Dirty Angels (2024)
Regie: Martin Campbell | 104 minuten | actie, drama, thriller, oorlog | Acteurs: Eva Green, Maria Bakalova, Ruby Rose, Reza Brojerdi, Jojo T. Gibbs, Emily Bruni, Aziz Çapkurt, Rona-Lee Shimon, George Iskandar, Christopher Backus, May Kurtz, Edmund Kingsley, Shaya McCord, Vassilis Koukalani, Claudia Roldan, Laëtitia Eïdo, Mihalis Aerakis, Ahmad Sakhi
Nieuws over een hereniging van regisseur Martin Campbell met actrice Eva Green zal velen rechtop doen zitten: zij waren immers beiden betrokken bij ‘Casino Royale’, een van de beste James Bondfilms en tevens het debuut van Daniel Craig als Bond. Interessant genoeg was Campbell ook de regisseur van de eerste Bondfilm van Pierce Brosnan, ‘Goldeneye’; ook al een bovengemiddeld geslaagde Bond/actiefilm. Dat wekt vertrouwen voor ‘Dirty Angels’, een film waarin Eva Green samen met een groep (leger)specialisten een groep gekidnapte jonge vrouwen moet bevrijden in Afghanistan.
De ingrediënten zijn zeker aanwezig voor een nagelbijtende actiethriller – en ‘Dirty Angels’ is bij vlagen interessant en meeslepend – maar het probleem is een beetje dat er ook nog allerlei andere ingrediënten aan de mix zijn toegevoegd. Gezien de setting en de betrokken partijen – Amerikaanse militairen, de Taliban, ISIS – had dit een heftige, maatschappijkritische thriller kunnen worden, die niet alleen spanning biedt maar ook een licht werpt op de geopolitieke situatie in Afghanistan. Maar hier wordt nauwelijks aandacht aan besteed. Verder smeekt het gegeven dat de gegijzelden allemaal vrouwen zijn en deze ook door (bijna) uitsluitend vrouwelijke strijders worden bevrijd, om een serieuzere aandacht voor vrouwenrechten. Ja, tussen de regels door vallen aanklachten te bespeuren en het feit dat veel vrouwen in deze film, inclusief de slachtoffers, heel strijdbaar zijn, is op zich al waardevol, maar uiteindelijk draait het vooral om juichen om ‘girl power’ in een letterlijk explosieve en behoorlijk gewelddadige film.
Het begin alleen al, als Jack (Eva Green) zelf gered moet worden uit een hachelijke gijzelingssituatie, hakt er behoorlijk in, met ISIS-schurk Amir (George Iskander) die haar team op brute wijze vermoordt. Verder in de film volgen nog verschillende kelen die door worden gesneden, messen in hoofden, vrouwen die van het dak worden gegooid en ga zo maar door. Het Amerikaanse geweld is in de film weliswaar een reactie op dat van Amir en zijn trawanten maar dient het nog een doel, anders dan gruwelen (of juichen)? Dat ISIS en de Taliban tot brute daden in staat zijn, is geen nieuws (en ook niet dat Amerika bereid is tot op zekere hoogte in gelijke munt terug te betalen). Het voelt ergens een beetje goedkoop om deze context te gebruiken zonder er iets zinvols mee te doen.
Of liever: het voelt willekeurig, als een gemiste kans. Als het geweld niet zo expliciet was geweest had het net zo goed een (klassieke) Indiana Jones-films met de nazi’s als schurken. Lekker cartoony neergezet en met af en toe een leuke oneliner. Want inderdaad, ook daar waagt ‘Dirty Angels’ zich aan. Meestal is Jack zelf het mikpunt van de grappen, aangezien zij de schuilnaam ‘Jessica Rabit’ aangemeten krijgt (niet ‘Rabbit’ dus, zoals in de Roger Rabbit-film). Met name de Afghaanse broers Malik (Reza Brojerdi) en Abbas (Aziz Çapkurt), die ter plekke als chauffeurs dienen voor de Amerikanen, plagen Jack hier regelmatig mee. Ook vinden er wat luchtige conversaties plaats over de hobby’s van dit tweetal (zingen en Amerikaanse muziek), die maar wisselend succesvol zijn. Vooral omdat ze niet echt op hun plek lijken in deze verder grimmige omstandigheden.
De serieuze situaties waar we hiermee van doen hebben hadden ook echt wat indrukwekkends op kunnen leveren. Dit geldt niet alleen voor de centrale missie maar ook voor het persoonlijke trauma van Jack dat als een donkere wolk over de film heen hangt en dat in de laatste akte dan eindelijk wordt besproken. Ze blijkt een vreselijk geheim – of trauma – met zich mee te dragen en je leeft echt wel met Green mee, maar ook dit element komt helaas niet volledig tot zijn recht in een film die van alles wil zijn, maar helaas van alles maar een beetje. Eigenlijk is Eva Greens personage het enige met iets van diepgang, al gaat dit niet veel verder dan het genoemde trauma. En dat is zonde, want het talent voor en achter de camera is duidelijk aanwezig en kan beter benut worden.
Maar toch, als je alle ‘bagage’ wegdenkt en het gewoon als een ordinaire actiethriller ziet, is de film op verschillende momenten behoorlijk opwindend, met veel ontploffingen (het lijkt soms wel een Michael Bay-film), last minute reddingen en shoutouts die aan ‘Heat’ doen denken in hun rauwheid en sound design. Het is daarom jammer dat je hier eigenlijk nooit helemaal in mee kan gaan of volop van kan genieten (als je hier al van kan spreken), gezien de schrijnende context die eromheen is gecreëerd. Kortom, Eva Green en Martin Campbell samen is in de basis een gouden combinatie, maar dan wel een sterker script volgende keer graag!
Bart Rietvink
Waardering: 2.5
DVD- en blu-ray-release: 22 september 2025