Blue Moon (2025)
Regie: Richard Linklater | minuten | biografie, drama, komedie, geschiedenis, romantiek | Acteurs: Ethan Hawke, Bobby Cannavale, Andrew Scott, Margaret Qualley, Patrick Kennedy, Jonah Lees, Simon Delaney, Giles Surridge, Cillian Sullivan, Michael James Ford, John Doran, Anne Brogan, David Rawle, Aisling O’Mara, Caitríona Ennis, Robert Kaplow, Andrew Bennett, John Cronin
Met negen samenwerkingen op hun naam, waaronder ‘Boyhood’ en de ‘Before’-trilogie, behoren Richard Linklater en Ethan Hawke tot de meest vruchtbare regisseur-acteurduo’s van de afgelopen decennia. Toch werkten ze ruim tien jaar niet samen. ‘Blue Moon’ is het resultaat van een idee waar ze al die tijd omheen bleven cirkelen: een project dat werd besproken, heroverwogen en langzaam rijpte, tot het juiste moment zich eindelijk aandiende.
‘Blue Moon’ draait om Lorenz Hart, de legendarische lyricist die meer dan twintig jaar samenwerkte met componist Richard Rodgers en verantwoordelijk was voor talloze klassiekers uit het Amerikaanse musicalrepertoire. De titel verwijst naar het wereldberoemde nummer dat Hart schreef, een lied dat zijn personage in de film afdoet als “worst goddamn lyric I ever wrote”, ironisch genoeg het werk waarvoor hij het meest herinnerd wordt.
De film speelt zich af op de openingsavond van ‘Oklahoma!’, de nieuwe musical van Rodgers (Andrew Scott) en zijn kersverse partner Oscar Hammerstein (Simon Delaney). In de schaduw van het succes van zijn voormalige partner probeert Hart (Ethan Hawke) zich staande te houden door zijn verdriet weg te drinken en grote verhalen op te hangen over zijn jonge muze Elizabeth (Margaret Qualley). Maar naarmate de avond vordert en de ene lovende recensie na de andere binnenkomt, brokkelt die façade steeds verder af en wordt zijn besef van waar hij staat pijnlijk zichtbaar.
Het is wellicht geen plot waar je onmiddellijk warm voor loopt, maar het werkt verrassend goed. Dat is grotendeels te danken aan Ethan Hawke, die hier misschien wel het beste acteerwerk van zijn carrière aflevert. Hij verdwijnt volledig in de rol van Hart: een praatzaam, zelfverachtend mannetje dat zich krampachtig groot probeert te houden. Niet alleen fysiek—met zijn korte gestalte en dunner wordend haar—maar ook in de manier waarop hij uit zijn ogen kijkt en zijn stem inzet, ondergaat Hawke een complete transformatie. Ondanks zijn irritante trekjes weet hij een oprechte empathie op te roepen. Linklaters sobere regie laat dit acteerwerk volledig floreren. Margaret Qualley levert sterk ondersteunend werk, waarbij haar jeugdige, ongrijpbare aanwezigheid perfect tot zijn recht komt.
Naast het acteerwerk ligt de grote kracht in het script. Intellectueel scherpe dialogen en poëtische verwoordingen worden regelmatig afgewisseld met komisch tegenwicht, vaak via barman Eddie, gespeeld door Bobby Cannavale, wiens samenspel met Hawke een genot is om naar te kijken. Vrijwel de hele film speelt zich af in één ruimte en voelt daardoor bijna als een toneelstuk. Het geheel is doordrenkt van culturele referenties aan Broadway en het klassieke Hollywood, met een voelbare liefde voor dat tijdperk.
‘Blue Moon’ zal niet voor iedereen zijn, maar voor wie zich graag laat meeslepen door mooi geschreven dialogen en verfijnd acteerwerk, is het een echte aanrader. Een indrukwekkende bekroning van de langdurige samenwerking tussen Linklater en Hawke. Laten er nog velen mogen volgen.
Julian Meijer
Waardering: 4
Bioscooprelease: 15 januari 2026