Een goede moeder (2025)

Regie: Kim Faber | 23 minuten | documentaire

De no-nonsense documentaire ‘Een goede moeder’ (2025) laat zien dat het soms ellendig is om moeder te zijn en dat je je er niet voor hoeft te schamen, als je het zo ervaart. Wie zich herkent in de beproevingen van het moederschap, wordt meteen op een idee gebracht: de Oudertelefoon bellen. Regisseur Kim Faber, die meerdere documentaires op haar naam heeft staan (‘Ik laat je gaan’, 2014; ‘Zouden ze het weten’, 2020) zegt het zonder omwegen: je bent niet alleen.

Er is een breed maatschappelijk probleem gaande: de ouderschapsburn-out. Als ouders het op te veel vlakken tegelijk goed willen doen, kunnen ze last krijgen van uitputting, stress en lusteloosheid, waardoor ze het gevoel hebben niet meer te functioneren in het ouderschap. Dat daar meer over gesproken zou moeten worden, lijkt de voornaamste boodschap die Faber wil meegeven in haar korte film.

Drie moeders delen hun ervaringen met een burn-out. Jasmijn, Elleke en Erin vertellen onder andere waarom ze aan de documentaire meewerken, welk beeld ze hadden van het moederschap en hoe de ziekte bij hen ontstond. De eerste moeder dacht lange tijd dat ze alles onder controle had, de tweede merkte dat ze de werk-privébalans pittig vond en de derde ervoer vanaf de eerste nacht al stress. Verschillende factoren speelden een rol bij het ziek worden, van perfectionisme tot vergelijkingsdrang.

Er kwamen verschillende emoties bij kijken, zoals het gevoel te falen in het moederschap. Zo vertelt Erin welke gedachten weleens door haar hoofd schoten: “Ik dacht echt dat ik het kon, maar ik kan het niet. Dus laat maar aan anderen over.” Er wordt door alle drie met een zekere distantie gereflecteerd, terwijl van de gezichten het verdriet nog af te lezen is. Het maakt de gesprekken extra aangrijpend. Het laat ook zien dat de pijn blijft, al ben je misschien van je ‘parental burn-out’ hersteld.

Tussen de terugblikken door horen we een telefoongesprek met de Oudertelefoon. Aan het eind blijkt dat dit gebaseerd is op echte gesprekken met de hulplijn. De camera voert langs gevels van anonieme huizen met verlichte ramen, waardoor de vraag opkomt wat er achter de voordeur van al die gezinnen schuilgaat. De witte, steriele decors waartegen de interviews worden afgenomen, symboliseren mooi de leegte die ouders ervaren, wanneer ze het gevoel van voldoening zijn verloren.

De documentaire van Kim Faber doet zonder opsmuk wat het moet doen: aandacht vragen voor burn-out door ouderschap. Je zou hooguit kunnen zeggen dat er iets meer diversiteit in de geïnterviewden had kunnen zijn, maar de moeders die hun verhaal openbaar wilden maken, lagen vast niet voor oprapen. Faber bevestigt dit overigens ook in een interview met NPO Doc. Het toont direct het belang van haar film aan. Er rust een taboe op dit onderwerp; tijd om het uit die sfeer te halen.

Ester Šorm

Waardering: 4

Speciale vertoning: Nederlands Film Festival 2025
Uitzending op tv: maandag 29 september 2025, KRO-NCRV