Dracula – Dracula: A Love Tale (2025)

Regie: Luc Besson | 129 minuten | fantasie, horror, romantiek | Acteurs: Christoph Waltz, Caleb Landry Jones, Matilda De Angelis, Salomon Passariello, Zoë Bleu, Ewens Abid, Raphael Luce, Romain Levi, Guillaume de Tonquédec, Bertrand-Savier Corbi, Janne Mattila, Stavroula Karatheodorou, Ivan Franek, Jassem Mougari, Joonas Makkonen, Haymon Maria Buttinger, Jaakko Hutchings, Nikita Makkojev

Robert Eggers’ ‘Nosferatu’ is nauwelijks afgekoeld en er staat alweer een nieuwe Dracula-film in de startblokken. Deze is afkomstig van Luc Besson. Dracula was niet op Bessons radar als interessant onderwerp, maar hij wilde gewoon weer een project oppakken met Caleb Landry Jones. Op de set van hun laatste samenwerking ‘Dogman’, vroeg Luc aan hem wat hij hierna zou doen. Ze bespraken grote klassieke figuren uit de geschiedenis, alsook bekende monsters en horrorfiguren. Toen ze bij Dracula aankwamen gingen beide paar ogen fonkelen. De volgende collaboratie was geboren.

Het verhaal is wederom gebaseerd op Bram Stokers boek ‘Dracula’ maar met een focus op de band die onze bloedzuiger met zijn vrouw heeft. Interessant is dat in het originele verhaal (uit 1897) er geen sprake is van liefde, of iets dat enige vorm van liefde reflecteert, maar van overheersing, dominantie en destructie. De vrouw was niets anders dan een tactisch doel van de heer Dracula om een groep mannen, die hem wilde vernietigen, te ondermijnen. Echter, het was Francis Ford Coppola die de band in een echt romantische context goot. Luc Bessons versie gaat hier iets verder in, en vaart nog verder weg van het heerlijk sadistisch monster uit het originele verhaal. Ook is de genesis van de dracula in het oorspronkelijke verhaal niet concreet weergegeven, zoals in de filmadaptaties van Coppola en Besson.

Prins Vlad en zijn geliefde, Elisabeta, leven in een bubbel van geluk wanneer, uit het oosten, een donkere wolk komt aandrijven in de vorm van Moslimse Ottomanen. Alhoewel Prins Vlad liever met zijn geliefde in de slaapkamer blijft, heeft hij de Christelijke plicht om de Moslimgolf tegen te houden. Voordat hij naar het slachtveld vertrekt, vraagt hij God, via zijn priester, om zijn vrouw te beschermen in zijn afwezigheid. Jammer genoeg, naar de mening van Prins Vlad althans, faalt God grandioos in deze taak en is dit genoeg reden om laatst genoemde te vervloeken. Zoals de meeste relaties evenredig zijn, wordt ook Vlad vervloekt en verandert hij in de alom bekende bloedzuiger. Na eeuwen te hebben gezworven, vindt hij zijn vrouw terug in Parijs. Hij doet er daarom alles aan om haar terug te winnen. Maar, nu is ze beloofd aan een ander en is hij niet meer de persoon van eeuwen geleden.

De film is een vreemde combinatie van horror met humoristische tonen. Het is alsof de film, soms, niet echt weet wat het moet zijn. Nu is het natuurlijk niet zo dat een film geheel moet voldoen aan een genre. Maar wanneer een atmosfeer ijzingwekkend is, kan een grap of een humoristische noot storend zijn voor de flow. De intense momenten zijn heel goed gefilmd en het is duidelijk dat een regisseur met ervaring aan het roer zit. Het uiterlijk van de film, en de muziek, doet vaak denken aan Coppola’s ‘Bram Stokers Dracula’, en dan vooral Dracula zelf. Het zal niet als donderslag uit de hemel komen als Besson hier inspiratie uit heeft gehaald.

Van alle acteurs zijn er twee die eruit springen: Caleb Landry Jones (‘Dogman’, ‘Get Out’) en Christoph Waltz (‘Django Unchained’, ‘No Time To Die’). Caleb, als Dracula, speelt zijn rol bijzonder goed. Hij heeft iets in de ogen waarbij ernstig wordt getwijfeld aan zijn psychische gesteldheid. Hij emoteert een vorm van gehechtheid die gevaarlijk grenst aan obsessie. Het zal niet verbazen als blijkt dat hij in het echte leven ook zo is. Sommige rollen zijn acteurs op het lijf geschreven omdat ze, qua karakter, al elementen van het personage hebben. Hiermee wordt niet gezegd dat Caleb een frequente consument is van O-negatief, maar dat hij het monster simpelweg haarfijn vertolkt. Ook de tonaliteit van zijn stem versterkt de overtuiging dat Caleb een bloedfreak is die het geluk heeft een personage te vertolken die bijna 100% met hem overeenkomt.

Christoph Waltz is een meesterlijke acteur, maar dan binnen bepaalde genres. Alhoewel hij zijn rol erg goed vertolkt, lijkt hij hetzelfde emotionele spectrum te hebben als die in ‘Django’: serieus met humoristische randen. De horrorelementen komen daarom niet echt tot wasdom. Natuurlijk kan Christoph dit niet kwalijk genomen worden omdat hij gewoon zijn werk doet. Wellicht zijn we het slachtoffer van Tarantino’s ‘Django Unchained’, waar hij een deuk in het filmuniversum sloeg.

De prestaties van Zoë Bleu, als Elisabeta/Mina, mogen niet onbenoemd blijven. Ze is de enige dochter van Rosanna Arquette (en nichtje van Patricia Arquette) en is opgegroeid in een filmfamilie. Alhoewel ze geen uitbundig acteerwerk tentoonstelt, heeft ze een koele gezichtsuitdrukking die moeilijk te ontcijferen is. Niet wetende of dit een geluk bij ongeluk is, voegt het iets toe aan haar karakter. Ze heeft een bepaalde krul in de bovenlip die haar een minachtende uitdrukking geeft, alsof de wereld bestaat voor haar plezier en bevelen. Het hoeft dus niet te worden benadrukt dat haar rol als prinses Elisabeta goed bij haar past. De rest van de cast heeft een lager volume en gewicht in het verhaal.

Een ander punt wat de film niet echt helpt, zijn de special effects. Deze zien er soms een beetje knullig uit. Wanneer deze, eveneens, worden gecombineerd met de horrorelementen, voelt het gewoon niet goed aan. Er ontstaat verwarring omdat de toon van de film verandert.

‘Dracula: A Love Tale’ heeft niet veel nieuws te vertellen. Dat is ook niet verbazend gezien er zoveel Dracula-films op de markt zijn. Luc Bessons versie is vooral gefocust op de liefdesband die bestaat tussen de schoonheid en het beest. De acteerprestaties van Caleb Landry Jones zijn indrukwekkend en sommige scènes zijn erg mooi gefilmd. Echter, het verhaal voelt vaak afgejast aan, zijn er komediemomenten aanwezig die de algemene toon van de film afbreken en is de kwaliteit van de special effects niet altijd even ondersteunend. De film is zeker leuk om gezien te hebben, maar als je een Dracula-connaisseur bent, kan de smaak best tegenvallen. De enige manier om het zeker te weten is om hem te gaan zien.

Gerold Kort

Waardering: 3

Bioscooprelease: 31 juli 2025