Bob de Bouwer – Mega Machines – Bob the Builder: Mega Machines (2017)

Recensie Bob de Bouwer - Mega machines CinemagazineRegie: Colleen Morton, Scott Pleydell-Pearce, Stuart Evans | 60 minuten | animatie, familie | Nederlandse stemmencast: Jelle Amersfoort, Barnier Geerling, Frans Limburg, Fred Meijer, Jurgen Theuns, Leo Richardson, Murth Mossel, Nine Meijer, Paul Disbergen, Sander van der Poel, Paul Donkers

In zijn eerste bioscoopfilm staat Bob de Bouwer gelijk voor zijn grootste klus ooit. Samen met zijn vertrouwde vrienden Scoop, Muck en Liftie moet Bob een steengroeve veranderen in een waterreservoir met bijbehorende stuwdam. Maar omdat het zo’n megagroot project is, heeft hij ook Mega Machines nodig om deze klus te klaren. Deze Mega Machines mag hij lenen van zijn concurrent Conrad, een andere aannemer uit Lentestad die, tot zijn eigen ongenoegen, gepasseerd is voor deze prestigieuze klus.

‘Bob de Bouwer – Mega Machines’ zal de Bob de Bouwerpuristen (voor zover die bestaan) een doorn in het oog zijn omdat de film, zoals ook de serie tegenwoordig, volledig CGI is. De originele serie was stop motion, iets wat Bob de Bouwer juist zijn eigen ‘look and feel’ gaf. Dat is dus al enige tijd ingewisseld voor vloeiendere animaties, terwijl de verhaallijnen daarentegen grotendeels gelijk zijn gebleven.

Dat is het mooie aan bouwprojecten: er kan altijd van alles misgaan. Die uitdagingen vormen het probleem dat opgelost moet worden. En dat is iets wat als je Bob zou vragen of hij dat kan maken, hij ongetwijfeld met “Nou en of” gaat beantwoorden. Ook in ‘Bob de Bouwer – Mega Machines’ verloopt het project niet helemaal vlekkeloos, maar in dit geval zit er een extra reden aan vast. Conrad is jaloers en wil het project zien mislukken zodat hij de klus kan overnemen van Bob. Hij draagt zijn een van zijn Mega Machines op om het project te saboteren met mogelijk catastrofale gevolgen voor de inwoners van Lentestad.

Deze extra dreiging voor Bob en zijn maatjes is ook voor de kleintjes te begrijpen. Niks geen impliciete redenen of onderhuidse gevoelens. Conrad vertelt aan zijn machines wat hij wil en daardoor is alles ook meteen duidelijk. Dit maakt ‘Bob de Bouwer: Mega Machines’ wel extra spannend maar dus niet minder overzichtelijk. De plot is rechttoe rechtaan en kent weinig subplots.

‘Bob de Bouwer – Mega Machines’ voelt meer als een lange aflevering dan als op zichzelf staande film. Dat is aan de ene kant fijn want vertrouwd, maar ook zonde omdat het daardoor ook minder speciaal voelt. De film moet het dan vooral hebben van de Mega Machines als bijzondere toevoeging en dat lijkt ook geslaagd. Het zal voor de kleine bouwertjes juist dit ingrediënt zijn dat de film boven de normale serie plaatst en zo de (misschien wel eerste) bioscoopervaring speciaal maakt.

Ton te Slaa

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 15 februari 2018