Champagne (2026)

Regie: Tim Kamps | 93 minuten | drama, komedie | Acteurs: Leo Alkemade, Huub Stapel, Jennifer Hoffman, Beppie Melissen, Guus Meeuwis

Hoe maak je een film over mannen met weinig woorden? Leo Alkemade, mede-scenarist en hoofdrolspeler in de rol van zoon Maarten, weet het wel: door ze in een auto te zetten met een onderwerp als de dood tussen ze in. Je zou denken dat dit een recept is voor nog meer doodse stiltes, maar dit zijn exact de momenten waar die mannen goed op gaan. Met droge grappen die de lucht klaren. Momenten in beweging brengen. Na amper vijf minuten lig je al minstens tien keer in een deuk.

Terwijl Hans (Huub Stapel) in de eerste scènes wat moeilijk uit de verf komt, is direct duidelijk wat de film samensmeedt: eten en drinken. Close-ups van een theezakje dat op en neer plonst in een kop heet water en even later moedeloos ineenzakt op een stapel werkdocumenten. Onvoorstelbaar hoe herkenbaar en tegelijk adembenemend mooi die shots zijn. De thee wordt gezet door Maarten. Een IT’er met een druk bestaan, tot zijn vader, Hans, op een dag plompverloren dropt dat hij kanker heeft. Prompt besluit Maarten om zijn champagne-minnende vader mee te nemen naar de Champagne in Frankrijk. Nu het nog kan.

Wat begint als een ode aan Hollandse huiselijkheid in vogelperspectief – van een druk gezin aan de ontbijttafel tot de oudjes aan de thee – groeit langzaam uit tot een ode aan de Hollandse man. Of preciezer: de man van weinig woorden. De man die zich met al zijn emoties een houding probeert te geven, zonder ze onder woorden te hoeven brengen. Dat de generatie van Maarten dit iets beter af gaat, zien we terug in het eetthema. Terwijl hij telkens kiest voor culinaire hoogstandjes, houdt vaderlief het bij hompen vlees. Niet te moeilijk. Vooral niet te moeilijk doen. Genieten. Lachen. Gewoon zijn. En in dat gewone zijn groeien de mannen gedurende de reis steeds dichter naar elkaar toe. Leren ze elkaar te lezen tussen het eten, drinken en grappen door.



Alkemade is zoals altijd een genot om naar te kijken. Grapjes maken is zijn tweede natuur, maar ook de beladen momenten gaan ‘m goed af. Mimiek is alles. De liefde en trots spatten uiteindelijk van het scherm af, tegenover het ongemak van Stapel die zich de hele film lang geen raad blijft weten met zijn binnenwereld. Wanneer zeg je dat je van iemand houdt? Dat je trots bent? Erover opscheppen tegenover anderen, dat gaat prima. Het is een uiting van liefde met een omweg, die veel families niet onbekend is. Ontzettend knap hoe ‘Champagne’ dit in beeld weet te vangen.

Ook cinematografisch stelt de film niet teleur. Het getafel in vogelperspectief, een jump-cut van een nachtbrakende Maarten naar een onuitgeslapen versie aan de ontbijttafel, knappe close-ups. Regisseur Tim Kamps weet de rode lijnen goed te vangen en hoewel er verder weinig spannends gebeurt kijkt ‘Champagne’ heerlijk weg. De gang zit er lekker in en humor en ernst zitten elkaar nooit in de weg.

Al met al een film die stilletjes meer doet dan je vooraf verwacht.

Jonica Hoff


Waardering: 4

Bioscooprelease: 19 maart 2026