China Girl (1987)
Regie: Abel Ferrara | 90 minuten | misdaad, drama, romantiek | Acteurs: James Russo, Richard Panebianco, Sari Chang, David Caruso, Russell Wong, Joey Chin, Judith Malina James Hong, Robert Miano, Paul Hipp, Doreen Chan, Randy Sabusawa, Keenan Leung, Lum Chang Pang, Sammy Lee, Johnny Shia, Stephan Chen, Raymond Moy
Filmmaker Abel Ferrara is één van dé cultfiguren in cinema. Met New York als grillige thuisbasis en een flagrante Europese invloed is zijn oeuvre bijna anti-Hollywood. Tegelijk zijn Ferrara’s films onvervalst Amerikaans: ze teren zowel op actie als emotie. Ferrara is een soort buitenechtelijk kind van non-conformisten tijdens het oude studiosysteem en zijn werk een blasfemische kruising tussen de rauwe films van Samuel Fuller en de vurige melodrama’s van Nicholas Ray. Bovendien laat Ferrara zich niet makkelijk voor één genre vangen. Voor de film ‘China Girl’ waren voor Ferrara en zijn scenariobuddy Nicholas St. John onder meer ‘Romeo en Julia’ en ‘West Side Story’ inspiratie. Ondanks dat er geen enkele acteur zingt in hun versie van ‘West Side Story’, spelen de mannen niettemin voor het oog romantische punk.
Tussen Chinatown en Little Italy loopt deels ongezien een sterke scheidslijn. Familiebendes en vooroordelen maken het moeilijk om over die grens heen te gaan en als dat wel lukt, houd het dan maar eens vol. Wanneer de gretige tiener Tony ( Richard Panebianco) voor het eerst Tye (Sari Chang) ziet in een ondergrondse dansclub, is hij pardoes verkocht. Zij gaat stilletjes in op zijn avances. Echter dan steken hun bloedbanden een stokje voor hun ontluikende romance. Haar broer Yung Gan (Russell Wong) en zijn grote broer Alby (James Russo), beide bendeleiders, vinden dat de relatie van de tortelduifjes niet hoort in hun werelden. Maar ja, liefde kruipt waar het niet gaan kan en onmiddellijk zetten Tye en Tony de relatieve vrede tussen beide families en buurten onder zware druk, met alle tragiek van dien. Hoewel je misschien Romeo en Julia van gort tot haver kent, zal bij ‘China Girl’ alsnog je mond open vallen van verbazing over hoe mensen elkaar, ook al is het uit (broeder)liefde, onmetelijk veel pijn kunnen doen.
Zonder meer is de messcherpe film schatplichtig aan de musical ‘West Side Story’ (bekendste verfilmingen in 1961 van Robert Wise en in 2021 van Steven Spielberg). Heel soms lijken Tye en Tony ook in zingen uit te barsten. Echter de bendegevechten pakken zich continue als donkere wolken boven het jonge koppel samen. De raciale spanningen tussen Chinatown en Little Italy verbeeldt Ferrara zo uitgesproken dat ‘Do The Right Thing’ (1989) van Spike Lee zich zomaar om de hoek zou kunnen afspelen. En de gewelddadigheid van de bendes, die de straten regeren, ligt qua rauwheid dichterbij ‘Mean Streets’ (Martin Scorsese, 1973) en ‘Year of the Dragon’ (Michael Cimino, 1985) dan die bij de kleurrijke cultfilms ‘The Warriors’ (Walter Hill, 1979) en ‘Streets on Fire’ (Walter Hill, 1986). Evenals Scorsese tenslotte legt Ferrara een torenhoge katholieke schuldlast op de schouders van zijn personages.
De beelden in ‘China Girl’ wervelen. Het helpt dat Ferrara zoveel mogelijk op locatie heeft geschoten. Deze authenticiteit komt het op Shakespeare gebaseerde verhaal alleen maar ten goede. Dit maakt het geaard en modern. Maar de romantiek wordt duidelijk overschaduwd door de gruwelijke bendeoorlog die erop volgt. En hoewel die oorlog gelaagd en visceraal is (het drama zit niet zozeer tussen de families maar meer tussen culturen en generaties), maakt die dominantie de film in zijn totaliteit onevenwichtig. Ondanks dit minpunt heeft het wispelturige ‘China Girl’ een unieke en krachtige invalshoek op een eeuwenoud verhaal.
Roy van Landschoot
Waardering: 3.5