Confidenza (2024)

Recensie Confidenza CinemagazineRegie: Daniele Luchetti | 133 minuten | drama | Acteurs: Elio Germano, Pilar Fogliati, Vittoria Puccini, Isabella Ferrari, Federica Rosellini, Giordano De Plano, Roberto Latini, Luca Gallone, Bruno Orlando, Elena Arvigo, Elena Bouryka, Sofia Luchetti

Het Italiaanse drama ‘Confidenza’ (2024) volgt een man en een vrouw die hun diepste geheimen met elkaar delen, om zo voor altijd verbonden te zijn. Maar dan beseft hij dat zijn leven overhoop zal liggen, zodra zijn geheim bekend wordt. Daniele Luchetti bewerkte het gelijknamige boek (2019) van Domenico Starnone tot een intense, thrillerachtige liefdesgeschiedenis.

“Het is nooit iets tussen gelijken. De een onderwerpt altijd de ander”. Zo beschrijft de jonge Teresa (Federica Rosellini) de liefde in de les van haar docent Pietro (Elio Germano). Juist die onderwerping zal een centrale rol spelen voor Pietro: hij zal voor altijd moeten erkennen dat een ander zijn leven bepaalt. ‘Een ander’ is in dit geval Teresa.

Aan het begin van de film is Pietro een docent aan een lyceum, die geadoreerd wordt door zijn leerlingen. Een tikje onwaarschijnlijk: ze applaudisseren voor hem en scanderen enthousiast zijn naam. Een van hen is de intelligente Teresa, voor wie Pietro speciale belangstelling heeft. Nadat ze eindexamen heeft gedaan, zoekt hij haar op en beginnen ze een verhouding.

Na een paar jaar het bed gedeeld te hebben met Pietro, wil Teresa een diepere connectie. Ze stelt voor dat ze elkaar iets vertellen wat ze nog nooit aan iemand hebben verteld. Hun (voor de kijker onhoorbare) geheimen fluisteren ze in elkaars oor. Dat van haar is ‘een lelijke zaak’, maar zijn geheim is duidelijk erger. Teresa verlaat hem direct.

Tot zover de verbintenis, zou je zeggen, maar niets is minder waar. Wanneer Pietro hogerop komt – hij krijgt inspraak in onderwijswetten – en een gezin sticht, wordt duidelijk dat hij levenslang vastzit aan Teresa. Zij is de enige die zijn geheim kent en kan met het openbaren daarvan zijn leven ruïneren.

Rosellini acteert die dreiging overtuigend, met plotseling veranderende gezichtsexpressies en glinsterende blikken, die haar totaal ongrijpbaar maken. Haar tegenspeler Germano blijft de hele rit wat onnozel en eendimensionaal. Dat past enerzijds bij het personage, anderzijds steekt het af bij Rosellini’s diepte.

Dit drama gaat nu eens niet over de negatieve emoties die standaard met verliefdheid worden geassocieerd. Gevoelens als jaloezie en woede komen zijdelings aan bod, maar veel meer lijkt overgave een thema. Liefde wordt gebracht als een constructie waarin je moet accepteren dat de ander controle over je heeft. Pietro lijkt dat niet te kunnen en zijn vrees dat Teresa haar controle misbruikt is de hele film voelbaar. Het levert een intense spanning op, maar er komen helaas geen scènes langs die langere tijd blijven hangen.

Regisseur Luchetti laat twee mensen een nogal ongelijkwaardig bondgenootschap sluiten. Ze vertellen elkaar diepe geheimen, maar alleen de een kan de ander daarmee kapot maken. Een onpeilbare Rosellini maakt die dreiging mooi concreet. Het is ook weer eens wat anders, zo’n opvatting van liefde.

Ester Šorm

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 9 januari 2025