Don’s Plum (2001)

Regie: R.D. Robb | 89 minuten | drama | Acteurs: Leonardo DiCaprio, Toby Maguire, Stephanie Friedman, Meadow Sisto, Heather McComb, Jenny Lewis, Amber Benson, Scott Bloom, Kevin Connolly, Meadow Sisto, Jeremy Sisto, Toledo Diamond, Marissa Ribisi

‘Don’s Plum’ werd gedraaid in 1995 in een tijd dat acteurs Toby Maguire en Leonardo DiCaprio nog geen grote bekendheid verworven hadden bij het grote publiek. Volgens beide acteurs was het een camera-oefening van hun toenmalige vriendengroep en was ‘Don’s Plum’ niet bedoeld om uitgebracht te worden in de bioscoop. Een rechtszaak weet dit inderdaad lange tijd te voorkomen, totdat Lars van Trier het filmmateriaal onder ogen krijgt. Nu is ‘Don’s Plum’ dan eindelijk, bijna tien jaar na filmdata, in Nederland en een beperkt aantal andere Europese landen op DVD verkrijgbaar!

Met ‘Don’s Plum’ maakte acteur R.D. Robb zijn filmdebuut als regisseur. Kenmerken van een debuut als slechte belichting en slechte plot- en dialoog uitwerking zijn ook bij ‘Don’s Plum’ aanwezig. Het TL- licht van de cafetaria werkt belemmerend en zorgt soms voor overbelichting, het zwart/ wit is korrelig en te los geregisseert. Maar bijna ieder debuut heeft zo zijn verrassingen, zo ook ‘Don’s Plum’! Interessant zijn de verfrissend realistische dialogen. Deze, veelal ter plekke geïmproviseerd en daardoor niet altijd goed tot zijn recht komend, zijn rauw en hard en juist daardoor op momenten kwetsbaar realistisch.
Seks, versieren en elkaar irriteren zijn de belangrijkste ingrediënten van de avond. De directheid van de dialogen (‘Masturberen meisjes ook wel eens? Ik probeer jullie gewoon een beetje te leren kennen, weet je.’) roept emoties op bij de aanwezigen. Sommige negatief (vloekende Derek weet het zelfs zo ver te krijgen dat één van de meisjes huilend wegrent), maar vooral open en positief. Het gesprek gaat de tafel over en weer, ligt soms stil of verdeelt zich over meerdere tafels, is op tijden ad rem en zelfs grappig. Het maakt van ‘Don’s Plum’ een prachtig realistisch en herkenbaar portret van jonge twintigers zoekend naar zichzelf en elkaar op een lege zaterdag avond.

Waarschijnlijk zal de film, ondanks de status van DiCaprio en Maguire heden ten dagen, het grote publiek niet bereiken. Toch is de film van harte aan te bevelen. Al is het alleen al om te zien hoe poëtisch de realiteit kan zijn wanneer deze op celluloid is vastgelegd.

Janneke Robers