Dandelion’s Odyssey – Planètes (2025)
Regie: Momoko Seto | 76 minuten | animatie, avontuur, familie, fantasie, science fiction
Als de aarde ooit ten onder gaat, dan zal dit door toedoen van de mens zijn. Dat is wat veel mensen denken: dat de mens uiteindelijk het einde van het leven op aarde zal betekenen. En in een tijd van onrust en oorlog is die gedachte niet eens zo vergezocht. Maar het einde van de mensheid hoeft niet per se het einde van de aarde te betekenen.
In ‘Dandelion’s Odyssey’ zien we hoe twee paardenbloempluisjes op zoek gaan naar nieuwe vruchtbare grond wanneer hun leefgebied wordt vernietigd door meerdere nucleaire explosies. En waar we in ‘Flow’ zagen hoe een kat moest zien te overleven in een wereld zonder mensen, bekijken we deze film door de ‘ogen’ van een paardenbloem.
En daar ligt nou net de crux. Waar het makkelijk is om medeleven te hebben met een kat of een hond, is dat een heel ander verhaal bij een pluisje. Ook al heeft dat pluisje blijkbaar een bewustzijn en een overlevingsdrang, het blijft lastig om een hele film geboeid te blijven kijken.
De boodschap van ‘Dandelion’s Odyssey’ is duidelijk: de aarde heeft de mens niet nodig om voort te blijven bestaan. Zelfs als alles wordt vernietigd, zal de natuur een manier vinden om te blijven leven. “Life will find a way”, zoals ze in ‘Jurassic Park’ zeggen. En die boodschap siert de film.
Bij aanvang van de film twijfel je soms of je naar een animatiefilm kijkt of naar een documentaire. Zo realistisch lijken de beelden. Helaas worden deze afgewisseld met scènes die overduidelijk geanimeerd zijn of soms zelfs amateuristische 3D-animatie bevatten. Dat stelt teleur en maakt het niet makkelijker om de film serieus te blijven nemen.
Natuurlijk blijft het een prestatie dat een film zonder dialoog een duidelijke boodschap weet over te brengen. De vraag is alleen of dit niet ook via een goedgemaakte documentaire had gekund.
Sjors van Veen
Waardering: 2.5
Speciale vertoning: Kaboom Animation Festival 2026
Bioscooprelease: 30 april 2026