Challengers (2024)

Recensie Challengers CinemagazineRegie: Luca Guadagnino | 132 minuten | drama, romantiek | Acteurs: Zendaya, Mike Faist, Josh O’Connor, Darnell Appling, Bryan Doo, Shane T Harris, Nada Despotovich, Joan Mcshane, Chris Fowler, Mary Joe Fernandez, A.J. Lister, Connor Aulson, Doria Bramante, Christine Dye, James Sylva, Kenneth A. Osherow

Bij de tenniswedstrijd in ‘Challengers’ zijn er in plaats van twee eigenlijk drie heetgebakerde, getalenteerde sporters in strijd met elkaar. Punt voor punt houdt de film bij wat de score is tussen de ambitieuze Tashi Duncan (Zendaya), de flierefluiter Patrick Zweig (Josh O’ Connor) en de streber Art Donaldson (Mike Faist). Houd dan maar eens je hemd droog in deze vurige driehoeksverhouding die volledig draait om game, set en match.

Tijdens de finale van een Amerikaans Challengers toernooi staan de oude jeugdvrienden en dubbelmaatjes Art en Patrick na jaren weer eens tegenover elkaar. De één is inmiddels een gevierd grandslam winnaar en getrouwd met Tashi, een voormalig groot tennistalent en nu assistent coach van haar man, en de ander leeft van toernooi tot toernooi vanuit zijn auto. Al jaren praten de twee mannen niet meer met elkaar, wat alles te maken heeft met de onderlinge rivaliteit over de gunsten voor Tashi binnen en buiten de tennisbaan.

Flashback: Tashi had als tiener haar hele carrière al uitgestippeld, wat een illuster verloop had moeten hebben. Echter een knieblessure en het laconieke tennisvriendje Patrick gooiden roet in het eten. In die zware periode viel Tashi in de armen van Art. Waar Patrick het op zijn beloop liet, beantwoordde Art, die altijd al een oogje op Tashi had, de liefde maar al te graag.

Ondanks dat ‘Challengers’ zich in de lagere regionen van de professionele tenniswereld afspeelt, staat er bij de finale tussen Art en Patrick veel meer dan carrièrepunten op het spel. Met de zweepslagen in hun service en de potentieel oneindige rally’s (en scoreverloop) blijven de twee heertjes elkaar bestoken. Afgunst slaat dan op zijn minst even hard tegen de bal, of in de woorden van Patrick over Art: “you’re a percentage winner, waiting for me to lose”. Dus, ook al willen ze misschien liever niks meer met een ander te maken hebben, zijn ze toch tot via dat spelletje met rackets tot elkaar veroordeeld.

De regisseur van onder meer ‘Call Me by Your Name’ (2017) en ‘Bones and All’ (2022), Luca Guadagnino, heeft geen enkele moeite met het aanbrengen van een scherp randje aan zijn films. Hoewel ‘Challengers’ niet dezelfde duistere ondertoon heeft als ‘Match Point’ (Woody Allen, 2005), is het wel een stuk wilder dan bijvoorbeeld ‘Wimbledon’ (Richard Loncraine, 2004). Deze keer houdt Guadagnino zich wel visueel opmerkelijk in. Behalve tijdens het tennissen dan. Alsof Brian De Palma de cameralens hanteert, komt haast elk zweetdruppeltje dat van de afgetrainde sportlichamen druipt in beeld. Het liefst nog in slow-motion. Ondanks dat dit soort stijlkeuzes best speels zijn, zoals het perspectief vanuit een tennisbal, zijn ze ook kitscherig.

Na twee films die weelderig speelden met het horrorgenre, komt Guadagnino op de proppen met een verhitte sportfilm die evengoed kan doorgaan als een relatie(melo)drama voor millenials. Acteurs Zendaya, Faist en O’Connor hebben er duidelijk zin in en zitten alle drie lekker in de wedstrijd. Guadagnino scoort daarom best wel een hoop punten bijeen. Het levert zeker twee winnende sets op, maar hij produceert ook best wat afzwaaiers, met name op scriptniveau, waardoor hij die vijfsetter (het geheel duurt ook iets te lang) net zou kunnen verliezen van de kijker. Niet getreurd, het resultaat is genoeg goed fout en van niveau tussen de acteurs dat het in ieder geval blijft broeien tot het laatste punt van de wedstrijd.

Roy van Landschoot

Waardering: 3

Bioscooprelease: 2 mei 2024