Cap Farewell (2026)
Regie: Vanja d’Alcantara | 108 minuten | drama | Acteurs: Noée Abita, Matteo Simoni, Pascale Bussières, Aélis Mottart, Olivier Gourmet, Myriem Akheddiou, Spencer Bogaert, Claudio Dos Santos, Peter Van den Eede, Yoann Blanc, Bach-Lan Lê Ba Thi, Ariane Rousseau, Zanyar Mohammadi, Alexandre Picot, Hervé Piron, Catherine Decrolier, Christelle Delbrouck, Thibault Packeu
Als Toni (Noée Abita) wordt gepakt bij het halen van drugs uit een container op een haventerrein, beschermt ze haar man en vader van haar dochter, Max (Matteo Simoni) om te voorkomen dat hij ook de bak indraait. ‘Cap Farewell’ begint met het moment dat Toni uit de gevangenis komt. Een slecht voorteken: Max staat haar op te wachten en brengt haar naar haar moeder Betty (door Pascale Bussières) die hun dochter Anna de facto opvoedt.
In dit rechttoe-rechtaan misdaaddrama gaat het allemaal een beetje zoals je verwacht. Moeder en dochter kunnen slecht met elkaar opschieten. Moeder Betty is gehecht geraakt aan haar kleinkind en wil haar eigenlijk niet meer afgeven aan Toni, die erop rekent dat ze weer de mamma kan zijn van haar dochter. Dat alles wordt op een solide manier geacteerd, ook al zijn de karakters, afgezien van Toni, een tikje eendimensionaal van aard.
Ondertussen heeft Max het criminele milieu bepaald niet verlaten en trekt hij Toni opnieuw mee. Verrassing: Toni’s oom Franck (Olivier Gourmet) maakt daar ook onderdeel van uit. In het café-restaurant dat hij drijft, en waar Toni voorlopig gaat werken, komen dan ook regelmatig criminelen om zaken met Franck te doen.
‘Cap Farewell’ is grotendeels geschoten in de haven van Antwerpen en aan de kusten van Zeeuws-Vlaanderen. Dit levert prachtige plaatjes op, mooi gecomponeerde en stilistische beelden van de duinenkust en de zee. Het is zo’n beetje de plek waar niet alleen Toni maar ook Max naar toetrekt op momenten dat het niet zo wil. Zij hebben beiden een deel van hun jeugd daar doorgebracht.
Het conflict zit vooral bij Toni die zich los wil maken uit het misdaadmilieu maar daar slecht in slaagt. Iedereen wil wat van haar: haar oom Franck, haar man Max, haar moeder Betty en niet in het minst haar dochter Anna. Toni heeft moeite om zich een beeld te vormen van hoe ze hiermee om moet gaan.
Het perspectief verandert op het moment dat voor haar de mogelijkheid wordt geboden om geheel ander, technisch, werk te gaan doen. Ze heeft als hobby een motor die ze keurig onderhoudt en ze is goed in techniek. Dat geeft haar de mogelijkheid om een andere baan te vinden, nota bene op aangeven van haar reclasseringsambtenaar.
Als dit kwartje eenmaal gevallen is in haar hoofd vallen er meer puzzelstukjes op zijn plaats. De relatie met haar moeder verbetert ook door een onverwachte ziekenhuisopname en langzaam maar zeker slaagt ze erin om alle touwtjes in handen te krijgen om zo haar eigen leven weer opnieuw op de rails te zetten, ook al is dit niet allemaal zonder gevaar voor haar.
Een onverwacht sterretje in de film blijkt Anna te zijn, de dochter van Toni en Max. Zij wordt gespeeld door Aélis Mottart. Ze doet het zo goed dat je als kijker je eigenlijk niet realiseert hoe bijzonder dat is dat zo’n klein meisje (ze is een jaar of vijf, zes in de film), zo goed mee-acteert met de volwassenen!
Vanja d’Alcantara heeft met ‘Cap Farewell’ een solide en spannende film neergezet, al was het alleen maar voor de herkenbare problematiek van drugscriminelen en de persoonlijke elementen die daarin een rol spelen. Misschien een beetje weinig verrassend omdat de film zich vooral ontwikkelt langs de te verwachten lijnen van goed en slecht en inkeer. Maar zeker met dat laatste is natuurlijk niks mis mee.
Ton IJlstra
Waardering: 3
Bioscooprelease: 1 oktober 2026