De Break-Up Club (2024)

Regie: Jonathan Elbers | 102 minuten | romantiek, komedie | Acteurs: Juvat Westendorp, Holly Mae Brood, Sarah Bannier, Oscar Aerts, Sara Afiba, Birgit Schuurman, Kendrick Etmon, Johanna Hagen, Hayo de Kruijf, Christopher van Duijn, Han Oldigs, Cynthia Abma, Noël van Santen, Hannah van Lunteren, Sharifa Smith, Emma Deckers, Jasmine Sendar, Fauve Geerling, Sky Lemmer, David De Lange, Christine Stegenga, Tomas Rabbering, Lee Towers, Rens de Ronde, Pearl Jozefzoon, Joeri de Jong, Auke Haaksma, Sander van Wonderen, Wouter Wierda, Coos Zwagerman, Sherwin Kirindongo, Yao Yao Xu, Tanya Witkamp, Max Middelburg

Het is misschien wel een van de moeilijkste dingen om te doen: je relatie uitmaken. Want geheid levert dat conflicten, drama, tranen en onbegrip op. Paul Simon zong er al eens over: er zijn wel 50 manieren om bij je partner weg te gaan. Het meest nette is natuurlijk om gewoon het gesprek aan te gaan, face to face, en op een volwassen manier uit te leggen dat het liefdesvuur gedoofd is. Maar niet iedereen durft de koe zo kordaat bij de horens te vatten. Wie bang is om de confrontatie aan te gaan, stuur vaak liever een onpersoonlijk WhatsApp-bericht waarin het slechte nieuws gedeeld wordt. Of nog erger; ze verdwijnen met de noorderzon en laten nooit meer iets van zich horen. Over het gevoel waarmee de gedumpte dan achterblijft, zijn tienduizenden liedjes geschreven.

Voor iedereen die moeite heeft met het uitmaken van zijn relatie, biedt de Nederlandse romantische komedie ‘De Break-Up Club’ (2024) uitkomst. Het draait in deze film om twee vrienden die een ‘uitmaakservice’ hebben opgezet, een bedrijfje dat je kunt inhuren om het vervelende klusje voor je klaren. Gezicht van de zaak is Dylan (Juvat Westendorp), een snelle dertiger die een al even snel leven leidt. Een agenda heeft hij niet – de planning wordt bijgehouden door zijn licht neurotische vriend en compagnon Mick (Oscar Aerts) – maar hij is bijzonder goed in zijn werk. De eerste kennismaking met Dylan en zijn werkwijze wordt door regisseur Jonathan Elbers (‘De club van lelijke kinderen’, 2019) op een verfrissende manier uiteengezet: de nauwkeurige voorbereiding, de clandestiene ontmoeting met de opdrachtgever – het voelt alsof er een inbraak, drugsdeal of zelfs moord wordt voorbereid – is er soms al iemand overleden? Maar niets blijkt minder waar.

Deze opening is hoopgevend; hebben we in de oneindige zee aan Nederlandse romkoms eindelijk te maken met een film die zich op een positieve manier onderscheidt? Al snel wordt duidelijk dat het hier om het beëindigen van een relatie gaat en de dame die gedumpt wordt is zo’n verschrikking dat je de man groot gelijk geeft. Maar maak het zo’n haaibaai maar eens duidelijk. De onderneming van Dylan heeft dus een gat in de markt gevonden en is een doorslaand succes. Dat trekt dan weer de aandacht van journaliste Zoë (Holly Mae Brood), een ware controlfreak die (letterlijk) droomt van het ideale huwelijksaanzoek door haar geliefde Svenn (Kendrick Etmon) en de werkwijze van Dylan verafschuwt. Ze besluit dat de Break-Up Club in het algemeen, en Dylan in het bijzonder, een interessant onderwerp is voor een artikel en mag een aantal dagen met hen meelopen. Ze heeft echter geen idee dat haar eigen vlam Dylan óók heeft ingeschakeld om hun relatie te beëindigen.

Hoe het verhaal verder verloopt, laat zich wel raden. Zeker voor de geoefende romkomkijker. Die Dylan blijkt stiekem eigenlijk best een leuke vent te zijn (dat had de kijker natuurlijk allang door). Een vent bovendien, die Zoë zover krijgt om die eeuwige drang naar controle eens een keer los te laten. En die Break-Up Club is lang zo onethisch niet als Zoë in eerste instantie dacht. Sterker nog, in sommige gevallen blijkt de uitmaakservice zelfs een uitkomst. Zoë ervaart dat van dichtbij als ze ziet hoe Dylan letterlijk de klappen opvangt, in plaats van de vrouw die uit haar gewelddadige relatie wil stappen. Door mee te lopen met Dylan wordt Zoë gedwongen haar eigen controle los te laten en met andere ogen naar de wereld te kijken. En ze leert dus ook Dylan op een heel andere manier kennen. Hij neemt het leven zoals het komt, iets waar zij zich totaal niets bij kan voorstellen.

Als kijker voel je direct dat Dylan, ondanks zijn imago van onverbeterlijke flierefluitende ladies’ man, wel degelijk deugt. Het is juist Zoë waar we moeite mee hebben. Zoals zoveel vrouwelijke personages in Nederlandse romkoms die door een man – in dit geval Gerben Hetebrij – geschreven zijn, kost het ’t publiek moeite om haar in hun hart te sluiten. Zoë is ook niet de makkelijkste, niet voor zichzelf maar zeker ook niet voor haar omgeving. Ze lijkt wel altijd boos, onzeker en dan die eeuwige drang naar controle. Is dit hoe de scenarioschrijver de gemiddelde Nederlandse vrouw ziet? Je zou zo graag eens tegen Zoë willen zeggen: ontspan toch een beetje meid, geniet wat meer van je rijke, bevoorrechte leventje. Hoewel ze op een gegeven moment wel ontspant, komt het charmeoffensief te laat om ons nog voor haar te winnen. Overigens ligt dat niet aan de inzet van Holly Mae Brood, die haar best doet om er wat van te maken. Alleen al dankzij haar charme komt ze een heel eind, zeker aan de zijde van Westendorp. Hij komt eigenlijk altijd naturel en sympathiek over, hoe groot de klootzak ook is die hij neerzet.

Nederlandse romkoms staan niet bekend om hun originaliteit, goede script en sterke acteerwerk. De lat ligt dan ook niet heel hoog, maar ‘De Break-Up Club’ is zeker niet het slechtste wat de vaderlandse cinema heeft voortgebracht. Er valt genoeg aan te merken op deze film – de soms krukkige dialogen, de stereotype karakters, de voorspelbaarheid – maar de manier waarop de liefde tussen Dylan en Zoë groeit is overtuigend genoeg, zij het net aan.

Patricia Smagge

Waardering: 2.5

Bioscooprelease: 12 september 2024
VOD-release: 6 december 2024 (Pathé Thuis)