Edie (2017)

Recensie Edie CinemagazineRegie: Simon Hunter | 102 minuten | drama | Acteurs: Sheila Hancock, Kevin Guthrie, Paul Brannigan, Amy Manson, Wendy Morgan, Rachael Keiller, Donald Pelmear, Daniela Bräuer, Christopher Dunne, Tori Butler-Hart, Calum Macrae, Tanya Winsor, Sallyann Fellowes

Lang niet alles wat je vandaag de dag ziet in films is echt. Geen wonder dat de Britse acteerlegende Sheila Hancock aanvankelijk dacht dat ze voor de film ‘Edie’ (2017), waarin een tachtigplusser een lastige bergtop in de Schotse Hooglanden trotseert, voor blauwe schermen zou moeten acteren. “Toen ik dat zei viel er een lange stilte”, aldus de 85-jarige actrice tegen ‘The Guardian’. Het was toch echt de bedoeling dat ze zelf de berg opging. “Ineens begreep ik waarom ze mij wilde hebben. Ik ben nog behoorlijk fit voor mijn leeftijd.” Dankzij een hoop training en een stevige dosis uithoudingsvermogen wist Hancock haar hoogtevrees te overwinnen. “Ik weet niet hoe, maar ik heb het gedaan. Doodsbang was ik. Ik viel om, zakte door een groot gat, er sprong van alles naar mijn benen… En dat was nog voordat we de berg zelf bereikt hadden!”

Van die angst is in ‘Edie’, van regisseur Simon Hunter (die een bescheiden cv heeft met de horrorfilm ‘Lighthouse’ (1999) als bekendste titel) weinig te zien. Hancocks Edie is een vrouw wier leven grotendeels achter haar ligt. Jarenlang heeft ze gezorgd voor haar zieke echtgenoot George (Donald Pelmear) en zat ze vast in een liefdeloos huwelijk vol frustraties. Nu hij is overleden draagt ze de last van zoveel ‘verloren’ jaren. Haar dochter Nancy (Wendy Morgan) wil haar zo snel mogelijk verhuizen naar een bejaardenhuis, maar daar wil Edie niks van weten. Bij het doorzoeken van de zolder stuit ze op haar oude rugzak, wat haar doet denken aan de afspraak die ze vroeger met haar vader had gemaakt. Samen zouden ze de berg Suilven in de Schotse Hooglanden beklimmen. Maar die trip hebben ze nooit kunnen maken. Met hernieuwde inspiratie besluit Edie dat, áls ze de tocht nog wil maken, het nu of nooit is.. Onverschrokken en vastberaden stapt ze op de trein richting het hoge noorden.

Edie is niet per se een vrouw die je meteen in het hart sluit. Ze zit vol frustraties over de manier waarop haar leven is gelopen. Uit plichtsbesef bleef ze bij haar man, die haar niet goed behandelde maar door zijn ziekte afhankelijk van haar werd. Zijn dood voelt voor haar als een soort bevrijding. Ook de relatie met haar dochter verloopt niet bepaald soepel, zeker niet wanneer zij een oud dagboek van haar moeder vindt waarin zij haar ontgoocheling over haar leven in geuren en kleuren heeft beschreven. Het is dankzij de overtuigende performance van Hancock, een veterane van het Britse toneel die tevens al zo’n zes decennia schittert op zowel het grote als het kleine scherm, dat we de hoop houden dat ze haar levensvreugde zal terugvinden. Een belangrijke rol daarin speelt de jonge Jonny (Kevin Guthrie), die ze al op station Inverness tegen het lijf loopt en haar zo goed en zo kwaad als het gaat onder zijn hoede neemt. Jonny blijkt bovendien in een buitensportwinkel te werken én bij te klussen als gids. Komt dat eens even goed uit!

Hoezeer Edie ook tegenstribbelt en beweert dat ze niemand nodig heeft, haar contact met Jonny blijkt van cruciaal belang. Hij bereidt haar voor op de klim, zorgt dat ze de juiste materialen heeft en laat haar zelfs weer even lachen en van het leven genieten. Even krijg je zelfs het idee dat we hier op een potentiële ‘verboden liefde’ à la ‘Harold and Maude’ (1972) afstevenen, maar ‘Edie’ neemt dan toch een meer conventionele wending. Een gewaagdere keuze van scenarioschrijfster Elizabeth O’Halloran had de film iets spannender en prikkelender gemaakt; nu moeten we het doen moet het beproefde concept van iemand die ‘against all odds’ toewerkt naar een buitengewone prestatie.

Naast Hancock staat Guthrie zijn mannetje. De Schotse acteur is de charme zelve en heeft een fijne chemie met zijn 55 jaar oudere tegenspeelster. Een subplotje rond zijn vriendin cq. werkgever Fiona (Amy Manson), die grootse plannen heeft met de buitensportwinkel, komt amper uit de verf en had best weggelaten kunnen worden. Paul Brannigan zorgt als Jonny’s maat McLaughlin voor de komische noot.

Maar laten we vooral het landschap niet vergeten: de adembenemende Schotse Hooglanden krijgen hier zeker ruimte om te schitteren, al had director of cinematography August Jakobsson er nog meer uit kunnen halen. ‘Edie’ weet de kracht van zijn sterke hoofdrolspeelster Hancock en haar onmiskenbare chemie met Guthrie niet volledig uit te buiten en blijft steken in een weliswaar vermakelijk maar tegelijkertijd veilig en conventioneel drama over een oudere dame die haar verloren tijd wil inhalen. De film laat bovendien niet zien wat voor een overwinning het was voor Hancock om daadwerkelijk de Suilven op te klimmen. Ook daar had meer ingezeten.

Patricia Smagge

Waardering: 3

Bioscooprelease: 13 december 2018