Een best wel heftige date (2025)
Regie: Tim Kamps | 77 minuten | komedie | Acteurs: Tobias Kersloot, Yuani Blindenburg, Laura Bakker, Yannick van de Velde, Kiefer Zwart, Daniel Cornelissen, Jacob Derwig, Bas Hoeflaak, René van ’t Hof, Bianca Krijgsman
‘Een best wel heftige date’ wil betekenis én lach, maar mist de precisie om beide te dragen.
‘Een best wel heftige date’ (2026), de 78 minuten durende Telefilm van regisseur Tim Kamps naar een scenario van Kamps en Bart van den Donker, opent met een politieverhoor. Een misgelopen Grindr-date. Een restaurant. Een overval. Bloed op een blouse. Op papier een veelbelovend uitgangspunt: een coming-out verhaal verpakt als heistkomedie.
Sommige films willen geen existentiële diepte suggereren – ze opereren volgens andere regels. Het zijn mechanieken van timing, escalatie en absurditeit. Hun ambitie ligt niet in psychologische nuance, maar in precisie. De lach is geen bijproduct, maar het fundament waarop de film rust.
Als ‘Een best wel heftige date’ volledig voor dat principe had gekozen, was er weinig aan de hand geweest. Maar de film wil meer. De overval fungeert als katalysator voor Sander, een 23-jarige man die worstelt met uit de kast komen. In de chaos van bivakmutsen en geschreeuw zou hij dichter bij zichzelf moeten komen. Zelfs een van de overvallers wordt narratief in die identiteitsvraag meegetrokken. Daarmee positioneert de film zich niet als pure slapstick, maar als komedie met emotionele urgentie. En precies daar ontstaat frictie.
De humor is verre van scherp genoeg om alles te dragen en de emotionele lijn wordt nauwelijks uitgediept. Er zijn momenten die werken – een vijftal zinnen die de lachspieren overtuigend raken – maar ze zijn te schaars om het geheel werkelijk te stutten. Maar veel dialogen voelen bedacht, alsof de grap belangrijker is dan het karakter dat hem uitspreekt.
Momenten die gedurfd moeten zijn – zoals het sturen van een expliciete foto om de geaardheid van een overvaller te peilen – voelen uitgesproken absurdistisch, maar tegelijk los van de wereld waarin de film zich verder beweegt. Absurditeit kan bevrijdend werken, maar zelfs komedie kent interne wetten. Wanneer die niet helder worden afgebakend, verliest de humor zijn houvast.
Wat leert deze film ons over schaamte? Over verlangen? Over de angst voor de blik van de ander? Weinig. Sander beweegt van situatie naar situatie, maar zijn binnenwereld blijft grotendeels gesloten. We kijken naar hem, maar groeien niet met hem mee. Zijn coming-out fungeert vaker als plotmotor dan als innerlijke reis. Misschien zal de film voor sommige kijkers voldoende luchtig vermaak bieden. Maar wanneer een film zowel betekenis als humor ambieert, moet minstens één van de twee werkelijk beklijven. Hier blijven beide onder het niveau dat ze beloven.
Martijn Smits
Waardering: 3
Uitzending: 14 februari 2026