Columbus (2017)

Regie: Kogonada | 100 minuten | drama | Acteurs: John Cho, Haley Lu Richardson, Parker Posey, Michelle Forbes, Rory Culkin, Erin Allegretti, Shani Salyers Stiles, Reen Vogel, Rosalyn R. Ross, Lindsey Shope, Jem Cohen, Caitlin Ewald, Jim Dougherty, Joseph Anthony Foronda, Alphaeus Green Jr., Wynn Reichert

‘Columbus’ (2017) van de Koreaanse filmmaker Kogonada (Park Joong Eun) is zo’n film, die afhankelijk van wat de kijker ervan verwacht, heel polariserend kan uitpakken. Kogonada heeft wat dat betreft de ultieme filmhuisfilm gemaakt in de niet flatteuze zin van het woord. Het verhaal is simpel: twee gebroken zielen ontmoeten elkaar in Columbus, een stad die niet veel te bieden heeft, behalve een handvol spectaculaire modernistische gebouwen, en raken aan de praat over wat hun fascineert en wat hun dwarszit.

Casey is een jonge vrouw met een grote interesse in architectuur en de heimelijke droom om daarin werk te vinden. Daarvoor zou ze de stad uit moeten, maar ze voelt zich verplicht om op haar moeder te passen, die een drugsverleden heeft. Jin is overgekomen uit Zuid-Korea om bij zijn afstandelijke vader, een befaamde docent architectuur, te zijn die met een coma in het ziekenhuis ligt.

Casey en Jin raken toevalligerwijs in gesprek en Casey neemt Jin mee op een soort toeristische tour langs tal van schitterende gebouwen, die met hun strakke modernistische lijnen cinematografisch fraai het beeld in steken. Zo zien we onder andere de blokvormige maar subtiel asymmetrische First Christian Church en de imposante zwevende bakstenen muur van de Columbus City Hall. En nog veel meer en allemaal rustig in lange stilstaande shots in beeld gebracht. Tot zover de pluspunten.

Casey en Jin krijgen van Kogonada niet veel meer te doen dan praten over hun diepste zielenroerselen en dus worden er veel sigaretten gerookt. Elke sigaret is weer goed voor een aansteekmoment, wat inhaleren en wat uitblazen en natuurlijk moet hij ook weer worden uitgemaakt, vaak voortijdig, halverwege de huls omdat dat nu eenmaal in het script staat. Of die sigaret nu op is of niet het geeft de acteurs weer iets te doen. Je ziet Kogonada ermee worstelen: hij heeft een idee voor een oogstrelend mooi plaatje, maar wat dan…

Wanneer de protagonisten elkaar voor het eerst op straat ontmoeten en Casey Jin een sigaret aanbiedt, begint Jin zomaar een wandelingetje, waarbij hij blijkbaar als vanzelfsprekend verwacht dat de voor hem volkomen onbekende Casey met hem zal oplopen. Dat wandelingetje is bedoeld om een tracking shot in te kunnen starten, die voor wat dynamiek moet zorgen, maar de scène echter kunstmatig laat aanvoelen.

En van dat gekunstelde komt Kogonada de rest van het verhaal niet meer af. In een film die het sterk van het beeld moet hebben, is het raar dat Kogonada zo ernstig zondigt tegen het principe van show don’t tell. Er wordt wat af gepsychologiseerd door beide personages zonder dat hun band echt invoelbaar wordt. En misschien is dat wel omdat we ons als kijker niet voldoende emotioneel betrokken voelen bij Casey en Jin en er daarom qua plot ook niets op het spel staat. Vergelijk dit eens met ‘Before Sunrise’ (1995) (en de twee vervolgdelen) van Richard Linklater. Daarin hebben de acteurs Julie Delphy en Ethan Hawke, die gedurende de hele film een wandeling door Wenen maken en met elkaar over hun relaties praten, zo’n bijzondere chemie met elkaar, dat het voor ons bijna onverteerbaar is dat hun personages Céline en Jesse niet voor altijd bij elkaar blijven. Het verschil is dat we Céline en Jesse geloven, terwijl we in ‘Columbus’ toch vooral regisseur Kogonada door de mond van Casey en Jin opzichtig diepgang horen zoeken.

Wie zich daar echter allemaal niet aan stoort, kan z’n hart ophalen bij strakke uitsneden van fraaie architectuur en een introspectief verhaal dat heel veilig aan de oppervlakte blijft en de kijker op afstand houdt.

Alberto Ciaccio

Waardering: 2

VOD-release: 5 januari 2026 (MUBI)