Bonjour tristesse (2024)

Regie: Durga Chew-Bose | 110 minuten | drama, romantiek | Acteurs: Lily McInerny, Claes Bang, Chloë Sevigny, Nailia Harzoune, Aliocha Schneider, Nathalie Richard, Thierry Harcourt, Rebecca Dayan, Moncef Farfar, Rosalie Charrier, Mélodie Adda

Hoeveel tijd moet verstrijken voordat je een boek tijdloos mag noemen? Vijftig jaar, honderd jaar, een paar eeuw? Deze lastige vraag kwam bij deze recensent op, toen hij binnen een paar maanden een serie en twee films zag die waren gebaseerd op zogenaamde tijdloze klassiekers. Van de serie ‘Merteuil’ uit 2025 (gebaseerd op ‘Les Liaisons dangereuses’ uit 1782), tot de verfilming van ‘L’Étranger’ (2025, boek 1942) en ‘Bonjour tristesse’ (2024, boek 1954).

In ‘Bonjour tristesse’ gaan we mee op vakantie met de jonge Cécile. Samen met haar vader en zijn nieuwe vriendin Elsa beleeft ze de zomer in een comfortabel vakantiehuis aan de Zuid-Franse kust. Daar doet de 18-jarige Cécile wat wel meer 18-jarigen op vakantie doen: zonnen, zwemmen, vrijen, roken en zich vervelen. Maar dan duikt Anne op, een vriendin van Céciles overleden moeder. Anne blijkt erg geïnteresseerd in Céciles vader, wat het evenwicht verstoort binnen het oorspronkelijke gezelschap. Dat laat Cécile niet op zich zitten.

‘Bonjour tristesse’ is gebaseerd op de gelijknamige klassieker van Françoise Sagan. Het boek baarde indertijd opzien door de vrijgevochten seksuele avonturen van de jeugdige heldin, iets wat een schandaal veroorzaakte in Frankrijk en waar zelf de paus zich mee bemoeide (die was meer gehecht aan een andere tijdloze klassieker). Van die toenmalige seksuele opwinding kun je je in dit internettijdperk geen voorstelling meer maken. En wat blijft er dan over van de kwaliteiten van het boek?

Afgaande op deze filmversie bitter weinig. De karakters zijn futloze types waarin weinig ambitie, wijsheid of levensvreugde is te vinden. Wel gooien ze er regelmatig spreuken uit die wijs klinken, maar bij nader inzien vooral leeg en weinig relevant zijn. Dialogen komen hier zelden voort uit emoties, maar meer uit iets levensbeschouwelijks (al zouden we niet weten wat die levensbeschouwing inhoudt). Tegenover dat pseudo-intellectuele geleuter staat het gekunstelde en ongeloofwaardige plot van Cécile die de liefdesplannen van haar vader wil dwarsbomen.

Het is gelukkig niet alleen maar kommer en kwel. Het Zuid-Franse decor is zoals altijd weer goed voor het humeur, en de combinatie van ouderwetse kleding, moderne smartphones en tijdloze grammofoonplaten, werkt aardig. Lichtpuntje qua acteren is de jonge Lily McInerny, die de wisselvalligheid en nieuwsgierigheid van een puber prima verbeeld. Maar wat je uiteindelijk aan ‘Bonjour tristesse’ overhoudt is louter verveling. Tijdloze verveling, dat dan weer wel.

Henny Wouters

Waardering: 2

VOD-release: 29 mei 2026 (Pathé Thuis)