Diplodocus – Smok Diplodok (2024)

Regie: Wojtek Wawszczyk | 93 minuten | avontuur, animatie, familie, fantasie | Nederlandse stemmencast: Joost Claes, Jantine v.d. Bosch, Dunyah Diallo, Leo Richardson, Tobias Stuit), Dennis Willekens

Het leven hoeft niet omringd te zijn door een muur. Dat is de filosofie die Diplodocus uitdraagt in zijn zoektocht naar avontuur. Wanneer een dinosaurus, een tovenaar en een wetenschapper samen op pad gaan, begint het universum te schudden, allemaal met maar één doel: “de Leegte” stoppen.

Diplodocus leeft met zijn ouders in een moeras dat wordt omringd door hoge muren, maar in werkelijkheid bestaat hij in de verbeelding van striptekenaar Ted (Piotr Polak), die al zijn hele leven droomt van een stripverhaal over dinosaurussen. Wanneer zijn uitgever dit niet langer goedkeurt, begint Ted dwangmatig al zijn schetsen uit te gommen. Hierdoor wordt ook de realiteit van Diplodocus langzaam uitgewist. Het is nu aan Diplodocus en zijn vrienden, de tovenaar en de wetenschapper, om hun werelden te redden van die opslokkende leegte.

‘Diplodocus’ is een gelaagde en fantasierijke film die op het eerste gezicht speels en absurd oogt, maar onder de oppervlakte veel diepere thema’s aanraakt. Het verhaal zit vol humor, verwondering en zelfs filosofische vragen over realiteit en verbeelding. Regisseur Wojtek Wawszczyk speelt met het idee van “de Leegte” als het mysterie van de verdwijning van betekenis zelf. Diplodocus droomt van avontuur, maar wordt door zijn ouders beschermd in een veilige, afgesloten wereld. Wanneer de Leegte opduikt, blijkt die meer te zijn dan een bedreiging: ze staat symbool voor het verdwijnen van verbeelding. De metafoor van de striptekenaar die zijn eigen schetsen uitwist en daarmee letterlijk zijn wereld laat verdwijnen, is sterk en origineel. Het toont aan dat verbeelding niet zomaar escapisme is, maar een vorm van realiteit op zich.

Ook op visueel vlak staat de film sterk. De animatie is verzorgd, met soepele bewegingen en weloverwogen kleurgebruik. Ondanks het feit dat de film een afwisseling is van echte beelden en animatie, iets wat al snel rommelig kan worden, wisselen deze elementen elkaar vlot en met intentie af en komt het geheel geloofwaardig over. ‘Diplodocus’ weet daardoor zowel jong als oud aan te spreken door speelse fantasie te combineren met een bijna existentiële boodschap. Het verloop is soms chaotisch en wat te fragmenteerd waardoor het af en toe gekunsteld aanvoelt, maar de creativiteit en diepgang maken dat ruimschoots goed. Het is een film die je met plezier bekijkt en je tegelijkertijd aan het denken zet.

Stef Roefs

Waardering: 4

Bioscooprelease: 4 februari 2026