Digger (2026)
Regie: Alejandro González Iñárritu | 129 minuten | komedie, drama | Acteurs: Tom Cruise, Riz Ahmed, John Goodman, Sandra Hüller, Michael Stuhlbarg, Jesse Plemons, Robert John Burke, Emma D’Arcy, Burn Gorman, Mercedes Hernández, Danny Kirrane, Pip Torrens, Aetheria Angel, Tom Bell, Kenton Craig, Linxi Doël
Digger Rockwell, de machtigste oliemagnaat ter wereld, loopt door zijn villa samen met zijn oude kat, wiens leven artificieel verlengd wordt. Zijn leven is zelf ook in meerdere opzichten artificieel verlengd, voornamelijk omdat wij gelijk kunnen zien dat de ster Tom Cruise hem speelt in een fatsuit en veel verouderende make-up. De rol is die van een typische wereldheerser: oud, narcistisch en stinkend rijk, zonder enige belangstelling voor de catastrofale gevolgen van klimaatverandering. De satire die we hierbij ondervinden is vrij banaal, typisch en niet bepaald grappig, maar in zekere zin lijkt de film het daarmee eens te zijn.
‘Digger’ functioneert niet zozeer als enkel een satire op de wereldheersers van onze tijd, maar ook als een film die de rol van satire in onze maatschappij wil ondervragen. Wat is namelijk de functie van satire in een wereld die steeds hopelozer wordt, of misschien zelfs alle hoop al verloren heeft? Als we toch niks kunnen doen tegen de krachten en machten die de wereld verergeren, welk praktisch nut heeft het dan nog om te kijken naar een film die hen bespot? Wordt de satire dan niet zelf een middel om de levens van machtige mensen artificieel te verlengen, door hen via kunst onsterfelijk te maken in de ogen van het publiek?
Hoewel deze vragen voor een intrigerende ervaring zorgen, dreigt ‘Digger’ steeds meer uiteen te vallen naarmate het verder gaat, op een manier die ietwat opzettelijk aanvoelt maar toch niet helemaal lekker vloeit. De hele film heeft een duidelijke sfeer van verval door zijn grijze kleurenpallet en letterlijk uiteenvallende productie-ontwerp, maar dreigt aan de andere kant werkelijk narratief uiteen te vallen door een hakkelende en meanderende structuur, prekerige monologen en overduidelijke boodschappen. Het is moeilijk om er ooit echt in te komen omdat het weigert veel te bieden qua dynamische personages en emotionele progressie; hierdoor benut de film ook nooit zijn potentieel.
In ieder geval blijft deze productie van Iñárritu technisch indrukwekkend, met bijzondere muziek, nauwkeurig camerawerk, interessante beelden en uitzonderlijk geluidsontwerp die de wereld van de film soms ‘echter dan echt’ doet voelen, wat zowel tegenstrijdig als complementair is aan het grote thema van artificialiteit. Tegen alle rommeligheid in weet ‘Digger’ te raken op een gevoel dat op ironische wijze zeer authentiek voelt. De zorgen over de staat van de wereld zijn op een empathische manier neergezet en weten jou te bewegen, zonder die globale problemen op een triviale manier te behandelen.
In bepaalde opzichten is deze film misschien interessanter om over te discussiëren dan om naar te kijken, aangezien het een zeer frustrerende ervaring kan zijn die niet altijd je aandacht behoudt. Is het echter niet zo dat frustratie een meer accurate representatie zou kunnen zijn van waar de mensheid zich bevindt dan vermaak en opluchting? “Only time will tell…”
Thomas Eremia
Waardering: 3
Bioscooprelease: 1 oktober 2026