De Grinch – The Grinch (2018)

Recensie De Grinch CinemagazineRegie: Yarrow Cheney, Scott Mosier | 90 minuten | animatie, familie, komedie | Nederlandse stemmencast: Carlo Boszhard, Kee Derwig, Ilse Warringa, Murth Mossel, Karin Bloemen, Matheu Hinzen, Roman Derwig, Viggo Neijs, Fedja van Huêt, Julia Wolda | Originele stemmencast: Benedict Cumberbatch, Cameron Seely, Rashida Jones, Pharrell Williams, Tristan O’Hare, Kenan Thompson, Sam Lavagnino, Ramone Hamilton, Angela Lansbury, Scarlett Estevez, Michael Beattie

Kerst, de tijd van vrolijkheid, blijheid en samenzijn. Maar niet voor iedereen. Er zijn mensen die een grondige hekel hebben aan kerst. Behalve de door Charles Dickens gecreëerde vrek Ebenezer Scrooge uit ‘A Christmas Carol’, kennen ze met name in de VS nog een grote anti-kerstheld: The Grinch. Het harige groene wezen werd in 1957 bedacht door kinderboekenschrijver Theodor ‘Dr. Seuss’ Geisel voor zijn prentenboek ‘How the Grinch Stole Christmas’ en is sindsdien mateloos populair. In het boek legt Dr. Seuss, naar wie The Grinch naar eigen zeggen gedeeltelijk gemodelleerd is, haarfijn uit dat het kerstfeest méér is dan alleen overdadigheid en cadeaus. Wat dat betreft is de boodschap, ruim zestig jaar na dato, nog altijd actueel. The Grinch werd in 2000 tot leven gewekt door Jim Carrey, in de live-actionfilm ‘How the Grinch Stole Christmas’ van regisseur Ron Howard. De film werd met gemengde kritieken ontvangen, maar bracht bijna 350 miljoen dollar in het laatje en dus werd het volgens de mensen bij Universal achttien jaar later wel weer eens tijd voor een nieuwe verfilming.

Het werd een animatiefilm door de makers van onder meer de ‘Despicable Me’-reeks en ‘Minions’ (2015). Illumination, want over die tekenfilmgigant hebben we het, bracht eerder al ‘The Lorax’ (2012) uit, eveneens naar een boek van Dr. Seuss. Voor een nieuwe verfilming van The Grinch lijken regisseurs Scott Mosier en Yarrow Cheney hun hand niet om te draaien. Tot nu toe haalde ‘The Grinch’ (2018) al zo’n 470 miljoen dollar op, wat het na ‘Home Alone’ (1990) de succesvolste kerstfilm aller tijden maakt. De weduwe van Dr. Seuss, Audrey Geisel, gaf haar goedkeuring en trad zelfs op als uitvoerend producent (dat deed ze eerder bij ‘The Lorax’ en ‘Horton Hears a Who’ (2008)). In december 2018 overleed Audrey Geisel op 97-jarige leeftijd. Bemoeienissen van erfgenamen betekenen meestal dat de verfilming zo trouw mogelijk blijft aan het origineel en dat is in het geval van ‘The Grinch’ ook zeker zo. Het verhaal mag bekend zijn: De kerst komt eraan en heel Whoville loopt uit voor de mooiste tijd van het jaar. Er worden cadeautjes gekocht, bomen versierd en de mensen zoeken elkaar op. Iedereen deelt mee in de feestvreugde, behalve The Grinch (stem van Benedict Cumberbatch in het origineel en van Carlo Boszhard in de Nederlandse versie), een groen wezen dat een hekel heeft aan kerst. Hij woont met zijn volgzame hondje Max op een hoge bergtop die uitkijkt op het dorp en hij ergert zich rot. Als de burgemeester van het dorpje dan ook nog aankondigt dat het feest dit jaar drie keer zo groot wordt dan normaal, bedenkt The Grinch een snood plan om het kerstfeest te vergallen.

Met de animatie zit het wel goed in ‘The Grinch’. De figuurtjes zijn koddig en charmant en zullen zeker de jongste kijkers tot de verbeelding spreken. Illumination heeft de karakters van Dr. Seuss opgefrist, zonder afbreuk te doen aan de prenten uit het originele boek. De opfrissing is tevens doorgezet in de muziekkeuze, met een hiphop-georiënteerde soundtrack waar ruim baan is gemaakt voor Tyler, the Creator en Run DMC. In de oorspronkelijke versie worden de – overigens nog altijd ijzersterke – versjes van Dr. Seuss voorgedragen door Pharrell Williams; in de Nederlandstalige tegenhanger is die rol weggelegd voor Fedja van Huêt. Wie kwaad in de zin heeft kan deze versie van Dr. Seuss’ aloude kerstklassieker afdoen als weinig origineel, ongeïnspireerd en onnodig. Want heel veel ‘eigens’ heeft ‘The Grinch’ niet. Maar de film richt zich hoofdzakelijk op jonge kijkers en voor hen valt er genoeg te genieten. De groene kersthater zoals Illumination hem hier neerzet is zuur en chagrijnig (een simpel dagelijks rondje boodschappen doen levert en passant de leukste scène van de film op!), maar bij lange na niet beangstigend of onmenselijk. Sterker nog, al vrij vroeg in de film ontdekken we hoe hij ooit zo zuur geworden is, want hem direct al een stuk humaner maakt.

‘The Grinch’ mag dan een vrij brave en veilige verfilming zijn van het klassieke kerstverhaal van Dr. Seuss, voor een middagje bioscoop met de allerkleinsten is het misschien wel juist daarom een uitstekende keuze.

Patricia Smagge

Waardering: 3

Bioscooprelease: 29 november 2018