Eleanor the Great (2025)
Regie: Scarlett Johansson | 98 minuten | drama | Acteurs: June Squibb, Erin Kellyman, Chiwetel Ejiofor, Jessica Hecht, Rita Zohar, Will Price, Lauren Klein, Stephen Singer, Beth Goodrich, Elaine Bromka, Raymond Anthony Thomas, Tristan Murphy, Cole Ragsdale, Stephen C. Bradbury, TJ Lee, Barbara Andres, Sami Steigmann, Mila Falkof
Scarlett Johansson is een van de beste actrices van haar generatie. Dat vergeten we door haar verbondenheid aan Marvel wel eens. Wellicht dat de meningen hier wat over zullen verschillen, maar het haalt toch wat glans van de carrière van een serieuze acteur of actrice. Dat neemt niet weg dat ze met films als ‘Marriage Story’, ‘Lost in Translation’, ‘Her’ en ‘Under the Skin’ grote indruk heeft gemaakt. Na meer dan dertig jaar voor de camera neemt ze (als we de shortfilm uit 2009 even vergeten) in 2025 voor het eerst plaats op de regisseursstoel.
Nadat de 94-jarige Eleanor Morgenstein (June Squibb) haar beste vriendin verliest, besluit ze na decennia terug te keren naar de plaats waar ze opgroeide: New York City. Wanneer ze begint deel te nemen aan een lokale vertelgroep voor senioren, vertelt Eleanor impulsief de aangrijpende oorlogservaringen van haar overleden vriendin alsof het haar eigen verleden is. De leugen, geboren uit verdriet en een behoefte aan houvast, brengt haar onverwacht dichter bij een jonge maatschappelijk werker die zich oprecht om haar bekommert (en vice versa).
Het is nog altijd een genot June Squibb aan het werk te zien. Met haar inmiddels 96 jaar is ze een van de oudste nog werkende actrices. En nog altijd verrassend kwiek, ontzettend scherp en levendig. Ze heeft simpelweg die vanzelfsprekende aanwezigheid, dat gemak waarmee ze elk moment iets eigens geeft zonder dat je het idee hebt dat ze er moeite voor doet. Maar zelfs een Squibb in topvorm kan “ScarJo” niet redden van een ontzettend matig script.
Want het broddelwerk van schrijver Tory Kamen houdt niet over. Het script is in toon totaal uit balans. In de kern is ‘Eleanor the Great’ een film over een vrouw die een Holocaustverhaal uit haar mouw schudt, maar de film blijft schipperen tussen warmhartige feelgood en die zware leugen. Dat ritme wordt nergens gevonden. Dat valt Johansson deels aan te rekenen, al kun je je afvragen of er überhaupt een regisseur bestaat die dit tot een coherent geheel had kunnen smeden. Hoe charmant Eleanor ook is, het kan nooit uitmonden in een “oeps, dat had ik misschien niet moeten verzinnen”-moment. Toch lijkt Kamen er geen moeite mee te hebben om het verhaal op die manier glad te strijken.
Het kiezen van een matig script straalt niet al te best af op Johansson, en de rest van de regie helpt ook niet. Ze filmt alles netjes en zonder poespas, maar er zit weinig schwung of eigenheid in. Emotionele confrontaties blijven hangen in veilige close-ups, terwijl lichtere scènes juist wat speelsheid hadden kunnen gebruiken. Het geheel mist variatie in ritme en beeldtaal, waardoor de film steeds op dezelfde toon blijft doorsudderen.
‘Eleanor the Great’ bewijst dat een zwak uitgangspunt zich niet laat verdoezelen, hoe goed de hoofdrol ook is. Het script blijft stuurloos, de regie blijft voorzichtig en de film komt nooit verder dan middelmatigheid. Squibb verdient beter, en Johansson hopelijk ook in haar volgende project.
Jelco Leijs
Waardering: 2.5
Bioscooprelease: 13 november 2025