C’était mieux demain (2025)
Regie: Vinciane Millereau | 103 minuten | komedie | Acteurs: Elsa Zylberstein, Didier Bourdon, Aurore Clément, Didier Flamand, Mathilde Le Borgne, Maxim Foster, Romain Cottard, Barbara Chanut, Céline Fuhrer, François Perache, Esteban Delsaut, Aisleen McLafferty, Charly Chi Xiang, Louise Manteau, Ali Latif, Valérie Bauchau, Isis Guillaume, Martin Spinhayer, Paul Geng, Christophe Lambert
Een film over mensen die plotsklaps naar de toekomst worden getransporteerd: dat klinkt niet als een heel origineel concept. Wonderwel weet actrice en nieuwbakken regisseur Vinciane Millereau ons met deze debuutfilm aardig te verrassen. ‘C’était mieux demain’ is een heerlijke gniffelfilm, die halverwege een beetje weifelt maar uiteindelijk toch toewerkt naar een knappe climax.
De film begint een halve eeuw terug in de tijd en dat herkennen we aan de male gaze. De postbode kleppert een paar brieven door de brievenbus en de vrouw des huizes, in dit geval Helène Dupuis (uitstekend vertolkt door de altijd prachtige Elsa Zylberstein) bukt zich parmantig op haar hakjes voorover om de brieven van de mat te rapen. Met de camera op bilhoogte, uiteraard. Ja werkelijk alles ademt de jaren vijftig. Niet alleen de perspectieven maar ook de kleding, de kapsels, het interieur, de muziek, de denkwijzen ja, zelfs de enscenering. Als tijdens een ouderwets tableau-shot van het woonhuis de ene na de andere figurant het beeld passeert, laat het zorgeloos ouderwetse nummer ‘Sh-Boom’ van The Crew Cuts ons landen in het jaar 1958. De man des huizes, Michel (gespeeld door vakbrompot Didier Bourdon), stapt net de auto in naar zijn werk en nadat zijn vrouw nog even z’n stropdas heeft rechtgezet, draait ze zich om en stort zich op het huishouden. Rustige klarinetsolo eroverheen, niets meer aan doen.
Tot ze dus even later door een samenloop van omstandigheden in het heden belanden. Het jaar 2025 om precies te zijn. Exact hetzelfde huis, maar dan gemoderniseerd. Exact dezelfde zoon, maar dan met een volledig eigen identiteit. Exact dezelfde dochter, maar dan vrijgevochten. Die eerste stappen in De Nieuwe Wereld zijn natuurlijk hilarisch. Een elektrische tandenborstel? Een machine die koffie zet op bevel? Een vrouwelijke brigadier? Daar gaat de male gaze al. Of die nieuwetijdse kleding dan: “Ik lijk wel een clown”, aldus Michel in zijn hawaii-blouse. “Ik lijk wel een man”, aldus Helène in haar groene maatpak.
Als laatstgenoemde even later wat onwennig achterop de elektrische step van haar dochter stapt naar haar werk, ontdekt ze dat zij niet alleen de kostwinner is, maar ook nog eens directeur. En de man die in het verleden de directeur was van Michel, blijkt nu haar assistent. Och ja Michel. Die loopt intussen met zijn ziel onder de arm door de stad. Wie is hij nog als hij geen kostwinner is? Waar is zijn identiteit? Wat is zijn plek op de wereld? Eenmaal thuis plakt hij zichzelf aan de televisie, die is “sterker dan mijzelf. Het is de duivel!” “Het stikt hier van de schermen”, beaamt Helène bij thuiskomst. En eh, waar zijn de vogels in hun tuin eigenlijk? En de eekhoorns? De mollen? Hmm ja, niet alles is beter in de moderne wereld. We zien het. De jaren 50 waren bepaald niet zaligmakend, maar vergeleken met 2025 was veel heus niet zo slecht.
Terwijl Michel zich schoorvoetend wegwijs maakt in het huishouden, zit het haar van Helène met de dag beter. Met steeds meer zelfvertrouwen bluft ze zich door de werkdagen heen. Als blijkt dat ze ook nog eens promotie maakt omdat de cijfers ineens blijken te stijgen, wordt de suggestie gewekt dat dit komt omdat het personeel floreert met een chef die zich gedraagt als “moeder de vrouw”. Een knipoog naar een matriarchaat? Als haar dochter haar even later wegkaapt voor een uitgebreide shopsessie wordt de keuvelende jaren 50-muziek voor het eerst vervangen door moderne beats. Mooi hoe ‘C’était mieux demain’ op die manier ook filmtechnisch naar 2025 wordt getransformeerd.
En dan. Ja dan. Dit is het moment dat de film een keuze moet maken. Waar gaan we heen? Gaan ze nog iemand in vertrouwen nemen over hun avontuur? En zo ja wie? Of modderen ze samen verder door de nieuwe tijd en hun nieuwe identiteit heen? Hun nieuwe realiteit?
Zonder teveel weg te geven: er valt in elk geval nog genoeg te gniffelen. Natuurlijk klinkt er een vleugje maatschappijkritiek door, maar het wordt nergens echt zwaar en de focus ligt vooral op de mensen. Dat houdt ‘C’était mieux demain’ luchtig en laagdrempelig. Door het verhaal in een overwegend droogkomische vorm te gieten is het toegankelijk voor alle genders en leeftijden. Vooral ook omdat hij nergens belerend wordt. Het is satire. Een prachtig vehikel om de huidige constructen nog eens voorzichtig onder de aandacht te schuiven.
Via een aantal zijwegen wordt het verhaal uiteindelijk netjes afgerond. Iets te netjes misschien, maar hé, soms mag het best een beetje ouderwets. Toch?
Jonica Hoff
Waardering: 3.5
Bioscooprelease: 6 augustus 2026