Casa Coco (2022)

Recensie Casa Coco CinemagazineRegie: Bob Wilbers | 88 minuten | komedie | Acteurs: Gerard Cox, Joke Bruijs, Gijs de Lange, Loes Luca, Richard Groenendijk, Frederique Spigt, Katja Schuurman, Oscar Aerts, Tania Kross, Pamela Teves, Chris Tates, Bruni Heinke, Carolien van den Berg, Mike Libanon, Nerah Dundas

Wat is de ideale plek om van je welverdiende pensioen te genieten? Volgens ‘Casa Coco’ (Bob Wilbers) is dat Bonaire. Zon, zee en een gezellig clubje Rotterdammers maken dit tot een perfecte locatie om al je zorgen achter te laten. Voor de Rotterdamse Toon (Gerard Cox) is dit de plek om zijn vrouw te vergeten die hem na bijna vijftig jaar huwelijk verlaten heeft. Spontaan besluit hij mee te reizen met zijn vrienden Johan (Gijs de Lange) en Paula (Loes Luca). Vooral Paula ziet dit eigenlijk niet zo zitten omdat zij weet dat Pleun (Joke Bruijs), Toons ex-verloofde, de eigenaresse is van het verblijf “Casa Coco” waar ze al jaren naar toe gaan. Toon heeft nog een appeltje met zijn jeugdliefde te schillen, maar wanneer hij erachter komt dat Pleuns geliefde Casa Coco in problemen is, doet hij zijn best haar bij te staan.

‘Casa Coco’ bevat alle ingrediënten voor een vermakelijke Nederlandse feelgoodfilm, maar helaas komt dit niet helemaal lekker samen. Het acteerwerk van de nogal bekende acteurs is té theatraal en past eigenlijk niet zo goed in deze speelfilm. Hierdoor verliest de film ook de chemie tussen de karakters. De liefde die er ooit was tussen Toon en Pleun is gewoonweg niet meer aanwezig, terwijl het er zogenaamd wel moet zijn. De vonk ontbreekt. Ook de relatie tussen Pleun en haar dochter, Coco (Katja Schuurman), voelt afstandelijk. Het verblijf lijkt naast Pleun door haar kinderen gerund te worden. Maar hoe de familieverbanden precies lopen, wordt niet goed uitgelegd.

Dit liefdesverhaal ontluikt op het prachtige eiland Bonaire. Maar helaas wordt dit land alleen gepromoot als pensioenbestemming en is er weinig representatie van Bonairse cultuur. Hier en daar hoor je een woordje Papiamento en ook probeert de film Antilliaans eten te introduceren, maar de Nederlanders moeten niks hebben van de vis en rijst wat ze voorgeschoteld krijgen en verlangen al snel naar hun worst met patat. Hiermee ligt er een ondertoon in de film van gentrificatie op een eiland die al te maken heeft met een geschiedenis van kolonisatie. Dit had de film kunnen voorkomen door de cultuur van Bonaire beter te verwerken in het verhaal.

Wat de makers van ‘Casa Coco’ geprobeerd hebben, is een soort Nederlandse ‘Mamma Mia’ (Phyllida Lloyd, 2008) te produceren door de aanwezigheid van een vervallen hotel en een Katja Schuurman gekleed in een overall. Maar het probleem is dat de film niet net als ‘Mamma Mia’ een musical is, noch een komedie. Waar het om moet gaan – het liefdesverhaal tussen Toon en Pleun – wordt volledig naar de achtergrond verplaatst, door de vele extra zijplots. De film barst van de sentimentele één-op-één gesprekken met een zielig pianostukje op de achtergrond voor de sfeer. Deze wordt echter zoveel ingezet dat geen van deze scènes een oprecht gevoel kan overbrengen. Zo probeert de film het hokje van verschillende genres aan te tikken zonder er aan één echt te voldoen.

Voor een zoveelste heerlijke nuchtere Nederlandse film, is ‘Casa Coco’ prima om je te vermaken. Ook doet het je zeker verlangen naar een vakantie op het prachtige eiland van Bonaire. De film laat genoeg beelden zien van de mooie natuur door middel van een mini-roadtrip en een vaart op een waterscooter. Maar waar de film een ontroerend liefdesverhaal belooft, maakt deze dat niet waar. Er lopen vier verhaallijnen die niet verbonden met elkaar zijn en dat geeft aan dat de film te veel wil laten zien. De enige rode draad is Toon, de witte held op wie eigenlijk niemand staat te wachten.

Sanne Brands

Waardering: 1.5

Bioscooprelease: 10 november 2022