De z van zus (2024)

Recensie De z van zus CinemagazineRegie: Jelle de Jonge | 100 minuten | komedie | Acteurs: Elise Schaap, Bracha van Doesburgh, Sarah Janneh, Mariana Aparicio, Martin van Waardenberg, Joke Tjalsma, Ferdi Stofmeel, Mike Boddé, Camilla Siegertsz, Maike Meijer, Maksim Stojanac, Sarah Bannier, Denzel Goudmijn, Annemaj Dijkstra, Eva Crutzen, Bas Hoeflaak, Pieter Bouwman, Conny Wilhelmus

Wie wel eens een bruiloft of jubileumfeest heeft meegemaakt heeft het vast wel eens moeten doorstaan: een opgedreund alfabet – het liefst op rijm – om het onderwerp (of is het lijdend voorwerp?) van het feest in het zonnetje te zetten/voor lul te zetten/diens leven samen te vatten. In de openingsscène van ‘De z van zus’ zien we tweelingzussen Rianne en Jeannette als kind in een homevideo zo’n alfabet opzeggen. De tieners lijken elkaars beste vriendinnen en delen een liefde voor Iers dansen (Riverdance). Het stel wordt opgevoed door Cor, die er sinds het vertrek van moederlief alleen voorstaat én dan ook nog een snackbar te runnen heeft.

De film maakt dan een sprong naar het heden. Rianne woont nog steeds in het huis waar ze opgroeide en zorgt voor haar bedlegerige vader. Haar huwelijk met Kevin staat op losse schroeven. Met Jeannette (inmiddels noemt ze zichzelf Juliëtte) gaat het op het eerste gezicht een stuk beter: dankzij haar succesvolle podcast over opruimen (à la Marie Kondo) heeft ze het geschopt tot tv-persoonlijkheid: in haar programma Los van chaos helpt ze (met name) rijke mensen om een bepaalde ruimte te ‘organizen’. Maar schijn bedriegt: haar baas deelt haar mee dat er geen tweede seizoen van het programma komt en dat levert flink wat financiële zorgen op.

Als vader Cor jarig is, besluit Juliëtte toch maar hem te bezoeken, hoewel ze liever niet meer herinnerd wordt aan haar afkomst uit een Rotterdamse volksbuurt. Wanneer hun vader overlijdt, staan de twee zussen lijnrecht tegenover elkaar, maar zijn wens om zijn as uit te strooien op een geliefde vakantiebestemming in Spanje, waar ze als kind mooie herinneringen aan hebben, brengt hen – eerst verder uit – later dichter bij elkaar.

En dan is Jelle de Jong, regisseur van het eerder in 2024 uitgebrachte (en voor een Oscar ingezonden) ‘De terugreis’ op bekend terrein: de roadtrip. Af en toe neigt het scenario naar slapstick (de – overigens zeer voorspelbare – verwisseling bij de uitvaartonderneming is een goed voorbeeld, evenals de door glutenallergie veroorzaakte noodzakelijke toiletstop), maar wat beklijft is het emotionele hart van de film. ‘De z van zus’ biedt voor iedereen wel iets herkenbaars: hoe je uit elkaar kunt groeien terwijl diegene ooit het belangrijkste voor je was; hoe mensen de schone schijn op willen houden bij familie en hoe de zorg voor een zieke vader of moeder vaak, onbedoeld of niet, op de schouders van één van de kinderen ligt. En dat wat niet herkenbaar is is dan weer heel grappig (je kunt zo’n alfabet ook op een heel ongepast moment oplepelen, ja).

De tweeling wordt gespeeld door Bracha van Doesburgh (Juliëtte) en Elise Schaap (Rianne) en zij hebben een prima komische timing. Ze vormen een mooie combinatie met meereizende vriendinnen Kaylee (Sarah Janneh) en Pilar (Mariana Aparicio). ‘De z van zus’ is een vermakelijke film, met een oprecht ontroerend verhaal dat alle eindjes mooi afrondt en een aantal geslaagde grappen.

Monica Meijer

Waardering: 3

Bioscooprelease: 7 november 2024