C’est pas moi – It’s Not Me (2024)

Recensie C'est pas moi CinemagazineRegie: Leos Carax | 41 minuten | documentaire

Leos Carax beantwoordt de vraag ‘Waar sta je nu?’ niet met woorden, maar met beelden — grillig, persoonlijk, politiek, en vaak even ondoorgrondelijk als hijzelf. ‘C’est pas moi’ (‘It’s Not Me’) is een associatief zelfportret, opgebouwd uit flarden van cinema, herinnering, ideologie en verlies.

De film opent met een verzoek van het Centre Pompidou: of Carax zijn plaats in de wereld kon uitleggen — met beelden. Het resultaat is geen conventioneel antwoord, maar een droom. We zien hem in bed liggen, met zijn hond en kat als stille getuigen. Hij dommelt in en begint te schrijven. Wat volgt, voelt als een koortsdroom waarin fragmenten van zijn leven, zijn werk en de wereld om hem heen door elkaar schuiven.

Een vrouw klopt eieren in een pan — een metafoor voor het creatieve proces: losse ideeën en beelden die samensmelten tot een nieuw geheel. De maker vormt het beeld, en het beeld vormt de maker. Vanuit die gebakken eieren duiken we verder de cinema in.

Carax’ raspende voice-over voert ons mee in Godardiaanse stijl: met intertitels, beeldverstoringen, morele vragen en associatieve sprongen. Essayistisch van vorm, fragmentarisch van toon. We zien flarden uit zijn films — van ‘Mauvais Sang’ tot ‘Holy Motors’ — en ontmoeten zijn vader, zijn dochter, zijn helden. De film beweegt snel, van het ene onderwerp naar het andere, zonder zich vast te bijten. Fictie en documentaire lopen dwars door elkaar, zoals dat gaat in dromen. En alles is even waar.

‘C’est pas moi’ is een mijmerende montage van alles en niets — over politiek, het leven, en vooral over cinema, die onlosmakelijk met beide verweven is. Hoeveel je ermee meevoelt, hangt grotendeels af van je band met zijn werk. Zonder voorkennis kan het voelen als een gesloten wereld.

Voor de één een intiem meesterwerk; voor de ander een koud bord soep.

Martijn Smits

Waardering: 4

VOD-release: 9 mei 2025 (MUBI)
Bioscooprelease: 7 augustus 2025 (samen met ‘Allégorie citadine’ (‘An Urban Allegory’) (Previously Unreleased))