Dangerous Animals (2025)

Regie: Sean Byrne | 98 minuten | thriller, horror | Acteurs: Hassie Harrison, Jai Courtney, Josh Hueston, Ella Newton, Liam Greinke, Rob Carlton, Ali Basoka, Michael Goldman, Carla Haynes, Dylan Eastland, Jon Quested, James Munn, Ryland Pearson-McManus, Giorgia Stawaruk, Luna Crawford, Nathan Gordon

Zeker sinds het overweldigende succes van ‘Jaws’ is de haaienfilm razend populair in Hollywood. Haaien die de overstroomde straten van Venetië doorkruisen, uitgestorven gewaande megalodons die vanuit de diepzee opduiken, genetisch gemanipuleerde superhaaien en zelfs vreemdsoortige varianten van ’s werelds bekendste roofvis die zo geëvolueerd zijn dat ze in zand kunnen zwemmen: je kunt het zo gek niet bedenken of het bestaat. Meestal is de kwaliteit van die films uiterst discutabel, soms zijn ze zo kolderiek (‘Sharknado’) en onpretentieus dat héél fout toch stiekem leuk wordt.

Maar eens in de zoveel tijd verschijnt een haaienfilm die daadwerkelijk substantie heeft. ‘Dangerous Animals’ verdient een plekje in die categorie. De smakelijke genresnack kreeg zelfs de handen op elkaar tijdens het filmfestival van Cannes, normaliter toch het territorium van de rasechte filmsnobs. We maken in de proloog kennis met Bruce Tucker, een stoere, ogenschijnlijk joviale Aussie die avontuurlijk ingestelde toeristen meeneemt op kooiduikexcursies. Het overleven van een haaienaanval heeft bij hem geen haat tegen de dieren aangewakkerd. Integendeel, hij heeft juist een grenzeloze bewondering voor de vaak vermaledijde, maar ecologisch waardevolle roofvissen. Helaas heeft die fascinatie een extreem donker en ziekelijk randje. Tucker heeft namelijk de neiging om zijn gasten aan de haaien te voeren en dit bloederige tafereel vervolgens op film vast te leggen.

Als Tucker de vrijgevochten Zephyr, een Amerikaanse meid met een voorliefde voor surfen, ontvoert, denkt hij te maken te hebben met het zoveelste weerloze slachtoffer dat hij kan gebruiken voor het bevredigen van zijn sadistische lusten. Deze vrouw is echter geen katje dat je zonder handschoenen oppakt. Met haar vindingrijkheid en primordiale overlevingsdrift ontpopt ze zich tot een geduchte tegenstander voor de beresterke seriemoordenaar. Geen jammerende en hulpeloze deerne in nood, maar een feminine krachtpatser die de handschoen oppakt als klassieke mannelijke heroïek faalt.

Dankzij het beklemmende duel tussen Tucker en Zephyr ontgroeit ‘Dangerous Animals’ het niveau van simpele haaien- of monsterfilm en wordt het een smakelijke mixtuur van psychologische thriller, survivalfilm en griezelepos. De film staat in de traditie van ‘Ozploitation’, Australische films die met bescheiden financiële middelen tot stand komen, harde actie niet schuwen en vaak uitgroeien tot culthits. Het helpt dat Jai Courtney en Hassie Harrison hun personages prima neerzetten. Vooral Courtney is op dreef en portretteert engnek Tucker vol overtuiging als een maniakale bullebak. Soms ijzingwekkend berekend, een moment later een razende en tierende pitbull die het schuim nog net niet op zijn mond heeft staan. Hij illustreert ook duidelijk dat mensen vaak veel angstaanjagendere roofdieren zijn dan haaien. Terwijl de vissen alleen doden om hun honger te stillen, worden de gewelddadige sujetten onder ons maar al te vaak gedreven door haat of onversneden sadisme. ‘Dangerous Animals’ is dan ook een duik in de menselijke psyche die de haaien vooral opvoert als figuranten. Dat neemt niet weg dat de dieren zeker naar het einde toe toch een paar keer schitteren in mooie onderwaterbeelden. De haaien doen zich voornamelijk onder het wateroppervlak en buiten ons directe blikveld tegoed aan de menselijke lekkernijen die Tucker ze op een presenteerblaadje aanreikt, waardoor het plastische horrorgehalte ook voor wat minder in dit genre getrainde kijkers behapbaar blijft.

Cinematografische haute cuisine is ‘Dangerous Animals’ niet. Maar die pretentie is er ook niet. De makers laveren bewust en kundig tussen camp en een meer serieuze ondertoon. Het resultaat? Een genietbare film die traditionele genderrollen op een aardige manier omdraait, lekker doordendert en qua spanning nergens inkakt.

Frank Heinen

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 11 september 2025