Die My Love (2025)

Regie: Lynne Ramsay | 120 minuten | drama | Acteurs: Jennifer Lawrence, Robert Pattinson, Sissy Spacek, Nick Nolte, LaKeith Stanfield, Kennedy Calderwood, Victoria Calderwood, Gabrielle Rose, Clare Coulter, Saylor McPherson, Tyler Lynn Smith, Kasmere Trice Stanfield, Zoe Cross, Sarah Lind, Luke Camilleri

Acht jaar na haar laatste lange speelfilm, keert de Schotse filmmaker Lynne Ramsay terug met ‘Die My Love’, gebaseerd op een roman van de Argentijnse auteur Ariana Harwicz. De film is een verontrustend psychologisch portret van een prille moeder aan de rand van de afgrond. De film bevat een opmerkelijke visuele stijl en eersteklas acteerprestaties, maar is tegelijkertijd ook afmattend en halsstarrig. Een gezellig avondje uit is dit gitzwart familiedrama absoluut niet.

De film speelt zich af omtrent Grace (Jennifer Lawrence) en Jackson (Robert Pattinson), een jong koppel dat recent van New York naar een vervallen blokhut in ruraal Montana is verhuisd. Het stel heeft onlangs hun eerste kind gekregen en wordt liefdevol ondersteund door Jacksons moeder Pam (Sissy Spacek). Maar er is iets niet pluis tussen de twee. Grace vertoont al enige tijd raar gedrag. In het begin zijn het slechts kleine eigenaardigheden, maar gaandeweg nemen ze steeds extremere vormen aan. Grace is emotioneel instabiel, saboteert zichzelf en ziet en hoort dingen die er niet zijn. Terwijl zij steeds verder wegzinkt in hallucinaties en waanideeën, proberen Jackson en Pam wanhopig om het wankele gezin bij elkaar te houden.

‘Die My Love’ richt zich meer op sfeer dan op inhoud. Dat hoeft in principe geen probleem te zijn, ware het niet dat het script wel erg veel van zijn karakters verlangt. Jennifer Lawrence en Robert Pattinson spelen beide magistraal (de woede, het verdriet en het onvermogen tussen hen is extreem sterk vertolkt), maar de film geeft nooit een duidelijk inkijkje in hun onderbewustzijn. Deze gedoemde geliefden (en dan met name Grace) zijn ontzettend moeilijk om te ontleden. Wat verlangen ze nu precies van elkaar? Waren ze vroeger in New York ook al ongelukkig? Waarom zijn ze eigenlijk naar Montana verhuisd? Het is moeilijk om sympathie voor hen op te brengen, aangezien veel over hun persoonlijke leven onduidelijk blijft. Uiteindelijk observeren wij dit gezin dan ook vrij onberoerd; wat is precies de emotie die we zouden moeten voelen?

Wat wel werkt is het overheersende gevoel van afschuw en angst in de film. Lynne Ramsay heeft een talent voor het creëren van een onderhuidse spanning, wat in dit geval tot bijna elke frame doordringt. De details van de natuur, de mist tussen de bomen, het vergeelde wandpapier van de oude blokhut, het constante geblaf van een hond, dat alles draagt bij aan het genereren van een niet af te schudden gevoel van onbehagen. ‘Die My Love’ schurkt op punten tegen horror aan, maar is nooit onnodig bloederig of gewelddadig. Het is hier vooral de sfeer die bekijft. Je hebt in elk shot het gevoel dat er een onzichtbare dreiging over de karakters hangt.

Lynne Ramsay heeft een aantal van de beste films van de afgelopen jaren gemaakt (‘We Need to Talk About Kevin’, 2011, en ‘You Were Never Really Here’, 2017). Zij neemt risico’s die andere regisseurs dikwijls uit de weg gaan. Maar op het einde van de dag bestaat geen enkele film zonder zijn publiek. ‘Die My Love’ kan verdedigd en zelfs geprezen worden, maar de meeste bioscoopbezoekers zullen het een verwarrende en onbevredigende worsteling vinden om doorheen te komen. Zal de film misschien op een dag een cultstatus verkrijgen? Wellicht, maar in ieder geval niet bij jonge (hoopvolle) gezinnen.

Len Karstens

Waardering: 3

Speciale vertoning: Leiden International Film Festival 2025
Bioscooprelease: 20 november 2025