Ella McCay (2025)

Regie: James L. Brooks | 115 minuten | komedie, drama | Acteurs: Emma Mackey, Jamie Lee Curtis, Albert Brooks, Woody Harrelson, Rebecca Hall, Spike Fearn, Ayo Edebiri, Kumail Nanjiani, Jack Lowden, Julie Kavner, Joey Brooks, Lincoln Whitty, Kellen Raffaelo, Becky Ann Baker, Kathleen Choe, Joseph Giles, Gary Tanguay

Een film die opent met de zin “Hoi, ik ben de verteller” schept niet direct hoge verwachtingen. De opeenvolgende scène van ‘Ella McCay’, waarin de dertigjarige Emma Mackey een zestienjarige versie van haar personage speelt, bevestigt die gedachte gelijk. Het voelt ongemakkelijk en ongeloofwaardig. Het gaat van kwaad tot erger als Mackey vervolgens de definitie van trauma recht uit het woordenboek voorleest. Het is dus nogal verleidelijk om ‘Ella McCay’ in de eerste vijf minuten uit te zetten.

Afijn, in ‘Ella McCay’ vertelt secretaresse Estelle (Julie Kavner) het verhaal van – je raadt het al – Ella McCay (Emma Mackey). Ella wordt anno 2008 van de ene op de andere dag gouverneur van haar staat (is het Michigan?) nadat haar mentor, gouverneur Bill Moore (Albert Brooks), per direct ontslag neemt om het kabinet van de president te betreden. De jonge politica is idealistisch en gedreven en begint vol goede moed aan haar nieuwe baan.

Maar al snel blijkt dat traumatische ervaringen (wat een verrassing!) uit haar jeugd Ella nog steeds teisteren. Door middel van flashbacks en de overbodige (en nogal irritante) verteller wordt duidelijk dat ze vanwege het vreemdgaan van haar vader (Woody Harrelson), het jong overlijden van haar moeder (Rebecca Hall) en een agorafobische broer (Spike Fearn), het meest tijd spendeert met haar tante Helen (Jamie Lee Curtis). Helen is Ella’s steun en toeverlaat, iets wat Ella’s aandachtsgeile man Ryan niet over zichzelf kan zeggen.

Regisseur James L. Brooks komt vijftien jaar na zijn laatste film (‘How Do You Know’) met ‘Ella McCay’. De inmiddels vijfentachtige jarig Amerikaan heeft met zijn films ‘Terms of Endearment’ (1983) en ‘As Good as It Gets’ (1997) een aantal Oscars op zijn naam staan, maar zijn hoogtijdagen zijn voorbij, maakt ‘Ella McCay’ pijnlijk duidelijk. Het verhaal komt te langzaam op gang, en het blijft tot diep in de film onduidelijk waar het nou eigenlijk naartoe gaat. Met een aantal onnodige subplots springt de film van de hak op de tak en wordt er geen ruimte gegeven aan een samenhangend verhaal.

Er zit weinig verrassends in ‘Ella McCay’; geen spannende scène of scherpe dialoog. Sterker nog, veel scènes zijn tenenkrommend. Als je erop gaat letten, merk je dat de gesprekken haast allemaal huilend of met ‘ik hou van je’ eindigen. Voor de goede humor hoef je de film ook niet aan te zetten, veel grapjes landen niet en het voelt allemaal wat geforceerd. Zelfs de soundtrack van Hans Zimmer weet de film niet naar een hoger niveau te tillen.

Met ‘Ella McCay’ slaat Brooks de plank volledig mis. Het verhaal komt niet van de grond en dit maakt de film nogal saai en onovertuigend. En dat is jammer, want van een veelvoudig Oscarwinnaar als regisseur en sterke cast mag je meer verwachten.

Janne van den Bos

Waardering: 2

VOD-release: 5 februari 2026 (Disney +)