrije jaren probeert hij nog steeds aan zijn kinderen te bewijzen dat hij veranderd is; het feit dat hun moeder zelfmoord heeft gepleegd maakt die noodzaak alleen maar groter. Diezelfde moeder is de katalysator, omdat Gwen in haar dromen de stem van haar moeder hoort via de telefoon in een telefooncel, die alleen zij en haar broer zien en horen. Ze ontdekken dat hun moeder in haar jeugd een zomerkamp bezocht. Om antwoorden te vinden rondom haar dood, maar ook om te dealen met hun eigen trauma, besluiten ze naar het volledig besneeuwde gebied rond Denver af te reizen. Eenmaal aangekomen blijkt het zowel fysiek als emotioneel moeilijk om terug naar huis te gaan, zonder confrontatie aan te gaan met The Grabber.

Retro is nog steeds heel erg in de mode, en de jaren tachtig-setting is ook hier uitstekend neergezet. Wat ‘Black Phone 2’ heel slim doet, is het beeld veranderen naar een korrelige homevideo-achtige stijl, op het moment dat Gwen droomt. De muziek krijgt op die momenten ook een zeer melancholische vibe. Het werkt goed als muzikaal bindmiddel tussen heden en verleden, zonder dat het te veel een droom- of flashback-gevoel krijgt.

De toon is eigenlijk die van een klassieke horrorfilm, waar er wel degelijk momenten van gruwelijk geweld zijn, maar dat nooit helemaal over de top gaat zoals in slasher-films. Hoewel de film natuurlijk verre van realistisch is, voelt een groot deel wel zo, omdat er eigenlijk continu sprake is van twee lagen: de echte en de droomwereld. The Grabber beweegt zich daar tussen en zeker als je de eerste film gezien hebt, vraag je je af hoe dat dan precies werkt.

Het sneeuwlandschap geeft af en toe wat lucht in een setting die veelal benauwend en donker is. Hoewel er maar een handjevol echte jumpscares is, wordt er op een goede manier gebruik gemaakt van geluid en camerawerk om de spanning er steeds in te houden. Vaak is er een verschuivende camera in combinatie met (veelal) dode mensen die in en uit beeld verdwijnen, en tegelijkertijd te horen zijn via de telefoon. Dit zorgt voor een heel originele en boeiende verteltechniek.

De jonge cast doet het goed. De dynamiek tussen broer en zus is geloofwaardig en het tempo is doorgaans prima. Het middengedeelte voelt wat langer, waardoor de climax eigenlijk wat aan de korte kant is. Hawke heeft een wat kleinere rol; nog steeds goed, maar het doet hier en daar wat inwisselbaar aan. Toch mag dat de pret niet drukken en bij de aftiteling zul je merken dat je je alweer afvraagt hoe het derde deel zal worden ingestoken.

Gijsbert Ambachtsheer

Waardering: 4

Bioscooprelease: 16 oktober 2025
DVD-, blu-ray- en 4K UHD-release: 29 januari 2026