Bob Trevino Likes It (2024)

Regie: Tracie Laymon | 101 minuten | komedie, drama | Acteurs: Barbie Ferreira, John Leguizamo, French Stewart, Lauren ‘Lolo’ Spencer, Rachel Bay Jones, Ted Welch, Tony Milder, Allora Nutter, Abigail Esmena, Takayla Williams, Ashlyn Moore, Phil Elam, Debra Stipe, Tristan Thompson, Kristy Calman, Terrance Tocantis

We kennen allemaal het belang van een sterke openingsscène. Zo’n scène die de kijker meteen in het verhaal trekt, in de hoop dat hij er tot het eind zal blijven. Nog beter dan een goede openingsscène – en unieker – is een sterke openingssequentie. Zoals in de heerlijke Amerikaanse tragikomedie ‘Bob Trevino Likes It’. In de eerste scène zien we een hopeloos huilende twintiger middenin een bizarre appwisseling, daarna zien we dezelfde twintiger in een even wonderlijk als pijnlijk gesprek met haar vader en nog wat later zien we haar weer terug op de bank bij een therapeute. Alle drie de scènes zijn zowel grappig als tragisch als prikkelend.

Die twintiger is Lily, een jonge vrouw die lijdt aan een beroerde jeugd met een beroerde vader en een afwezige moeder. Zoals zoveel slachtoffers van dergelijk trauma ontpopt Lily zich als people-pleaser, iemand die het woordje ‘nee’ wel kent maar het zelden gebruikt. Op zoek naar een echte connectie stuit Lily bij toeval op een man die de dezelfde naam heeft als haar vader: Bob Trevino. Na wat aftastend online gesnuffel ontstaat er een vriendschap die Lily’s leven zal veranderen.

‘Bob Trevino Likes’ It is een komedie van het soort dat ze in Amerika quirky noemen. Eigenzinnig dus, maar gezien het aantal quirky komedies dat er jaarlijks uitkomt ook weer niet zó bijzonder. Wel bijzonder is dat dit komisch drama echt alles goed doet. Dat begint al bij het acteren. Barbie Ferreira (van “Euphoria”-faam) overtuigt volledig als de emotionele achtbaan Lily, John Leguizamo geloof je meteen als Bob Trevino de vriend. Misschien nog beter is French Stewart als Bob Trevino de vader, een misbaksel van een man waaraan iedere korrel empathie ontbreekt. Manipulatief, onvolwassen en extreem egocentrisch.

De humor is altijd van het luchtige soort, en dat geldt tot op zekere hoogte ook voor het drama. De geschiedenis van Lily is al droevig genoeg, meer drama is dan niet nodig. Alleen op het eind gaat de film de sentimentele kant op, maar nog wel binnen de grenzen.

Dat maakt van deze film eerder een grappig en lief gebeuren, dan een volbloed drama. We zien hoe twee gebroken en fragiele zielen wat troost en betekenis vinden in elkaars gezelschap. Dit vormt dan weer het kloppend hart van een film die overtuigt vanaf de geweldige openingssequentie tot de aftiteling aan toe.Henny Wouters

Waardering: 4

Bioscooprelease: 7 augustus 2025