Dead Man’s Wire (2025)

Regie: Gus van Sant | 105 minuten | thriller, drama | Acteurs: Bill Skarsgård, Dacre Montgomery, Al Pacino, Colman Domingo, Myha’la, Cary Elwes, Kelly Lynch, John Robinson, Todd Gable, Mark Helms, Michael Ashcraft, Neil Mulac, Daniel R. Hill, Dean Coutris, Vinh Nguyen, Maresha Robinson, Katie Kinman, Kyle Rankin, William R. Davis, Andy S. Allen, John N. Dixon, Jordan Claire Robbins, Elliot Gross, Aaron Massey, Don Overstreet, Casey Feigh, Stephanie Bertoni, Michael James Dukes, David Haight, Rita Hight

Gus van Sant is een Amerikaanse cineast die bij het grote publiek bekendheid verwierf met ‘Good Will Hunting’, terwijl cinefielen vooral ‘My Own Private Idaho’ zullen erkennen als een parel in de filmgeschiedenis. Hij mag met recht een vooraanstaande filmmaker in de indiescene genoemd worden en komt in 2026 met ‘Dead Man’s Wire’ op de proppen.

We bevinden ons in het jaar 1977 in Indianapolis. Over de radio horen we de diepe, kalme stem van Colman Domingo die de honneurs waarneemt als dj Fred Temple. Op hetzelfde moment zit Tony Kiritsis in zijn auto te luisteren naar die radio-uitzending. ‘Dead Man’s Wire’ laat er geen gras over groeien, want binnen zeven minuten heeft Tony een constructie van ijzerdraad met een jachtgeweer om de nek van hypotheekadviseur Richard Hall gebonden. De poging tot kidnappen escaleert en het lukt Tony om Richard mee naar zijn appartement te nemen om hem daar gegijzeld te houden tot men een schikking met hem wil treffen.

De hele ontvoering is ontstaan uit een zakelijk geschil waarbij Tony vindt dat Meridian Mortgage – het bedrijf waarvoor Richard werkt – hem heeft opgelicht. Wat rest is een 63-uur durende gijzelactie die de gemoederen hoog op laat lopen en waarbij een constant onderhandelspel tussen de politie, Tony en zelfs Fred Temple de orde van de dag is.

Gus van Sant heeft een zeer imponerende cast bij elkaar weten te verzamelen. De eerdergenoemde Colman Domingo heeft niet zoveel te doen, maar één woord uit zijn mond voelt als een masterclass in acteerwerk. Met Al Pacino heeft hij een echte coryfee in het vak die wel raad weet met films in dit genre, zie ‘Dog Day Afternoon’. Zijn rol is zeer minimaal en hij blijft dan ook niet bij na het zien van de film.

Het is vooral Bill Skarsgård die indruk maakt. Zijn klungelige houding, een gebogen loopje en een fascinerend stemgeluid lijken al snel te vervallen in een karikatuur, maar dat wordt het allesbehalve. Skarsgård is het meest bekend als Pennywise the Clown uit ‘It’ en als Nosferatu uit de gelijknamige film uit 2024, maar verdient ook voor deze rol een stuk meer krediet. Hij ís deze film en levert een maniakale, bijna beangstigende performance af.

Het script laat helaas wat te wensen over. We zoomen zowel in op de twee mannen die dagen met elkaar zijn opgescheept als op het hele mediacircus daaromheen. Hierdoor ligt er nergens een duidelijke focus op en dat is doodzonde. Een shotgun tegen iemands hoofd is natuurlijk een uitermate dreigende situatie, maar je hebt eigenlijk nooit het gevoel dat het fout kan gaan. Datgene wat op het spel staat is wel degelijk een mensenleven, maar als zelfs de vader van de gijzelaar aan de telefoon tussen de regels door laat vallen dat het hem als puntje bij paaltje komt weinig lijkt te interesseren als zijn zoon sterft, hoeveel staat er dan werkelijk op het spel?

Dat soort zaken in de plot maakt dat ‘Dead Man’s Wire’ nooit een bijzonder indrukwekkende film wordt. Desalniettemin valt er veel te genieten. De 70’er jaren esthetiek komt zeer realistisch en verfijnd tot leven. De waargebeurde film is op een reportage-achtige manier gemonteerd en dat draagt bij aan een geheel eigen stijltje. Een ander verblijdend aspect in de film zijn de perfect geplaatste needle drops. Zo treffen Cannock Chase van Labi Sifre en Raindrops Keep Fallin’ On My Head van B.J. Thomas je precies op het goede moment.

Met ‘Dead Man’s Wire’ heeft Gus van Sant een oerdegelijke, hyper-Amerikaanse film gemaakt die in vele opzichten tot de verbeelding spreekt. In zijn rijke filmografie zal deze gijzelingsthriller echter door het leven gaan als een grijze muis.

Sjoerd Crins

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 19 maart 2026