El Conde (2023)

Regie: Pablo Larraín | 110 minuten | komedie, fantasie, horror | Acteurs: Jaime Vadell, Gloria Münchmeyer, Alfredo Castro, Paula Luchsinger, Stella Gonet, Catalina Guerra, Amparo Noguera, Antonia Zegers, Marcial Tagle, Diego Muñoz, Clemente Rodríguez, Rosario Zamora, Sofia Maluk, Marcelo Alonso, Daniel Contesse, Daniela Seguel, Jaime McManus

Fascistoïde groeperingen, ideeën en ideologen zijn terug van nooit weggeweest. De wereld wordt geplaagd door dictators en autoritaire bewegingen die als zwammen overal ontspruiten. Deze figuren, die zich als sterke man – want meestal zijn het mannen – opstellen, hanteren een retoriek waarbij zij als enige een oplossing kunnen bieden tegen linkse ‘woke’ gedachten, terwijl ze in feite hun landen leegzuigen en de harten van de bevolking corrumperen. Het voelt haast aan alsof deze mensen vampiers zijn… maar wat als dat nu echt is? De gevierde regisseur Pablo Larraín heeft al eerder stilgestaan bij wereldleid(st)ers en heeft kennelijk de smaak te pakken gekregen, want ditmaal neemt hij de gevreesde Chileense dictator Augusto Pinochet onder de loep. Een thema waar hij in zijn eerder werk al bij stil stond, maar nu maakt hij een film over de man zelf, alleen als vampier.

Opgroeiend als een reactionaire officier in het leger van Lodewijk de 16e, ontdekt de jongen Claude Pinoche dat hij in feite een vampier is. Niet alleen hij heeft de smaak van bloed te pakken, maar ook de Franse bevolking, want de Franse Revolutie draait op volle toeren. Hij maakt de dood mee van zijn koningin Marie Antoinette, die hij op een neurotische manier aanbidt, en is hierdoor zo aangegrepen dat hij zweert om elke vorm van (linkse) revolutie de kop in te drukken. Om dit te doen, moet hij eerst zijn eigen dood in gang zetten, om vervolgens te herrijzen. Hij reist de wereld en de tijd door en belandt uiteindelijk in Chili, ‘een land zonder koning’. Het is hier, in dit Zuid-Amerikaanse land, dat hij zijn alom gekende naam aanneemt, Augusto Pinochet (Jaime Vadell). Hij is het beu om soldaatje te spelen, dus mikt hij op iets meer. In 1973 grijpt hij de macht en wil dat er voortaan naar hem wordt verwezen als El Conde (De Graaf).

Pinochet blijft enkele tientallen jaren aan de macht, maar begrijpt niet waarom de mensen tegen hem zijn. Hij beslist dan maar om terug te sterven en opnieuw te beginnen. Dit plan verloopt echter niet zoals de dictator verwacht, want zijn geliefde Chili heeft zich tegen hem gekeerd. Wegrottend en verveeld op een koud en dor eilandje beslist hij voorgoed om een punt te zetten achter zijn 250-jarige bestaan. Alvorens hij dit kan doen, moet hij eerst nog enkele zaken regelen met zijn even gruwelijke wederhelft, Lucia (Gloria Münchmeyer), zijn Wit-Russische lakei Fyodor (Alfredo Castro) en zijn egoïstische verdeelde kinderen. Als aasgieren hebben zij elk hun eigen belangen voor ogen om een graantje mee te pikken van hun meesters gestolen rijkdom. Alsof dat nog niet genoeg is, moeit de katholieke kerk zich er ook nog mee in de vorm van een jonge maagdelijke non, genaamd Carmencita (Paula Luchsinger), gespecialiseerd in exorcisme.

Deze donkere en macabere komedie, met “Succession”-achtige allures, vertelt het verhaal door de (roze) bril van een van ’s werelds meest notoire dictators. De kijker krijgt zijn kant van het verhaal te zien, en ook te horen via een verteller, die, het moet gezegd worden, een grote fan was van Pinochet. In wat toch wel een van de meest waanzinnige gestoorde, maar ergens ook wel logische, derde acts ooit moet zijn, bereikt de film zijn summum. Om tot dat fantastisch punt te komen, moet er helaas eerst door een zeer matige en slepende tweede helft worden geworsteld. Larraín en co verliezen even het verhaal uit het oog, want zowel de personages als de plot weten even niet welke kant ze moeten opgaan.

Deze alternatieve mythologische episode van de geschiedenis, die op een extreem zwartgallige humoristische manier wordt gepresenteerd, is weer een toevoeging aan Larraíns inmiddels mooie repertoire. Want het zijn niet de bloederige moordscènes die huiveringen teweegbrengen, maar de prachtige zwart-wit cinematografie van Edward Lachman en het script, dat met momenten nog scherper is dan de tanden van de graaf zelf. Zeker de dialoog tussen Pinochet en Fyodor in de kelder, wanneer ze oude herinneringen oprakelen over hun periode van martelen en stelen, doet je vragen stellen over hoe het zo ver heeft kunnen komen. Helaas ontbreken er over het geheel te veel van dit soort momenten van genialiteit, en kan zelfs de hilarische plottwist ‘El Conde’ niet helemaal rechttrekken. Nu rest alleen nog de vraag, hoeveel andere wereldleiders zijn ook vampiers?

Nick Majchrowicz

Waardering: 3.5

VOD-release: 15 september 2023 (Netflix)