Bring Her Back (2025)

Regie: Danny Philippou, Michael Philippou | 104 minuten | horror | Acteurs: Billy Barratt, Sally Hawkins, Mischa Heywood, Jonah Wren Phillips, Stephen Phillips, Sally-Anne Upton, Sora Wong, Kathryn Adams, Brian Godfrey, Brendan Bacon, Olga Miller, Nicola Tiele, Frances Cassar, Asha O’Connell, Arianny Ross, Amya Mollison, Keith Warrior, Ryan Linton Brown

Het subgenre “elevated horror” is in midden van de jaren 2010 boven komen drijven. Deze subcategorie van het horrorgenre is minder gericht op het zaken als gore en goedkope schrikmomenten, maar weeft vaak zaken als rouw, trauma, identiteit en familie met uitgewerkte personages. Na het succes van het toch wat conventionelere ‘Talk to Me’, wagen de gebroeders Michael en Danny Philippou zich met ‘Bring Her Back’ ook aan het subgenre dat filmmakers als Ari Aster, Robert Eggers en Jordan Peele in de laatste jaren groot hebben gemaakt. En dat doen ze met succes.

Het verhaal volgt Andy (Billy Barrett) en zijn jongere stiefzus Piper (Sora Wong), die na het overlijden van hun vader, onder de hoede komen van Laura (Sally Hawkins). Laura is een pleegmoeder die op het eerste gezicht zorgzaam is, maar al snel een duistere kant laat zien. Terwijl het huis steeds meer een gevangenis wordt, en vreemde rituelen en VHS-fragmenten hun intrede doen, ontvouwt zich een verstikkend web van manipulatie, verlies en angst.

De grootste pluim mag naar de casting. Billy Barrett en Sora Wong zijn fantastisch gecast, maar de ster van de show is toch welk Hawkins. Ze bewandelt in ‘Bring Her Back’ het dunne koord van de vertrouwde, warme Sally Hawkins uit de ‘Paddington’-films (zij het met een scheutje gekte) en iemand die zichzelf verliest in een complete manische waanzinnigheid. Hawkins’ optreden is griezelig goed. Bijna net zo griezelig als de film zelf.

Want gedurende de 104 minuten dat je de film zit te aanschouwen voel je een soort dreiging, die je lichaam niet meer verlaat. De atmosfeer die de gebroeders Philippou hebben opgetrokken wordt ondersteund door een onheilspellende score van Cornel Wilcek met een veelvoud van valse noten en schurende klanken. Geen grootse melodieën, maar donkere klanken en pulsen die de occulte ondertoon van het verhaal versterken. Zelfs in de stilste momenten zorgt de muziek ervoor dat je op je hoede blijft.

‘Bring Her Back’ is een film die nooit teveel weggeeft. De flitsen die je opvangt van de occulte gebeurtenissen op de VHS-banden geven een onheilspellende indruk van wat er gaat komen, maar als kijker wordt er van je verwacht dat je zelf probeert de puzzelstukjes aan elkaar te leggen. Hoe passen deze banden in het verhaal, waarom is Laura zo blij met de regen, wat is er aan de hand met Oliver (een stom kind dat ook bij Laura woont) en waarom wordt hij overdag opgesloten op zijn kamer? Het houdt je als kijker actief en aan de buis gekluisterd.

Hier en daar had ‘Bring Her Back’ het trauma van de hoofdpersonen wat beter in het verhaal kunnen weven, maar toch overheerst de indruk dat de Philippous precies weten welke balans ze zoeken: rauwe emotie, psychologische horror en visueel meesterschap. ‘Bring Her Back’ is genadeloos donker, maar wie zich eraan overgeeft, wordt beloond met een grimmige, meeslepende en verontrustend menselijke kijkervaring. Met een fenomenale hoofdrol, een beklemmende sfeer en een thematische diepgang die verder reikt dan het horrorgenre vaak durft, is dit een van de sterkste horrorfilms van het jaar.

Jelco Leijs

Waardering: 4

Bioscooprelease: 31 juli 2025