Die Höhle des gelben Hundes – The Cave of the Yellow Dog (2005)

Regie: Byambasuren Davaa | 93 minuten | drama | Acteurs: Babbayar Batchuluun, Nansal Batchuluun, Nansalmaa Batchuluun, Buyandulam Daramdadi, Batchuluun Urjindori

Als filmkijker krijg je niet elke dag de kans om een kijkje te nemen in een gezin dat qua leefwijze zó ver van de Westerse wereld af staat als het gezin in deze film. Het is dan ook een bijzondere ervaring.

‘Die Höhle des gelben Hundes’ is de tweede documentaire van de uit Mongolië afkomstige regisseuse Byambasuren Davaa. Ze maakte in 2003 al naam met haar eerste lange documentaire ‘The Story of the Weeping Camel’, die zelfs voor een Oscar voor beste documentaire genomineerd werd. Twee jaar later is ze terug met een eveneens in Mongolië geschoten film. Deze keer speelt het verhaal zich echter af op de Mongoolse steppe en niet in de Gobi woestijn.

Een van de meest opvallende aspecten aan deze film is het realisme. Als kijker ben je je er nauwelijks van bewust dat je met een film te maken hebt. De camera slaat overwegend van gepaste afstand gade en lijkt respect te hebben voor haar subject. Het gezin stoort zich niet aan de aanwezigheid van de kleine filmcrew, wat een waarheidsgetrouwe weergave van haar dagelijkse routine tot gevolg heeft.

De trage montage, het rustige camerawerk en het leven van alledag als thematiek zou er toe kunnen leiden dat de film slaapverwekkend wordt. Dit is echter geenszins het geval. Of dit te maken heeft met de drie kinderen, die zich lijken te vermaken met de meest eenvoudige speeltjes, met het feit dat de gezinsleden allemaal zo vrolijk en gezond ogen ondanks hun armoede of met de verhaallijn van het hondje dat uiteindelijk een nieuw lid van het gezin lijkt te worden, is moeilijk te beantwoorden. Feit is dat de film anderhalf uur lang boeiend blijft. Zo nu en dan valt er wat te lachen, een enkeling zal een traantje weg moeten pinken, maar het grootste deel van de tijd is de film gewoonweg fascinerend.

Je zou je af kunnen vragen wat voor invloed het hondje gehad heeft op het gezin en op de film an sich. Zou de documentaire niet interessant genoeg geweest zijn zonder diens aanwezigheid? Feit is dat Byambasuren Davaa er opnieuw in geslaagd is om een ontroerende documentaire te maken, gebouwd rondom de charme van een niet menselijk wezen.

Vincent Nijman