Dagboek van een zwakke yogi (1993)
Regie: Ronald da Silva, Pim de la Parra | 82 minuten | drama, romantiek | Acteurs: Kamaran Abdulla, Manouk van der Meulen, Dela Maria Vaags, Robert C. Smit
Het Filmcollectief Ronald da Silva was een fictief regie-ensemble en pseudoniem, in de jaren 90 gebruikt door de Surinaams-Nederlandse cineast Pim de la Parra (‘Wan Pipel’) – soms met collega-makers als Paul Ruven en Wik Becker. Onder deze vlag maakte De la Parra een reeks van kleinschalige, low-budget zwart-witfilms, ook wel bekend als minimal movies.
Deze laatste minimal movie van de in 2024 overleden De la Parra, stammend uit 1993, schildert de vierhoeksverhouding van twee koppels. Audrey (Van der Meulen) is romanschrijver en getrouwd met Derek (Abdalla), professor in de paradoxale logica. Loes (Vaags) is motormonteur en paardeneigenaar en leeft samen met kunstschilder Robert (Smit).
De productie in documentairestijl werd in tien dagen in zwart-wit gedraaid in Amsterdam en Rotterdam en kende een roerig maakproces; het Filmfonds weigerde, ondanks gerechtelijke uitspraken, geld toe te kennen. Hoofdrolspeler Abdalla pleegde zelfmoord. De film werd tot het moment van schrijven nooit uitgebracht. Maar vanaf 3 september 2026 is ‘Dagboek van een zwakke yogi’ eindelijk in de filmtheaters te zien.
De film ademt de sfeer van een tijd die eigenlijk al voorbij aan het gaan was: die van de liberale kunstenaarsgemeenschappen die voortkwamen uit de krakerstijd. Er wordt iets te geaffecteerd geacteerd, een traditioneel vlekje op de Nederlandse film; de stijl is nouvelle vague. Geen toeval natuurlijk: ook de Franse nouvelle vague verzette zich met minimale middelen tegen de commerciëlere film.
De Nederlandse tegencultuur doet altijd wat koddig aan, vergeleken met die in Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. Wij hebben niet echt een elite, maar de seksuele revolutie voltrok zich razendsnel in de brede samenleving. Aan een culturele revolutie had Nederland, op een kleine autonome toplaag na, echter geen behoefte.
Het stilistisch perfecte ‘Dagboek van een zwakke yogi’ mist eigenlijk een kans de versufte tegencultuur in Nederland, of wat daarvan in 1993 was overgebleven, vilein te fileren. Wat rest is vermakelijk psychologisch drama over liefdesparen in een midlifecrisis, en de eindeloze verzuchting van een filmrecensent over de kneuterige subsidiecultuur van die tijd.
Jan-Kees Verschuure
Waardering: 3.5
Bioscooprelease: 3 september 2026